null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Anne-Wil: “De trouwdag deed me meer dan ik had verwacht”

Anne-Wil is nu éindelijk getrouwd met Han en ze zijn in Parijs op huwelijksreis.

Zondag

Ik heb zelden een croissant gegeten die zo heerlijk smaakte. En de koffie! Ik zucht diep. Buiten glijdt het Parijse verkeer voorbij. In Parijs is het altijd druk, maar in deze tijd van het jaar is de ergste toeristendrukte voorbij. “Heerlijk om de mensen weer Frans te horen spreken!”, zei ik verrukt tegen Han toen we van ons hotel naar de bistro liepen. “Wat had je dan verwacht in Parijs?”, vroeg hij verbaasd. “O”, zei ik, “Duits, Engels, Nederlands, Chinees, Japans. Maar geen Frans.”

Hij lacht en we kijken elkaar van over onze koffie verliefd aan. En dan kijk ik naar onze handen. Glanzende trouwringen, die het licht opvangen en weerkaatsen. Of verbeeld ik me dat maar? Eergisteren hebben we de ring om elkaars vinger geschoven en het deed me meer dan ik had verwacht. Zoals onze hele trouwdag me meer deed dan ik had verwacht. Het was ontroerend hoe iedereen z’n best had gedaan om er een feest van te maken. Lonneke en Klaartje die in beeldige jurken voor ons uitliepen en rozenblaadjes strooiden toen we van de auto’s naar de ingang van het gemeentehuis liepen. Ja, ik weet dat bruidsmeisjes en rozenblaadjes bij bruiden in witte bruidsjurken met een lange sleep horen, terwijl ik het pakje droeg dat ik maanden geleden heb gekocht. Al zei Han wel ‘wauw!’ toen hij me zag. Het was heerlijk om te zien dat iedereen zo blij was voor ons. Zelfs Dorien, die er bleek en teruggetrokken uitzag, glimlachte toen Han en ik elkaar na ons ja-woord kusten. De lunch was heerlijk. Bart en Manon hadden met de kinderen afgesproken dat hun mobiel thuisbleef. Daar waren ze best een beetje verontwaardigd over geweest: al die uren zonder mobiel! Maar omdat ze toch iets moesten doen, zaten alle kleinkinderen gezellig met de familie te praten. En Kjelt was de grote held. Niet één keer huilde hij, maar af en toe hoorden we gezellige geluidjes vanuit de kinderwagen. Ik keek naar mijn dochter, die tegenover mij aan tafel zat. Ik zag hoe Boy zijn hand op de hare legde, maar ik zag ook iets van reserve in haar gezicht toen ze naar hem glimlachte. Eerder had ik gezien hoe lief hij met Kjelt op schoot zat, één en al toewijding. Dat hij een goede vader zou zijn, was duidelijk. En van Manon wist ik hoe hij naar het vaderschap verlangde. Maar of Manon naar weer een baby verlangt, is me nog niet duidelijk. “Waar zit je met je gedachten?”, vraagt Han. “Ik dacht aan vrijdag, en wat een heerlijke dag het was”, antwoord ik en hij glimlacht. “Het was prachtig en dierbaar”, zegt hij. “En als het niet zo afgezaagd zou klinken, zou ik nu zeggen dat ik de gelukkigste man in de wereld ben.”

Dinsdag

Ik ben opgestaan toen de wekker ging en zat op tijd op de fiets. Het was een heerlijke dag, met dat typische herfstweer dat tegelijk een afscheid is van de zomer en een aankondiging van een periode waarin de bomen kaal zullen worden en de wind guur zal zijn. Straks, na de decemberfeesten, zullen een paar lange maanden aanbreken waarin iedereen verlangt naar de lente. In de boetiek is Geertje al bezig met het uitpakken van een doos kleding die net is bezorgd. Ik help haar, laat de truien door mijn handen glijden en voel zachte wol, soms vermengd met zijde. Het is geen boetiek waar je voor koopjes naartoe gaat en ik heb nu al gemerkt dat de klanten veeleisend en kritisch zijn. Iets waar Geertje heel soepel mee omgaat, heb ik al gemerkt. Ze pakt de nu lege doos op en glimlacht naar me. “En nu koffie!”

Tekst: Tineke Beishuizen. Beeld: iStock.

Wilt u het dagboek van Manon, dochter van Anne-Wil, elke week per e-mail ontvangen? Dat kan hier!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden