null Beeld

Anne-Wil: “Achter de paar zinnen gaat een hele wereld schuil”

Anne-Wil heeft 2 kinderen, 5 kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Het treurige verhaal van haar jeugdvriendin Agnes laat haar niet los.

Zaterdag

“Agnes heeft niet het hele verhaal verteld”, zegt Berthe. Ze staat onverwacht voor me in de boetiek en vraagt of ik tijd en zin heb om na sluitingstijd samen iets te drinken en liefst ook een hapje te eten. Ze was in de buurt, zegt ze, vandaar. Ik bel Han, hij vindt het prima. “Ik zit met Jessie in een cafeetje. Ze zoekt een andere baan. Bij het asiel heeft ze nauwelijks toekomst en nu vraagt ze haar oom Han om raad. Je begrijpt hoe vereerd ik me voel!”

En nu zit ik tegenover Berthe. De jaren vallen weg als we met elkaar praten. “Ik krijg dat verhaal van Agnes niet uit mijn hoofd”, zegt ze. “Dan heeft ze het alleen nog maar gehad over haar schooltijd en de paar jaar erna. Wat een treurigheid! En wij maar lachen en dollen en niet merken hoe eenzaam en ongelukkig ze thuis was. Hoe het daarna is gegaan, weten we nog steeds niet, maar het is duidelijk dat haar leven ook later niet bepaald zonnig was.” “Ze heeft een zoon”, zeg ik, “maar daar heeft ze ook nog nooit iets over verteld. Dat is toch vreemd?” We zwijgen. Het verhaal van Agnes hangt tussen ons in. “Zullen we met haar afspreken?”, stelt Berthe voor. Gewoon bij haar thuis. Koffiedrinken. Een beetje praten. Niet om haar uit te horen, maar om haar het gevoel te geven dat wij vriendinnen zijn die om haar geven. Straks is het december. De verschrikkelijkste maand van het jaar voor mensen die eenzaam zijn. Daar moeten we toch iets aan kunnen doen?” “Laten we met z’n drieën ergens naartoe gaan”, stel ik voor. “Dat is niet zo beladen. Een leuke film en vooraf ergens eten. Niks praten over het verleden, maar juist dat verleden even van haar af schudden, is dat niet beter?” Berthe is het meteen met me eens. We spreken af dat zij haar morgen belt om een afspraak te maken.

Zondag

“Agnes vindt het een enig idee om met z’n drieën naar de film te gaan”, zegt Berthe. “Wij moeten zelf maar uitzoeken waar we naartoe gaan, want zij heeft geen idee welke films leuk zijn en wat er draait. Ze kan altijd.” Het zijn maar een paar zinnen, maar ook daar gaat een hele wereld achter schuil.

Maandag

‘Oma, we moeten nu echt lootjes trekken!’, appt Wil. Ik ben het helemaal met haar eens. Eigenlijk gebruiken we de app-groep van de familie zelden. Heel even afgelopen zomer toen we allemaal naar het vakantiehuis van Dorien zouden gaan, en verder alleen om afspraken te maken voor de feestdagen. Wat dat betreft zijn we behoorlijk aan de late kant. Toen ik afgelopen week met Han naar het tuincentrum ging om tuinaarde te halen, was het daar allang Kerstmis. Compleet met bomen, lichtjes en kerstmuziek. En wij moeten sinterklaas nog voorbereiden! Ik spreek af dat ik Jaap en Anja zal bellen om te vragen of ze ook in de familie-app willen en of ze willen meedoen aan ons jaarlijkse sinterklaasfeestje.

Donderdag

Jaap en Anja hebben meteen enthousiast gereageerd. Natuurlijk willen ze meedoen! Een dag later waren de lootjes al getrokken. Dit jaar heb ik Robbert. Ik hoop op wat hulp van Manon, want ik heb geen idee wat jongens van die leeftijd leuk vinden. Jaap en Anja willen trouwens graag dat sinterklaas dit jaar bij hen wordt gevierd. “We verheugen ons er nu al op!”, zei Jaap. Nog 3 weken! Het is bizar hoe snel dit jaarvoorbij vliegt.

Tekst: Tineke Beishuizen. Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden