null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Anne-Wil: “Dat hele vaccin is onzin. Ze doen maar wat!” zegt Dorien

Anne-Wil heeft twee kinderen, vijf kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Schoonzus Dorien en haar vriend Otto hebben zo hun gedachten over een coronavaccin.

Nieuwjaarsdag

Oudejaarsavond was bizar rustig. Manon voelde zich nog steeds niet echt lekker en wilde eigenlijk alleen maar rust. En Bart en Engelien bleven liever thuis televisiekijken. Dat hebben Han en ik toen ook maar gedaan. Lekker bij de open haard, een schaal appelflappen binnen handbereik, eigenlijk was dat ook best gezellig. Voordat we het wisten was het twaalf uur, Han en ik knuffelden elkaar even stevig. Toen we naar Carolien en Pieter liepen voor een nieuwjaarsdrankje, hoorden we sirenes en moest ik aan Robbert en Wil denken, die op dat moment ergens hun vrienden ontmoetten.

Zaterdag

Er is precies gebeurd waar Manon bang voor was: Robbert heeft met een stel vrienden flink wat vuurwerk afgestoken en is opgepakt door de politie. Dat wordt een fikse boete “en daar betaal ik geen cent aan mee!” zegt Manon, als ik haar bel om te vragen hoe het met haar gaat. “En mam, houd nou eens op met doen alsof ik in gevaar ben! Ik heb ook al de hele dag dat gezeur van Boy aan mijn hoofd. Toevallig heb ik al twee keer eerder een kind gebaard, dus ik weet heus wel of er iets aan de hand is. Niet dus!” Ze is duidelijk geïrriteerd, dus ik laat het er verder maar bij.

Zondag

“Als ze maar niet denken dat wij die troep in ons lijf laten spuiten!”, zegt Dorien. Zij en Otto zijn er voor een nieuwjaarsbezoekje. Waar ze met oudjaar waren, weet ik niet. Sinds ze samen zijn, krijg ik maar weinig hoogte van Doriens bezigheden. Ze kijkt uitdagend van Han naar mij. “Dat hele vaccin is onzin. Ze doen maar wat!” Han kijkt bedenkelijk. “Misschien zou je je er eens wat meer in kunnen verdiepen, Dorien. Persoonlijk denk ik dat er heel zorgvuldig met die vaccins wordt omgegaan en dat ze aan heel veel eisen voldoen.”

“Jij bent toch niet zo stom om je te laten vaccineren, hè, Anne-Wil?”, vraagt Dorien. “Eh... Eerlijk gezegd denk ik van wel”, antwoord ik. “Volgens mij gaat het ons helpen om van die ellendige pandemie af te komen. Het is toch te gek dat we de mensen van wie we houden niet eens een zoen of een knuffel kunnen geven? Dat we onszelf moet verstoppen achter een mondkapje, omdat we anders gevaar lopen of andere mensen in gevaar brengen?”

“Je laten vaccineren is kuddegedrag”, zegt Otto.

“Tsjonge!”, zegt Han. “Wat zijn we het weer ouderwets eens met elkaar.”

Dorien staat op. “Kom mee, Otto. Soms valt er met die broer van mij niet te praten.”

Als ze vertrokken zijn, zegt Han met een zucht:“Ik had het anders moeten aanpakken, maar hoe? Ik ben geen deskundige, ik weet alleen wat mensen die wél deskundig zijn, hebben uitgelegd in kranten die ik vertrouw, en op televisie. Meer kan ik als leek toch niet doen? Maar tegen Doriens mening valt niet op te boksen. Wat zal ik blij zijn als dit allemaal achter de rug is.”

Tekst: Tineke Beishuizen. Beeld: Gettyimages.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden