Denkend aan Holland Beeld Omroep Max
Denkend aan HollandBeeld Omroep Max

André en Janny in de problemen in ‘Denkend aan Holland’: “Hier kunnen we nooit langs!”

Een Elfstedentocht te water, midden in de winter, op een bootje met Janny van der Heijden, André van Duin en hondje Nhaan: het klinkt haast te mooi om waar te zijn en dat bleek ook bijna het geval in de aflevering van zondagavond. De vaarroute van André en Janny werd namelijk versperd door een gigantisch drijfeiland met grote werktuigen. Wat nu?

Mirna WiggersOmroep Max

André en Janny hebben al een flink deel gevaren van hun Elfstedentocht te water en zijn op weg naar het aanlegpunt voor vandaag: Harlingen. Net als ze weer rechtop in de boot gaan staan na een boel wel erg lage en smalle bruggetjes te zijn gepasseerd, doemt er ineens een flink obstakel op in de verte. Janny ziet het als eerste en zegt: “Oei jongens, kijk eens! Volgens mij gaat hier iets mis.”

Enorme boot

“Dat is een flinke blokkade.. Ik denk dat dit het eindpunt is”, vervolgt André teleurgesteld. Een stukje voor hen op het water ligt een lange, platte en vooral ook erg brede boot met daarop zware werktuigen. Hij verspert zeker de helft van de vaarroute. “Hier kunnen we nooit langs”, zegt hij verbouwereerd. Ook een bewoner van het dorp die op de kade staat ziet het somber in: “Ik denk niet dat ze aan de kant gaan, nee.” Janny laat zich niet kennen en gooit de drijfballen overboord. Samen met André gaat ze aan wal, op zoek naar een oplossing.

Kadewerkzaamheden

“Wat zijn ze hier toch aan het doen?”, vraagt André zich af. Het lijken werkzaamheden aan de kade te zijn. “En nu? Maar verder gaan klunen?”, stelt Janny gekscherend voor. Gelukkig lijkt er na een kwartier en een telefoontje van Janny schot in de zaak te komen. De heren die over de kadewerkzaamheden gaan, zijn in alle haast opgetrommeld. Zij balen natuurlijk ook: “Wij zijn hier vanmorgen pas aangekomen.”

Niet makkelijk

Maar ze strijken over hun hart. Ze zijn bereid om de palen waarmee hun boot verankerd ligt, weer uit de grond te lichten en hun boot op te schuiven. “Echt waar? Wat fijn!”, roept Janny uit. Ook André is verbaasd: “Gaat dat zo makkelijk?”

Makkelijk willen de mannen van het schip het niet noemen en dat blijkt ook wel als een ruime tijd later het schip dan echt verplaatst is. Er is nu nét genoeg ruimte voor de boot van André en Janny om te kunnen passeren, maar het vraagt het maximale van de vaarkunst van André. Zeker omdat het inmiddels aardedonker is. Heel langzaam, met centimeters speling, kunnen ze erlangs.

Aardedonker

Dan begint de volgende uitdaging. Want door het hele oponthoud is het inmiddels aardedonker en op het Friese platteland is er nauwelijks verlichting langs het water. “Ik vind dit maar niks hoor, zo in het donker varen is hartstikke gevaarlijk”, zegt Janny bezorgd. André is het met haar eens: “Ja, laten we zo snel mogelijk weer ergens aanleggen. Dit gaat niet zo.” Ze staan nog even stil bij de schaatsers die tijdens de Elfstedentochten ook dit punt veelal in het donker passeerden. “Nu varen wij nog langzaam, maar die schaatsers gingen met weet ik hoeveel kilometer per uur hier voorbij. Dat is toch doodeng”, zegt André.

Veilig aan de kant

Gelukkig hoeft het duo niet lang te zoeken naar een plekje om aan te meren. Opgelucht halen ze adem: ze kunnen morgen weer verder met de tocht, in het licht. Ze eten een kommetje Friese uiensoep, gemaakt door Janny, en sluiten de dag af. De volgende dag zetten ze hun tocht, met iets meer haast maar zonder grote gebeurtenissen, weer voort. Wat een avontuur!

Bron: Denkend aan Holland: de Elfstedentocht.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden