null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

PREMIUM

6 vrouwen vertellen over hun drama-vakantie: “Ik prikte met een speld in mijn huid. Er bleek een halve made aan te zitten!”

Overstromingen. Berovingen. Parasieten en ziektes. Heimwee en ruzies. Wat doen we onszelf toch allemaal aan als we op vakantie gaan? Voor deze 6 vrouwen eindigde de vakantie in een regelrechte ramp.

Getty Images
null Beeld

Steffie van der Kolk (23) was in de zomer van 2014 in Gambia. Eenmaal thuis bleek ze een parasiet bij zich te dragen.

“Buiktyfus, cholera, difterie, malaria, tetanus, polio, gele koorts, hepatitis A en B. Noem het op en mijn vriend en ik waren ertegen ingeënt toen we vorig jaar twee weken op vakantie gingen naar Gambia. Een spannende bestemming vanwege alle ziektes die je er kunt oplopen. Wij waanden ons veilig met de inentingen. En we zorgden dat we vies water meden. Sowieso konden we amper rustig op het strand liggen, want alle Gambianen wilden onze toergids / taxichauffeur / beste vriend zijn. Eén keer vonden we een stukje afgelegen strand. Het was er niet zo schoon, maar we werden niet lastiggevallen.

“Ik prikte met een speld in mijn huid. 
Er bleek een halve made aan te zitten!”

Toen we anderhalve week later thuis waren, voelde ik tijdens een weekendje weg speldenprikjes op mijn dijbeen. Het werd steeds pijnlijker en ’s avonds laat ontdekte ik een forse, warme, rode bult. Eerst dacht ik aan een steenpuist, maar na knijpen gebeurde er niets en besloot ik erin te prikken. Na wat pielen bleek er aan de speld een halve made te zitten! Een gele met ribbeltjes. Ik schrok me een ongeluk. Die nacht nog zijn we naar een huisartsenpost gegaan. De arts daar moest zelf googelen naar wat ik had. Uiteindelijk bleek ik in Gambia geïnfecteerd te zijn door de Tumbu Fly. Een parasiet die eitjes legt op nat wasgoed en handdoeken. Als je toevallig ergens een wondje hebt, komen de eitjes in de huid terecht waar de larven ontpoppen, groeien en zich uiteindelijk een weg naar buiten knagen. Dat is wat zo’n pijn doet. De zwarte puntjes op mijn been bleken de luchtgaten van de larf te zijn. Vanwege infectiegevaar mocht ik niet meer aan de wond zitten. Ik kreeg antibiotica en na de kuur was de bult verdwenen. De andere helft van de larf heb ik nooit gevonden. Wat rest, is een klein rondje donker gekleurde huid én een angst voor kruipende beestjes die zich een weg kunnen banen in je lichaam.”

null Beeld

“De overval 
heeft er bij 
ons allemaal 
ingehakt”

Jessica de Kok (49) was met haar gezin slachtoffer van een Oost-Europese bende die hun auto overviel vlak bij Barcelona.

“Het was hoogzomer 2011 en we reden om half zeven ’s ochtends op een verlaten snelweg in de buurt van Barcelona. Mijn man Rutger en ik hadden net gewisseld als bestuurders, toen we ineens een keiharde knal hoorden. Een auto achter ons zette groot licht op en naast ons drukte een auto ons langzaam richting vluchtstrook, terwijl een vrouw schreeuwend naar onze boot wees, die op een trailer achter de auto hing. Ongerust reden we de vluchtstrook op en stapten uit. Ook de dame stapte uit en terwijl mijn man de boot inspecteerde, liep ik naar haar toe. Toen zij opeens haar auto in sprong, gingen mijn alarmbellen af. Ik liep snel terug naar onze auto, waar al een andere man stond, nog steeds gebarend dat er onderop iets loos was. Ik spreek vloeiend Spaans, maar begreep niets van wat hij zei en waarschuwde Rutger op te passen. Maar toen was het al gebeurd. In een flits werd de autodeur opengetrokken en zag ik iemand onder de stoel graaien. Hij rende weg met onze tassen met daarin mijn portemonnee, onze paspoorten en rijbewijzen, belangrijke papieren en alle spelcomputers en toebehoren van onze vijf kinderen. Omdat onze mobieltjes en een bankpasje van Rutger op een andere plek lagen, konden we direct de ANWB Alarmcentrale bellen en onze bankpassen laten blokkeren. Maar de hele vakantie zijn we bezig geweest met de rompslomp. Aangifte doen, geld verschuiven, verzekeringen inschakelen. En ons afvragend hoe we zo stom konden zijn, want we kenden de verhalen over Oost-Europese bendes die langs de Spaanse snelwegen toeristen beroven met trucs. Achteraf bleek de knal te komen van natte handdoeken die ze tegen ons autoraam hadden gegooid. De overval heeft me lang achtervolgd. Maanden na thuiskomst heb ik nog elke nacht gedroomd over alle mogelijke scenario’s: van moord, ontvoering van mijn jongste van vier tot aan verkrachting van mijn toen veertienjarige dochter. Idioot, want ik sta verder vrij nuchter in het leven. De overval heeft er bij ons allemaal ingehakt. We gaan nog steeds naar hetzelfde vakantieadres in Zuid-Spanje, maar nu via Portugal. Misschien een beetje om, maar ik voel me er veel prettiger bij.”

null Beeld

“In een primitief 
hutje lag ik te ijlen van de koorts”


Suus Tomohamat (34) lag tien dagen in het ziekenhuis in Suriname, vanwege een verwaarloosde nierbekkenontsteking.

“IJlend van de koorts lag ik vorig jaar op een dunne mat in een primitief hutje in de binnenlanden van Suriname. Buiten werden met vuur en luid gezang rituelen opgevoerd vanwege het overlijden van een vrouw uit de stam en de plaatselijke medicijnman kwam voor mij bidden. Het leek alsof ik in een horrorfilm terecht was gekomen. Juist die dag waren mijn – toen nog – goede vriend Paul en ik na een lange tocht aangekomen bij een inheemse stam. Ik had al de hele dag pijn in mijn rug en voelde me niet fit, maar ik weet dat aan de lange reis. Ik was Paul in Suriname komen opzoeken tijdens zijn wereldreis en we waren al twee weken aan het rondtrekken. Uiteindelijk bleek het geen spierpijn te zijn, maar een nierbekkenontsteking, voortgekomen uit een niet goed behandelde blaasontsteking. Gevaarlijk, want daarvan kun je in coma raken. Achteraf mijn eigen schuld, want ik was twee pillen vergeten in te nemen van mijn kuur. Nu had ik zo’n pijn dat ik dacht dat mijn laatste uur had geslagen. Paul was bezorgd en wilde maar één ding: mij naar een ziekenhuis brengen. Maar het vasteland was alleen bereikbaar na een vier uur durende bootreis en daarna moesten we nog twee uur met een taxibusje naar Paramaribo. Het duurde naar mijn idee uren voordat de boot vol was met alle mensen, kinderen, dieren en huisraad. Ondertussen lag ik te creperen en werd Paul steeds ongeruster. Na een dag reizen bereikten we de Spoedeisende Hulp waar ik meteen werd opgenomen. Uiteindelijk moest ik een week in het ziekenhuis blijven en daarna een paar dagen in een hotel aansterken voordat ik terug naar Nederland mocht vliegen. Ik was kilo’s afgevallen van de ellende en het eten, want ik lust geen rijst, heel onhandig. Het duurde maanden voordat ik weer de oude was. Mijn verhaal heeft overigens wél een happy end. Door zijn bezorgdheid en liefde, kwam ik erachter dat Paul de man van mijn dromen was.”

null Beeld


Simone van der Burg (44) zag vorig jaar letterlijk haar kampeervakantie in het Zwarte Woud in Duitsland in het water vallen, toen de beek waaraan zij stonden, overstroomde.

“Mijn man Vincent en ik zijn al jaren fervente kampeerders. Gewapend tegen regen en wind, met stormlijnen en geultjes. Maar tegen de hoosbui die we vorig jaar in Duitsland op ons dak kregen, viel helaas niet meer te scheppen. In eerste instantie keek ik niet op toen het hard begon te regenen. Het had al dagen geplensd. Onverstoorbaar maakte ik het avondeten onder de luifel van de tent. Onze zonen, Frank van veertien en Bas van elf, kwamen uit het zwembad gerend en Vincent was alweer druk aan het graven, toen een brandweerman onze kant op kwam. Hij riep dat we onmiddellijk onze waardevolle spullen moesten pakken, omdat de rivier buiten zijn oevers was getreden en het niet lang zou duren voordat de beek achter onze tent zou overstromen. Snel gooiden we onze laptop, fototoestel en tassen in de auto en reden naar een hoger gelegen stuk van de camping. We waren nog niet weg of de beek overstroomde. Mijn man rende een paar keer terug naar de vouwwagen om meer spullen te halen, maar werd tegengehouden door de brandweer. Hij wist nog wel alle elastieken van de voortent los te trekken, zodat het water er onderdoor kon. Maar dat was ook het enige. Binnen een kwartier stond het water tot heuphoogte en spoelde alles weg! Onze jongste stond snikkend naast mij, alleen in een T-shirt en zwembroek. Ook ik brak. Na een uur konden we terug en zagen we pas echt de ravage. Kleding, keukenraad, apparaten, boodschappen, het tentje van de oudste, alles weg. Door een wonder was de vouwwagen blijven staan, al kostte het ons twee dagen die weer schoon te krijgen. De vakantie was meteen over. In plaats van drie weken, waren we na acht dagen weer thuis. Dit jaar gaan we voor het eerst niet kamperen, maar nemen we het vliegtuig naar Zakynthos.”

null Beeld

“Tijdens de 
terugvlucht hebben we nauwelijks een woord gewisseld”

Sheida Mohebbi (45) raakte in 2011 op reis door Azië gebrouilleerd met een vriendin, waardoor ze een maand eerder dan gepland naar huis terugkeerde.

“Op de heenvlucht hadden mijn vriendin en ik nog gezellig naast elkaar gezeten, vol leuke plannen over wat we allemaal zouden gaan bekijken op onze reis door Azië. We zouden drie maanden wegblijven en onder meer Maleisië, Thailand, Indonesië en Singapore aandoen. Maar in plaats van na drie, vlogen we na twee maanden al terug en zaten we toen niet meer naast, maar achter elkaar en hebben we de hele vlucht nauwelijks nog een woord gewisseld. Onze vriendschap, die tot de vakantie hecht en warm was, had de reis niet overleefd. Heel jammer, maar ik ontdekte een egoïstische kant aan haar die ik eerder had genegeerd. Eenmaal dagenlang op elkaars lip viel het niet meer te ontkennen. Ik wilde er graag even tussenuit, omdat ik moest aansterken. Begin 2011 had ik een busongeluk gehad en ik had daarbij alles gekneusd wat ik maar kon kneuzen. Ik was lichamelijk een wrak. Mijn neuroloog was resoluut: ik zou een jaar zoet zijn met het herstel. Zon zou me goed doen. Mijn vriendin, die op dat moment werkloos thuiszat, opperde samen op reis te gaan. Haar enige voorwaarde: we laten elkaar nooit in de steek. Helaas was zij degene die deze regel al snel verbrak, door er op een avond met een Thaise knul vandoor te gaan. Ze was heel dominant, zocht in bussen en treinen de beste plekken voor zichzelf uit en hield weinig rekening met mijn gezondheid. Ook bleek ze eigenlijk amper geld te hebben en ging ze ervan uit dat ik alles maar even voorschoot, onder het mom: ‘dan krijg je het later wel terug’. Uiteindelijk zijn we eerder naar huis gegaan, omdat wij beiden geen zin meer hadden om verder te reizen en heb ik zelfs nog een incassobureau moeten inschakelen om mijn geld terug te krijgen. In plaats van zorgeloos en uitgerust kwam ik gestrest thuis. Een illusie armer, maar levensles rijker. Vanaf nu luister ik altijd naar mijn buikgevoel.”

null Beeld

“Al toen ik landde 
in Bangkok, wist 
ik dat ik een 
fout had gemaakt”

Sonja Markowski (43) had zo’n heimwee dat ze haar zeven weken durende reis door Thailand al na elf dagen beëindigde.

“Een jaar of tien geleden moest ik zo nodig alleen op vakantie, om ‘mezelf te vinden’. Ik werkte in die tijd als zangeres en wist niet goed of ik dat leven van zingen op feesten en bruiloften nog wel wilde. Vrienden raadden Thailand aan als sabbatical. Dat zou geweldig zijn en het reizen alleen was erg makkelijk. Overtuigd boekte ik een ticket voor maar liefst zeven weken en kuste mijn vriend gedag. Achteraf snap ik nog niet dat ik het gedaan heb. Ik was nog nooit in Azië geweest en ging bovendien altijd met mijn vriend op vakantie naar de Verenigde Staten, dus het was een enorme cultuur-shock. Al op het moment dat ik op Bangkok landde en overmand werd door de geuren en drukte van alle mensen die aan me trokken, wist ik dat ik een fout had gemaakt. Ik heb het nog elf dagen weten vol te houden. Braaf ben ik aan een duikcursus begonnen, ik heb prachtige tempels bezocht, op een olifant gereden, me laten masseren en aan een paradijselijk strand gelegen. Maar ik voelde me vreselijk eenzaam tussen alle happy couples, terwijl mijn eigen vriend thuiszat. Verdrietig zat ik in mijn prachtige kamer met uitzicht op zee, palmbomen en zonsondergang. Ik vond het jammer dat ik mijn ervaringen niet met mijn geliefde kon delen, miste mijn eigen bed en had niks met dit land. Tot overmaat van ramp kreeg ik ook nog een busongeluk, omdat de chauffeur te veel pillen had geslikt. Ik geloof dat ik nog nooit zo gelukkig ben geweest als op het moment dat ik bij het plaatselijke reisbureau een vlucht terug naar Nederland boekte. Misschien niet stoer om toe te geven aan heimwee, maar ik heb ervan geleerd dat ik dichter bij mijn eigen gevoel moet blijven en me niet stoerder hoef voor te doen dan ik ben.”

Tekst: Joan Makenbach

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden