null Beeld

Ambulancechauffeur Annemiek trof tijdens haar dienst haar verongelukte zoon (19)

Het was rustig die nacht in 2015. Na een aantal ritjes zat Annemiek Valent met haar collega’s op de post even lekker met de ogen dicht toen de volgende melding binnenkwam: auto tegen boom, staat in brand, slachtoffer onbekend. Ter plaatse herkende Annemiek de auto van haar ex-man. Dat de verongelukte bestuurder haar oudste zoon Gian was, hoorde ze niet veel later. "Maar Gian had helemaal geen rijbewijs."

Verjaardag

Annemiek: "Het ongeluk gebeurde in de nacht van vrijdag op zaterdag. Het weekend ervoor zag ik hem voor het laatst. We vierden de verjaardag van zijn broertje Roan. De laatste foto die ik van Gian heb is dat we samen op de grond zitten omdat het huis zo vol zat met visite. Helaas is de foto onscherp."

Lieve, sociale jongen met streken

"Hij woonde net een paar weken bij zijn vader. We hadden co-ouderschap, maar Gian was een puber en had geen zin meer om met zijn tasje heen en weer te sjouwen. Onze band was heel goed. Op die verjaardag zag ik hem voor het laatst, maar via WhatsApp hadden we later die week contact. Hij zou komen eten en ik vroeg waar hij zin in had. Dat waren de laatste berichtjes."

"Gian was een lieve, sociale jongen met veel vrienden. Een echte puber die grenzen opzocht. Hij is een paar keer met de politie in aanraking geweest, vanwege een opgevoerde scooter en rijden zonder helm. Dat hij zonder rijbewijs rondreed in de auto van zijn vader heb ik nooit geweten."

"Na de melding waren mijn collega’s en ik binnen een paar minuten ter plaatse. We zeggen altijd hardop wat we zien als we komen aanrijden. Van de auto was niet veel meer over. We parkeerden een meter ernaast en meteen herkende ik het raampje boven het achterwiel. Ik keek naar het kenteken en ook die cijfers herkende ik. In de film die van die nacht in mijn hoofd zit, hoor ik mezelf tegen mijn collega zeggen dat het de auto van mijn ex-man is. Ik zie hem achteruit deinzen."

Auto van mijn ex

"Aan een agent heb ik gevraagd of hij het kenteken wilde scannen. Het bleek inderdaad om de auto van mijn ex te gaan. Later hoorde ik dat hij er meteen achteraan zei dat er geen 53-jarige man achter het stuur zat. Ik kan me dat niet herinneren. Wel weet ik nog dat ik wegliep, letterlijk door mijn benen ging en begon te gillen. Hardop schijn ik gezegd te hebben: 'Ik word nu gewoon gek.'"

"Op dat moment wist ik nog niet dat het Gian was die achter het stuur zat. Het schijnt me ter plaatse vrij snel verteld te zijn, maar dat is niet binnengekomen. Heel raar; ik heb mijn ex-man gebeld en vroeg hem of zijn auto voor de deur stond, terwijl ik ernaast stond. Ook vroeg ik of Gian thuis was. Toen dat niet zo bleek te zijn, nam een agent mijn telefoon over."

Gaten in herinnering

"Er zitten veel gaten in mijn herinnering van die nacht. Ik was daar als hulpverlener en als moeder. Als hulpverlener heb je vaste taken als je bij een ongeluk aankomt. Die heb ik nog uitgevoerd, dat kan ik me herinneren. Het hele ‘moeder-stuk’ ben ik kwijt. Ik denk dat een brein maar een bepaalde hoeveelheid slecht nieuws aankan. Het kwam gedoseerd binnen, alles tegelijk zou te veel zijn."

"Mijn vriend heeft Gian geïdentificeerd. Ik durfde het niet. Daarna zei hij dat ik afscheid van hem moest nemen. Dat het kon, dat Gian er nog 'was'. De maandag erna ben ik bij hem geweest. Toen pas kwam de bevestiging honderd keer zo hard kwam binnen dat het echt waar was, dat hij niet meer leefde."

Plaatjes maken

"Ik heb hem aangeraakt, zijn lichaam gevoeld. Ik ben toch medisch hulpverlener en wilde weten wat hem fataal is geworden. Vanaf dat moment werd ik een soort detective. In mijn hoofd ging ik plaatjes maken. Ik zette Gian terug in die auto en samen met de politie ben ik bij daglicht teruggegaan naar de plek. Ook hebben we Gian’s telefoon laten maken om informatie te achterhalen."

"Ik wilde alles weten: wat is er gebeurd, waarom is hij ’s nachts nog weggegaan, wie heeft 112 gebeld? Later hoorde ik dat diegene heeft gezegd dat Gian’s ogen open waren, volgens mijn collega waren ze dicht. Heeft hij nog geleefd die paar minuten? Ik kan het me niet voorstellen en zal het ook nooit weten."

Leven gaat keihard verder

"Na maandenlange therapie durfde ik mijn werk weer op te pakken. Ik ben er altijd trots op geweest en dat gaf me de wilskracht om de ambulance weer op te gaan. Stap voor stap groeide mijn zelfvertrouwen en ik ben blij dat ik mijn werk weer kan uitvoeren. Ik heb mijn kind verloren, maar het leven gaat keihard verder en ik heb besloten daarin mee te gaan.

"Voor mijn gezin: mijn vriend en mijn zoon die nu mijn oudste zoon is. Toen hij vorig jaar 20 werd, was hij ouder dan Gian ooit zal worden. We hebben het moeilijk gehad, zijn door hele diepe dalen gegaan, maar we zijn nu vijf jaar verder en ja, het gaat goed."

Annemiek Valent schreef een boek over haar traumatische ervaring. ‘En dan is het jouw kind dat alles overstijgt’ ligt vanaf deze week in de winkel.

Tekst: Annemieke Riesebos. Beeld: privé.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden