null Beeld

Anna: “Dat gepieker over waar ik mijn kind nu weer kan onderbrengen, is weg”

Vrouwen vertellen over die ene oplettende persoon aan wie ze hun geluk of zelfs hun leven te danken hebben. “Ze kwam precies op het juiste moment.” 

Studiedag

Anna (48): “Op een ochtend werd ik na het afscheid van mijn zoon op het schoolplein van onze basisschool aangesproken door de klassenmoeder. De juf was bijna jarig en ze had een idee voor een cadeautje. Er stond een aantal andere moeders om haar heen gezellig te kletsen – wat ik zelf zelden deed, omdat ik het als fulltime werkende alleenstaande moeder altijd druk heb. Ik schrok dan ook toen ik daar hoorde dat er de volgende dag een studiedag gepland stond. Dat had ik volledig over het hoofd gezien. Hoe ging ik dat oplossen? Mijn zoon zat die dag niet op de bso, ik heb geen familie in de buurt, mijn vriendinnen hebben veel oudere kinderen en ik bleef het lastig vinden om moeders van kinderen uit zijn klas weer te vragen of hij daar een dag kon spelen, omdat het eigenlijk nooit uitkwam als hun kinderen eens bij ons wilden spelen.

Verbaasd

De klassenmoeder moet mijn paniek hebben gezien, want ze kwam me achterna toen ik wegliep en zei: ‘Zeg, zou die leuke zoon van jou morgen niet bij ons willen spelen?’ Ik was verbaasd over dit aanbod. Mijn zoon kon het goed vinden met haar dochter, maar buiten school hadden ze nooit met elkaar gespeeld en de klassenmoeder kende ik nauwelijks. Ik wist dat zij manager was bij een multinational en dat ze ondanks die topfunctie in haar karige vrije tijd alles voor onze klas regelde. Cadeautjes en knutselwerkjes voor de juf, attenties voor zieke klasgenoten of een docent in een andere groep. Ze had oog voor alles en iedereen. Dat bleek die ochtend ook. Mijn zoon mocht niet alleen komen spelen, zei ze, hij mocht ook blijven eten en zelfs blijven slapen als dat goed uitkwam. Toen ik tegenwierp dat het toch belastend moest zijn voor haar – druk als ze was – zei ze: ‘Houd op, ik vind het een eer als hij komt.’

Slecht in hulp vragen

Tranen schoten in mijn ogen. Het was wat ik nodig had. Iemand die het even van me overnam. Mijn vriendinnen zijn ook lief hoor, zij riepen ook altijd: laat weten als we iets voor je kunnen doen, maar ik ben slecht in het vragen om hulp. Ik denk altijd: iedereen is druk, het lukt me wel, en het lukt ook natuurlijk. In dit geval hoefde ik er niet om te vragen, de klassenmoeder verheugde zich erop, zei ze toen ik had ingestemd. Hartverwarmend. Echt. Toen ik haar na afloop bedankte, zei ze: ‘Jullie bedankt. We hebben enorm van hem genoten.’ Dat is Karin ten voeten uit. Ze zag wat ik nodig had.

Sinds die studiedag vijf jaar geleden is mijn zoon altijd welkom bij haar gezin. Hij mag ook altijd logeren, doordeweeks, in de weekenden, een nacht, meerdere nachten. Als Karin of haar man zelf niet thuis is, heet hun oppas mijn zoon welkom. Karin heeft mijn leven verlicht. Dat gepieker over waar ik mijn kind nu weer kan onderbrengen, is weg. Zonder me bezwaard te voelen, app ik: ‘Hij is onderweg hoor.’ Dan appt zij: ‘YES! We verheugen ons allemaal om hem te zien.’ Gelukkiger kan ze mij niet maken, en mijn kind ook niet. Hij is dol op haar, en op haar gezin.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: Astrid Theunissen. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden