Anja du-Bois over Peter R. De Vries: “Hij gaf mij mijn leven terug”

Anja du Bois Beeld Brenda van Leeuwen
Anja du BoisBeeld Brenda van Leeuwen

Peter R. de Vries stond Anja du-Bois (56) bij in de Puttense moordzaak. Dat was het begin van een hechte vriendschap, waar door de moordaanslag op 6 juli bruut een einde aan kwam.

“Dat grote Carré. Een zaal met achthonderd man, vol emotie van mensen die afscheid wilden ­nemen van Peter. Ik was stiknerveus. Toen ik aan de beurt was om mijn verhaal over onze vriendschap te vertellen, waren de zenuwen weg. Onwerkelijk, zo voelde het. Als in een droom liep ik naar voren. Ik zag niemand. Ik weet niet eens meer precies hoe ik er ben gekomen. Ik keek naar Peters kist die voor me stond, maar zag eigenlijk alleen maar de levende Peter voor me. De vriend die ik me wil herinneren en die ik elke dag nog op mijn netvlies heb. De lachende Peter, de meelevende Peter, de ontroerde, dat ook vaak. De Peter met de kritische blik, wat arrogant overkomend soms, terwijl hij dat absoluut niet was. De Peter die met me mee huilde als ik het moeilijk had, de Peter die er altijd was. Niet alleen voor mij, voor veel mensen. Als je zijn agenda bekeek, stond je versteld van wat hij op een dag allemaal deed. Met zo veel mensen had hij contact. Ik haalde diep adem, vouwde de vijf velletjes open die ik de avond ervoor in één ruk over Peter vol had geschreven en vertelde mijn verhaal. Niet aan al die mensen op zijn uitvaart, ik zei het tegen Peter. Ik vertelde dat wij als gezin alles aan hem te danken hebben. Toen Herman onschuldig in de gevangenis zat, was Peter er om samen te strijden om Herman en zwager Wilco vrij te krijgen. Toen dat was gelukt, bleven we elkaar zien, 26 jaar lang was Peter mijn beste vriend. Ik eindigde mijn toespraak met de woorden friends forever. Hoe vaak hebben we het niet tegen elkaar gezegd, geappt. Talloze keren. Het écht zeggen, dat deed ik eigenlijk niet zo vaak. Nu kon het, voor die laatste keer.”

“Ons leven was kapot en er was niemand die naar me luisterde, behalve Peter”

Duizenden appjes

“Ik leerde Peter in 1995 kennen in de rechtbank. Hij was toen nog niet op televisie en ik had geen idee wie hij was. Ik was wanhopig. Mijn man zat ­onterecht in de cel, de kinderen en ik werden overal met de nek aangekeken, ons leven was kapot en er was niemand die naar me luisterde. Laat staan dat iemand ons hielp. Een interview met mij op de trappen van de rechtbank greep Peter erg aan. Vervolgens dook hij in de zaak. Het was het begin van een heel bijzondere vriendschap, waarbij het lang niet altijd over de rechtszaak ging. Als de ­kinderen een fietscrosswedstrijd hadden gehad, belde Peter hoe het was gegaan. Net als wanneer ze op schoolreisje waren geweest. Als hij wist dat ik er doorheen zat, voelde hij dat op de één of ­andere manier aan en belde me. Bij Peter zat het in de kleine en persoonlijke dingen. Een tijdje terug stuurde hij me een foto van een champagne­kurk met de datum 9 oktober 2009 op de kurk ­geschreven. Hij was afkomstig van de fles die we op die dag hadden gedronken omdat de echte ­dader in de Puttense moordzaak was veroordeeld. Ik gooi dat soort dingen altijd weg, maar voor Peter was het waardevol.

null Beeld Brenda van Leeuwen
Beeld Brenda van Leeuwen

Door de jaren heen zijn er duizenden telefoontjes en appjes geweest. Soms pak ik mijn telefoon er nog weleens bij en lees alles terug. Het is misschien heel stom, maar ik vind het fijn om zijn appjes te lezen. Het is dan net of hij er nog is. We hadden zo veel schik: gekke filmpjes, foto’s van de kinderen en kleinkinderen, van alles kwam voorbij. Een smiley met een knipoog op 5 juli was zijn laatste berichtje, een dag voor de aanslag. We hadden geappt over het contact dat we hadden met Justitie. Peter had in juni een gesprek met minister Grapperhaus over onze situatie. Justitie heeft nooit gezegd dat er fouten zijn gemaakt, voor ons is het belangrijk dat ze worden erkend. Er zijn namelijk nog steeds mensen die aan de onschuld van Herman en Wilco twijfelen. Financiële compensatie, ook een belangrijk punt. Niemand wilde Herman meer hebben, waardoor hij nooit meer een vaste baan kreeg en hij veel minder pensioen opbouwde. Peter heeft daar talloze mails over gestuurd naar Justitie. Hij was pislink toen ons een coach werd aangeboden. Een coach, 21 jaar nadat Herman was vrijgekomen. Gebroken, getraumatiseerd, net als ons gezin. Toen hadden we gesteund moeten worden, nu was het te laat. ‘Laat ze toch stikken met hun coach’, appte ik Peter. ‘We hebben al 26 jaar een heel goede coach. Ene Peter.’ Hij antwoordde met: ‘Dat heb je mooi goed.’ Het was één van de laatste berichten.”

Het was een hel

“Ongeloof, dat voelde ik toen een vriendin die verslaggever is bij de Volkskrant me belde dat ze had gehoord dat Peter was neergeschoten. ‘Nee joh, dat is Peter niet. Dat is iemand anders’, ik wilde er niet aan. Maar het was hem wél. We hoorden het van zijn ex-vrouw Jaqcueline, die me al snel belde. Negen dagen lang vocht Peter voor zijn ­leven. We zijn niet bij hem geweest, maar Jacqueline hield ons op de hoogte. We hebben nog wel een ­boodschap voor hem ingesproken. Herman en ik zeiden dat hij nu voor zichzelf moest ­knokken. Dat we van hem hielden, dat we hem niet ­konden ­missen. Het was een hel. Ik geloof dat ik ­alleen maar op de hoek van de bank heb gezeten, ­wachtend op nieuws. Alles wat er op televisie over hem voorbijkwam, volgde ik. Ook al kwamen er soms ­berichtjes van Jacq dat het wat beter leek, dat ene bericht dat hij er definitief doorheen was, kwam niet. Ik heb er zó voor gebeden. Het was echt iets voor Peter geweest om hier goed uit te komen. De reus die je nooit om kreeg, maar dat gebeurde toch.

Peter wist dat hij gevaar liep en dat hij op de dodenlijst van die crimineel Ridouan Taghi stond. Dat hij de vertrouwenspersoon was van kroon­getuige Nabil B., was natuurlijk eigenlijk vragen om moeilijkheden. Ik heb het hem zo vaak gezegd: ‘Moet je dit nou wel doen? Is het niet te gevaarlijk?’ Peter gaf altijd hetzelfde antwoord: ‘Als je bang bent, moet je dit werk niet doen. Dan kun je beter bij Libelle gaan werken.’ Na zijn overlijden kwam zijn wilsbeschikking tevoorschijn. Daar stond allemaal precies in hoe hij het wilde na zijn dood. Dat betekent dat hij er rekening mee hield dat hij zou worden vermoord. Ik had geen idee dat hij had opgeschreven dat ik moest spreken op zijn uitvaart. Het ontroerde me. Ik wist het wel, maar toch was het een bevestiging van onze ­vriendschap, die heel sterk was.”

null Beeld Brenda van Leeuwen
Beeld Brenda van Leeuwen

Ontzettend boos

“Peter wilde geen persoonlijke beveiliging. Je moet dan weken van tevoren aangeven hoe je agenda eruitziet. Je raakt je vrijheid kwijt en daar was Peter de man niet naar. Als hij ergens een hapje wilde eten, ging hij een hapje eten. Als hij naar zijn kinderen wilde, dan ging hij. Ik snap het, maar toch vind ik dat Justitie zich daar niet bij neer had moeten leggen. Als iemand op de dodenlijst staat, heeft hij bescherming nodig, klaar. Hij liep zó vaak van de studio van RTL Boulevard naar zijn auto, ze hadden toch op wat strategische punten politie kunnen laten posten? Het maakt me ontzettend boos dat hij is vermoord. Op Justitie, op de waarschijnlijke opdrachtgever Taghi, op de snotneus die de trekker overhaalde. Ik ga ervan uit dat die ­jongen onder druk is gezet, dat hij klem zat en het gevoel had dat hij niet anders kon. Als hij daar in die Lange Leidsedwarsstraat op Peter was ­afgestapt en hem om hulp had gevraagd, had hij die gekregen. Daar ben ik van overtuigd. Als er onrecht was en er geholpen moest worden, dan was Peter er. Waarom dan iemand die zo goed is, die zo veel voor de maatschappij heeft gedaan, neerschieten? Waar moet het naartoe met de wereld als we elkaar zulke dingen aandoen? Om niet heel somber en pessimistisch te worden, houd ik me vast aan wat Peter achterlaat. Dat is zó veel. Als iedereen maar een piepklein stukje doet van wat hij deed, als we allemaal tegen onrecht zouden vechten en opkomen voor minderheden, dan zou de wereld er een stuk mooier uitzien.”

“Als iedereen een piepklein stukje doet van wat Peter deed, zou de wereld er mooier uitzien”

Onuitputtelijk doorzettingsvermogen

“Peter was een heel goede vriend, ook van Herman. Ik hield van die man. Hij was voor veel mensen heel belangrijk. Er zijn zo veel zaken waarvoor hij zich tot aan zijn laatste dag hard heeft gemaakt. Waar hij zich kapot voor heeft gevochten. Zaken die ­anders waarschijnlijk nooit opgelost zouden worden, maar door zijn onuitputtelijke doorzettingsvermogen, zijn rechtvaardigheidsgevoel en zijn karakter kreeg hij het voor elkaar. Peter gaf mij mijn leven terug. Als hij er niet was geweest, dan werden Herman en Wilco nog steeds gezien als verkrachters en moordenaars. Dan hadden we moeten verhuizen, maar waar naartoe? Want niemand wil zulke mensen in de straat. We hadden geen kans gehad op een normaal leven. Laatst sprak ik Kees van der Spek, vriend en collega van Peter. Kees en ik geloven allebei in God, Peter niet. ‘Peter is waarschijnlijk de enige atheïst in de hemel’, zei Kees. Voor mij staat dat vast. Peter is daar vast opgewacht met een luid applaus van alle kinderen en slachtoffers voor wie hij zich zo heeft ingezet. Die gedachte troost me, want als iemand een plekje verdient in de hemel is het Peter. Het is alleen zo ontzettend jammer dat hij hier niet meer is. Voor mijn gevoel kan hij zo de straat in komen rijden en met die grote grijns voor de deur staan. Het is onwerkelijk dat dit nooit meer zal gebeuren. Ik mis hem zo. Er is een stukje van mijn hart weg.”

De Puttense moordzaak

De verkrachting en moord op de 23-jarige Christel Ambrosius is bekend komen te staan als de Puttense moordzaak. De twee zwagers Wilco en Herman werden voor dit misdrijf in 1995 veroordeeld tot een gevangenisstraf van tien jaar. Peter R. de Vries besteedde in zijn programma Peter R. de Vries, misdaadverslaggever, gedurende een periode van acht jaar 44 televisie-uitzendingen aan de Puttense moordzaak. Uiteindelijk leidde dit in april 2002 tot de vrijspraak van Wilco en Herman. Beide mannen hadden toen al twee derde van hun gevangenisstraf uitgezeten. Op 20 mei 2008 maakten politie en Justitie bekend dat een nieuwe verdachte was aangehouden, wiens DNA overeenkwam met DNA dat was veiliggesteld op het plaats delict. Peter R. de Vries verklaarde dat het de mooiste dag in zijn carrière als misdaadverslaggever was: “Ik heb altijd al gedroomd dat dit belletje op een dag zou komen en nu is het zover.” De Puttense moordzaak staat bekend als een van de grootste gerechtelijke dwalingen in Nederland. In het ‘liquidatieproces’ Marengo – rondom de bende van Redouan Taghi – stond Peter R. de Vries kroongetuige Nabil B. bij als adviseur en vertrouwenspersoon. De moord op Peter R. de Vries wordt in verband gebracht met de eerdere moorden op advocaat Derk Wiersum en de broer van de kroongetuige.

Fotografie Brenda van Leeuwen Styling, haar en make-up: Ronald Huisinga. M.m.v. Groots (vest en sjaal Anja), H&M (bloes Anja), PME Legend (vest Herman)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden