null Beeld

Anne-Wil: “Een zacht briesje brengt de geur van de lente met zich mee”

Anne-Wil heeft twee kinderen en zes kleinkinderen. Ze is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Ze heeft de lente in haar hoofd en gaat bij de buurvrouw op de koffie.

Vrijdag

Ik zit met een kop koffie tegenover mijn buurvrouw Carolien aan haar keukentafel. De deur naar de tuin staat open, een zacht briesje brengt de geur van de lente met zich mee. Ik haal diep adem. Wat heb ik hiernaar verlangd! Naar de eerste voorjaarsbloemen in mijn tuin en naar de zon, die op sommige dagen alweer echt heel aangenaam is. Zoals elk voorjaar heb ik bijna elke dag de verkeerde kleren aan. Een te warme trui, een T-shirt dat te koud is, een jasje dat overdag heerlijk zit, maar waarin ik zit te rillen als de zon weer weg is.

Vanwege het milieu stoken Han en ik al zo zuinig mogelijk, maar dat we bij de eerste de beste mooie dag alle radiatoren hebben dichtgedraaid, was een vergissing. Eigenlijk is het best komisch dat het zo veel moeite kost jezelf op temperatuur houden. “Hallo!”, zegt Carolien. “Ik vroeg of je andere koffie wil… je doet zo lang over dit kopje.” “Sorry”, zeg ik. “Ik was even met mijn hoofd bij thermostaten.” “Boeiend!”, antwoordt ze en schuift een schaaltje met koekjes naar me toe.

Ze zien er heerlijk uit, toch begin ik er liever niet aan. Ook zo’n lenteding: kleren die in de winter zijn gekrompen. Je hangt in het najaar een jurk in de kast en als je die in het voorjaar weer wilt aantrekken, kom je er nauwelijks nog in. Raadselachtig, toch? “Je had het over Philomena, Manons schoonmoeder”, zegt Carolien. “Eerlijk gezegd begrijp ik het probleem niet zo goed. Zoals jij het vertelt, klinkt het alsof ze dag en nacht voor Manon klaarstaat en haar zo veel mogelijk werk uit handen neemt. Dat is toch ontzettend aardig?”

“Dat is het ook”, zeg ik. “Alleen begint het Manon te benauwen. Ze wil zo langzamerhand haar eigen leven weer oppakken. Philomena heeft ijzeren regels als het gaat om Titia. Stipt op tijd elke voeding. Stipt op tijd in het badje. En Manon móet ’s middags rusten, of ze wil of niet. Mensen die spontaan op de stoep staan stuurt ze gewoon weg, omdat het te druk voor Manon zou zijn, terwijl zij het juist hartstikke gezellig vindt weer eens iemand te zien.” “Ja, dat kan natuurlijk niet”, zegt Carolien. “Is dat niet op te lossen?” “Dat heeft Manon geprobeerd. Zo tactvol mogelijk, maar dat kwam niet goed over. Philomena was in tranen en Boy was boos, omdat hij het wel fijn vindt dat zijn moeder zijn lievelingshapje heeft klaarstaan als hij thuiskomt. Voor Manon vindt hij het ook beter als er een beetje voor haar wordt gezorgd.” “Dus daar zijn ze voorlopig nog niet uit”, antwoordt Carolien. “Ik denk het niet”, zeg ik. Dan pak ik toch maar een koekje, want als die jurk niet meer past, maakt een koekje meer of minder ook weinig uit.

Dinsdag

Vandaag heb ik samen met Geertje de boetiek eens goed schoongemaakt. De kleren die wij de afgelopen periode hadden moeten verkopen hangen er treurig bij. Er had allang een nieuwe collectie moeten hangen, maar Jeroen heeft heel voorzichtig alleen een najaars- en wintercollectie ingekocht. Tegen die tijd moeten we alles wat hier nu nog hangt kwijt zijn, dus dat wordt uitverkoop. Ik vind het heerlijk om weer buiten de deur bezig te zijn, ook al is het met mondkapje en op gepaste afstand. Toen ik aan het einde van de middag thuiskwam, voelde ik me fitter dan ik me in weken heb gevoeld.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden