null Beeld

PREMIUM

Albert Verlinde: “Ik vergeet elke dag weer dat ik bekend ben”

Albert Verlinde (59) is gestopt als theaterproducent, is sinds kort raadslid in Vught en brengt al bijna dertig jaar showbizznieuws met een mening. Nu zoekt hij wat meer de rust op. “Ik kom aan mezelf toe.”

Over Albert Verlinde

Albert Verlinde werd geboren in Den Bosch. Na de Academie voor Kleinkunst had hij succes met cabaretgroep Boemerang. Op tv presenteerde hij onder ander Showtime, Showbizz en Hart van Nederland en zat hij als showbizzdeskundige bij RTL Boulevard achter de desk. Als producent heeft hij de musicals Edith Piaf, Hello Dolly, Doe Maar en De kleine blonde dood op zijn naam staan. Sinds vorig jaar is Verlinde terug bij SBS Shownieuws. Hij is getrouwd met Onno Hoes.

Harder dan ooit aan de bak

Hondje Moos, toch ook alweer twaalf, kijkt zijn baasje weleens vermoeid aan deze dagen. Wéér wandelen? Ja, weer wandelen. Een week of drie, vier in zijn eentje door de hooglanden van Schotland banjeren, dat was Verlindes plan geweest vorig jaar. Uitwaaien en het hoofd leegmaken in dat overweldigende landschap, en bedenken wat hij allemaal nog meer wil met zijn leven. Corona stak er een stokje voor. Er was even geen sprake van dat hij zijn werk als directeur van theaterproductiebedrijf Stage Entertainment na vijf jaar dienst vaarwel kon zeggen. “Ik moest ineens harder dan ooit aan de bak om de boel goed achter te kunnen laten”, zegt Verlinde, als hij met een kop koffie heeft plaatsgenomen in een comfortabele fauteuil in een hoek van zijn Amsterdamse appartement.

Klein en intiem

We spreken elkaar via Facetime. Zus Vivian heeft de afspraak voor ons opgezet. Het is tekenend voor de draai die hij heeft gemaakt: weg van de corporate cultuur en de spreadsheets en terug naar de kern, naar klein en intiem.

Eind vorig jaar kon Verlinde de firma dan toch met perspectief voor de komende jaren laten gaan, vertelt hij. Daarna volgde alsnog een drukke periode, met allerlei interviews, afscheids- en regeldingen. Begin januari werd hij bovendien geïnstalleerd als raadslid voor de VVD in de gemeente Vught, waar verkiezingen waren geweest vanwege een gemeentelijke herindeling. Toch ook een parttime job.

Rust

“Maar sinds februari begin ik mijn rust te vinden. Dat ik denk: waarom zou ik om kwart over zeven opstaan? Ik blijf wat langer in bed liggen, ik lees rustig de krant, neem lekker de tijd om de hond uit te laten. Na zo’n wandeling ga ik wel een uur of twee, drie achter de computer zitten om mijn

gedachten te ordenen: waar sta ik, wat wil ik? Zelfreflectie.”

Je onderneemt een actieve zoektocht naar het antwoord op die vragen?

“Ja, klopt. Maar het voelt voor mij heel rustig. Ik lees ook veel, ik kom aan mezelf toe. Al moet ik zeggen dat mijn werkzame leven goeddeels naar de avonden is verschoven. Fractievergaderingen vinden dan plaats en ik presenteer Shownieuws nog twee keer per week. Dan ben je alsnog vier dagen vanaf zeven uur ’s avonds tot middernacht aan de bak.”

Dus tot zover...

“De rust, haha! Ja, daarom wilde ik naar Schotland. Ontsnappen aan het ritme dat ik hier toch geneigd ben snel op te zoeken. Maar dat is nu eenmaal niet mogelijk momenteel. Ik ga veel eropuit hier en probeer het gesprek met mezelf aan te gaan. Mijn stappenteller draait elke dag overuren.”

Creatieve kern

Dringt het antwoord op dergelijke vragen zich niet juist op als je er niet mee bezig bent?

“Voor mij werkt dit. Een ander neemt een coach in de arm, ik doe het op deze manier. Ik schrijf mijn gedachten op, ik maak een fikse wandeling en dan toets ik wat ik eerder heb geschreven: klopt het wel wat daar staat?”

Dienen zich al inzichten aan?

“In elk geval dat een kantoorbaan – wat mijn werk bij Stage Entertainment feitelijk was – niets voor mij is. Voorheen had ik altijd wel een zakenpartner of een directeur die de zakelijke kant op zich nam. Ik bleef een beetje de witte raaf die in en uit vloog en zijn dingen deed. Het contact met mijn creatieve kern, de reden waarom ik dit ben gaan doen, raakte ik kwijt. Ik krijg concrete aanbiedingen momenteel, maar ik vind het te vroeg om ergens ‘ja’ op te zeggen. Eerst wil ik weten van waaruit ik mijn keuzes maak. Als kind al was ik bezig met entertainment, theater, musical, cabaret. Dat moet de basis zijn.”

Zetel

Behalve een appartement in Amsterdam heeft Albert samen met zijn echtgenoot Onno Hoes een huis in Cromvoirt, gemeente Vught. Daar brengt hij sinds achttien jaar ook een deel van zijn tijd door, de weekenden vooral. Onlangs werd hij er als lijstduwer voor de lokale VVD met voorkeursstemmen in de gemeenteraad gekozen. Hij besloot de zetel te aanvaarden.

Dacht je: o jee, wat moet ik straks met al die vrije tijd?

“Nee, die angst heb ik nooit gehad. Ik kan mezelf heel goed vermaken. Maar komt er iets op mijn pad dat bij me past, dan ga ik het graag aan. Bij Stage Entertainment heb ik mezelf vorig jaar leren kennen als bestuurder in crisistijd, en ik ben trots op hoe ik dat heb gedaan. In alle openheid mensen steeds meenemen in de moeilijke stappen die we namen. De liefde die ik ervoor terugkreeg was ongelooflijk. Met wat ik in het zakenleven over besturen heb geleerd, wil ik graag maatschappelijk een bijdrage leveren.”

Wat staat er zoal op de rol voor de komende raadsvergadering?

“Ik houd me momenteel bezig met de lokale omroep, maar het kan ook gaan over bouwvergunningen of verkeersdrukte. Gisteren had ik een videovergadering met De Speeldoos, het plaatselijke theater. Hartstikke leuk om dan gebrieft te worden – oef, toch weer zo’n managementterm – over wat daar gaande is.”

Hoe reageren je collega-raadsleden op zo’n man van galapremières, rode lopers en luchtkusjes in hun midden?

“Heel leuk. Ze worden er zelf ook op aangesproken: hoe is dat nou? Daar maken ze weleens een grapje over. Ik zit af en toe in talkshows en op die manier ben ik ook een soort ambassadeur voor de gemeente, daar is waardering voor. Ik moet natuurlijk vooral niet zelf de celebrity gaan uithangen. Ik verricht gewoon het handwerk, net als alle andere raadsleden.”

Benaderbaar

Ik heb het idee dat je altijd benaderbaar bent gebleven: toen je met Onno in Den Bosch woonde, stonden jullie op zondag gezellig biertjes te drinken in gaybar Chez Nous.

“Ik vergeet elke dag weer dat ik bekend ben, dat is echt waar. Ik train vaak in het Vondelpark. Laatst maakte ik er een ommetje en riep een zwerver: 'Hé Albert, moet jij niet sporten?' Heel leuk vind ik dat. Op zo’n moment denk ik: o ja, dat is waar ook, mensen kennen me.”

Ben je altijd zo makkelijk omgegaan met je bekendheid?

“Nee. In het begin overviel het me. Toen ik Showtime ging doen, was ik van de ene op andere dag bekend. Dat doet wel wat met je. In die tijd ging ik in een restaurant met mijn rug naar de zaak toe zitten, alsof ik er niet was. Terwijl ik het heerlijk vind op een terras te zitten en te kijken wie er langsloopt. Toen ik merkte dat ik mezelf tekort deed, heb ik de knop omgezet: kijk gewoon de wereld in. Daar heb ik wel drie, vier jaar voor nodig gehad. Ik kroop opnieuw een paar jaar in mijn schulp toen ik met RTL Boulevard begon, waarin ik mijn mening ventileerde. Dat was nieuw voor het genre en zorgde voor een soort explosie van mijn bekendheid. Het riep heel veel reacties op.”

Albert Verlinde-dynamiek

Die uitgesproken mening heb je toch nog steeds?

“Toen ik vorig jaar terugkeerde bij Shownieuws heb ik wel tegen John de Mol gezegd: ik ben niet meer de Albert van twintig jaar geleden, die daar gaat zitten stuiteren. Af en toe gebeurt het gewoon, dan wind ik me echt op over iets. En, hup, dan gaan we weer met die vreemde Albert Verlinde-dynamiek: reacties op internet en in alle pers tot de serieuze media aan toe. Dat is af en toe knap vermoeiend.”

Ook voor jezelf?

Schaterlach: “Vooral voor mezelf. Maar ik denk voor Nederland soms ook, ja.”

Spotlights

Volgend jaar is het dertig jaar geleden dat je met Showtime begon. Zo’n programma als Shownieuws, wat haal jij daar nog uit voor jezelf?

“Dat is een goede vraag. Als je dat zo zegt... Volgend jaar maak ik inderdaad al dertig jaar dit soort rubrieken op tv.” Dan: “Wat ik er zelf uithaal, is dat het toch leuk is met kennis van zaken over die wereld te praten. Inmiddels neem ik ook een bak aan herinneringen mee. De sfeer van het programma is momenteel erg belangrijk geworden. Even een ander gesprek dan lockdown en avondklok.”

Wordt het al een beetje aanlokkelijk om de spotlights achter je te laten?

“Nou ja, dat is wel precies waarover ik nu nadenk. Die spotlights, daar kom ik niet meer uit, denk ik. Al zou ik geen Shownieuws meer doen, dan nog zit ik een paar keer per jaar in een talkshow. Ik wil daar wel steeds bewustere keuzes in maken. Ik ben er niet aan verslaafd, dat vind ik heel belangrijk.”

Jonge Albert Verlinde

Het opzoeken van controverse zat er al best jong in. Het eindejaarsfeest op het Vughtse Maurick College zou niet doorgaan en je schakelde het Brabants Dagblad in.

“Haha, ja, daar schreef ik toevallig stukjes voor. Ik denk: ik zal even vertellen wat hier dreigt te gebeuren. Ik belde een collega, de volgende dag stond er een enorm artikel in de krant. Dat gaf wel reuring, mijn ouders moesten op gesprek komen bij de directeur. Ik was een jaar of zeventien en vooral geschrokken. Maar het was wel een voorbode van wat eraan zat te komen, ja.”

Nog wat jonger was je een teruggetrokken kind.

“Ja. Ik zat altijd erg in mijn eigen wereld. Eigenlijk heeft theater, dingen maken, me daar uitgehaald. Ik begon al te produceren op mijn achtste, negende. Dat klinkt misschien raar, maar ik schreef echt al toneelstukken en liet medeleerlingen meedoen. Die vertrouwde ik ook weer niet zo dat ze zelf mochten zingen, haha. Dat deed ik dan, tussen de schuifdeuren. Ik organiseerde culturele middagen, schooltoneel. Theater is voor mij altijd een reden om naar buiten te gaan, leuke dingen te doen en het beste uit mensen te halen. Het is mijn eigen breekijzer.”

Op 25 april...

“…word ik 60, ja...”

Hoorde ik daar een lichte zucht?

"Ik vind leeftijd niet moeilijk, maar het is toch wel een getalletje weer. Het is geen geheim dat ik het financieel goed heb gedaan. Ik kan het me gelukkig permitteren na te denken over wat ik nog wil doen, als het voor de prikkel van het geld niet hoeft.”

Familiestructuur

Twee jaar geleden zijn je ouders een halfjaar na elkaar overleden. Wat heeft dat met je gedaan?

“Ik kan het inmiddels goed plaatsen. Het is wel leeg. Ik ben homo, ik heb geen kinderen en daarmee geen familiestructuur die zich voortzet, zoals ik die met mijn ouders had. Dat besef ik de laatste tijd heel erg. Ik zag ze elke week of ik belde. Op vrijdagochtend koffie drinken, ik zie ze nog het terrein oprijden. Mijn moeder hangt haar jas op en gaat meteen even naar het toilet. Mijn vader zet koffie en legt viltjes klaar voor de koppen. Ik mis ze elke dag, maar ik ben blij dat corona ze bespaard is gebleven. Dat was ingewikkeld voor hen geweest.”

Draagt het wegvallen van je ouders bij aan een gevoel van ouder worden?

“In die zin dat je denkt: o ja, zo werkt dat. Je schuift een positie op. Ouder worden, pensioen, hopelijk nog lang niet de dood. Op je veertigste, vijftigste is het allemaal nog ver weg. Ik kom nu in die fase dat je het niet meer kunt ontkennen: ja vriend, we gaan toch de andere kant op nu, hè? Net als je beseft dat de jaren die voor je liggen minder worden, lijken ze ook nog eens veel sneller te gaan – o, wie dat toch bedacht heeft?! Ik vind dat bijzonder oneerlijk. Geef mij nu die eindeloze zomers uit mijn jeugd.”

Gelukkig

Maar jij bent best wel gelukkig, toch?

“Ja, ik ben echt zo gelukkig. Dat zeg ik ook wel eens tegen mezelf. Het gaat me goed, mijn gezondheid is goed. Daar werk ik ook aan, ik sport. Ik ben zes, zeven kilo afgevallen gewoon door meer op mijn eten te letten en te bewegen. Mijn haren zitten nog op mijn hoofd. Ik doe niet aan haren verven of dingen aan mijn gezicht laten veranderen. Goeie genen. Een cadeautje.”

Gaat die wandeling door Schotland er nog van komen?

“Dat wil ik echt. Ik was de ANWB-winkel al in geweest voor een parka en wandelschoenen.”

Mag Onno mee?

“Ik ga alleen wandelen, dat is m’n bedoeling. ‘Drie weken helemaal alleen?’, vragen mensen dan. Ja, dat kan ik.”

Zeven jaar geleden was er hommeles, het is breed uitgemeten destijds. Maar jij en Onno zijn dit jaar twintig jaar getrouwd.

“Dat klopt. We zijn nooit gescheiden, we zijn altijd maatjes gebleven. Er is een levenslijn tussen ons. Bij alles wat we meemaken – zeker ook toen mijn ouders overleden – zoeken we elkaar altijd weer op. Maar we gaan daar geen grote verhalen meer over vertellen. Laat ons het maar doen zoals wij vinden dat we moeten leven.”

Interview: Caspar Pisters. Fotografie: Esmeé Franken. Styling: Ashley Veraart. Haar en make-up: Maaike Beijer. M.m.v. Vanguard (coltrui), Scotch & Soda (jack), Levi’s (broek), Manfield (sneakers), Zara (blouse, jack en broek), Nubikk (sneakers)

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden