null Beeld

Anne-Wil: “Eens een alcoholist altijd een alcoholist”

Anne-Wil heeft 2 kinderen, 5 kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Tot haar verbazing staat haar schoonzus Dorien ineens in de winkel.

Zondag

We zitten met Manon en Boy aan de tuintafel. Afgelopen weekend zijn ze uit Griekenland teruggekomen. Vanwege vertraging hebben ze uren doorgebracht met bladeren in tijdschriften, koffiedrinken en dingen kopen die ze niet nodig hadden.

“We zijn tenminste niet neergestort en dat is eigenlijk het enige wat me echt iets kan schelen”, zegt Manon opgewekt. “En je hebt er in elk geval een paar leuke T-shirts aan overgehouden, die je over een maand al niet meer aankunt”, zegt Boy.

Hij wisselt een blik met Manon en ik vraag me af of Han en ik ooit zo naar elkaar hebben gekeken. Het is duidelijk dat de vakantie goed is geweest voor hun relatie. Willeke en Robbert hadden geen zin om vanavond bij ons te eten. “Ze vinden dat ze nu lang genoeg bij familie zijn geweest en geef ze eens ongelijk”, zegt Manon.

“Wil was vast blij om Adam weer te zien”, zeg ik. “Nou nee, dat denk ik eerlijk gezegd niet. Ze heeft in Griekenland een leuke jongen ontmoet, Stelios. Hij heeft haar het hele eiland over gesleept, zo’n ontzettend lief joch. Ze wist niet wat haar overkwam. Het mooie is dat ineens tot Wil doordrong dat ze van Adam nog geen honderdste van al die aandacht heeft gekregen. Dat heeft ze hem verteld in een mail. Meer weet ik er niet van, maar ik heb het gevoel dat ze een stevige punt achter die relatie gaat zetten. Ze weet nu in elk geval hoe het kán zijn als je verliefd bent.”

“En hoe is het met jóu?”, vraag Han. Manon legt haar twee handen op haar buik. “De baby heeft zich voorbeeldig gedragen en ik had niet anders verwacht!”

Dinsdag

Tot mijn verbazing staat Dorien ineens in de boetiek. Ik was van plan haar vanavond te bellen, omdat we elkaar veel te lang niet gesproken hebben. Zij druk, wij druk en ondertussen vliegt de tijd voorbij. “Ik kom je ophalen om ergens een hapje te eten”, zegt ze enthousiast. “Ik heb vanmorgen al gereserveerd.” Dat hoort Geertje, die toevallig langsloopt met een paar jurkjes. “Ga maar, Anne-Wil”, zegt ze. “Ik ruim verder wel op.”

Een kwartier later zit ik tegenover Dorien in een eetcafé. Ze ziet er goed uit, en dat zeg ik ook tegen haar. Ze lacht. “De liefde doet me goed. Of liever gezegd: een liefde zonder problemen doet me goed.” “Nou… zonder problemen”, herhaal ik. “Jullie hebben allebei een behoorlijk groot probleem achter de rug.” Dorien kijkt ineens ernstig.

“Je bedoelt ons alcoholprobleem? Weet je, Anne-Wil, dat zal nooit verdwijnen. Eens een alcoholist, altijd een alcoholist, maar dan eentje die niet meer drinkt. Geloof me, er zijn momenten dat een van ons het er moeilijk mee heeft en denkt: wat maakt één glaasje nou uit? Dan is het fantastisch dat de ander dat begrijpt. Maar al die andere problemen, die ik met mijn vorige lovers heb meegemaakt, die heb ik niet met Otto. Daar ga ik nou eens lekker een glas bruiswater op drinken!”

Woensdag

Han gaat een paar dagen naar Martin en Marianne, die een huisje in Friesland hebben gehuurd en daar hun vakantie doorbrengen. Hij heeft zijn zoon en schoondochter al een tijdje niet gezien. Ik weet dat het aan hem knaagt dat hij minder contact met zijn familie heeft dan hij zou willen. Weer een van die dingen waarvan we tegen elkaar zeggen, dat we er iets aan gaan doen. Ik zwaai hem uit en loop langzaam terug naar de voordeur. Ik kan best tegen alleen zijn, maar een huis zonder Han is wel een heel leeg huis.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden