null Beeld

Anne-Wil: “Het heeft me moeite gekost niet jaloers te zijn op Philomena”

Anne-Wil heeft twee kinderen en zes kleinkinderen. Ze is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Als ze onverwacht bij Manon aanbelt, laat Boys moeder haar niet binnen.

Vrijdag

Eindelijk ben ik weer eens bij Dorien geweest. Maandenlang ging Han naar zijn zus, omdat zij niet meer bij ons thuis wilde komen. Dat gezeur over anderhalve meter afstand en andere coronamaatregelen vond ze belachelijk. Dat Han met een mondkapje op bij haar langskomt en weigert haar een broederlijke knuffel te geven, ziet ze door de vingers. Het is duidelijk dat ik in haar ogen de hinderpaal ben. Han had blijkbaar ineens genoeg van haar houding. Ik weet niet precies wat hij heeft gezegd, maar het resultaat was dat Dorien mij belde en vroeg of ik zin had om te komen lunchen. Ze knarsetandde er nog net niet bij.

Dus bracht Han me aan het eind van de ochtend naar zijn zus en belde ik aan met een bos bloemen. Dorien was erg voorkomend en slaagde erin geen enkele stekelige opmerking te maken. Eigenlijk vond ik het wel prettig om haar weer te zien. Tenslotte hebben we samen ook veel leuke dingen gedaan voordat haar drankprobleem zichtbaar werd. De lunch kwam van een restaurant bij haar in de buurt. In de wijnglazen bij de borden werd mineraalwater geschonken en het was oprecht gezellig.

Toen Han me na afloop weer ophaalde, vroeg ik in een opwelling of hij langs Manon wilde rijden. Een onverwacht bezoekje, we zouden wel zien of het uitkwam. Het duurde lang voordat de voordeur openging. Daar stond Philomena, de moeder van Boy. “Onverwacht bezoek!”, zei ze opgewekt. “Ik weet zeker dat Manon het reuzeleuk zou vinden, maar het kan nu echt niet, ze ligt te rusten.”

“O”, zei ik verbouwereerd. “Ja, ik moet echt een beetje op uw lieve dochter letten, want als het aan haar ligt, scharrelt ze de hele dag rond. Zo’n keizersnede is niet niks. Ik wil jullie wel binnenvragen, maar ik ben net de ramen aan het lappen. Als je dat niet bijhoudt… Ik zal tegen Manon zeggen dat jullie er waren. Bel even van tevoren als jullie weer willen komen. Ach, wat jammer dat jullie nu niet kunnen zien hoe Titia is gegroeid.”

Een beetje verslagen was ik naast Han in de auto gestapt. Philomena nog steeds de hele dag bij Manon? Haar kraamtijd was nou echt wel voorbij. Het heeft me moeite gekost niet jaloers te zijn op Philomena. Ik was zo graag zelf komen helpen in die eerste periode. Dat zij daar nu nog steeds de hele dag rondliep, begreep ik niet. Manon had er in elk geval niets over gezegd en dat zat mij eerlijk gezegd ook wel dwars.

Zaterdag

“Mam!”, zegt Manon. “Ik lag gewoon te lezen op bed. Ik heb de bel niet gehoord, anders was ik wel naar beneden gekomen. Philomena is een schat. Ze heeft alles voor mij en Titia over, maar ik begin het steeds benauwder te krijgen. Ik kan haar gewoon niet duidelijk maken zonder haar te kwetsen dat ik het verder wel zonder haar afkan.” “Praat erover met Boy”, zeg ik. “Ja, misschien moet ik dat maar eens doen”, zegt ze. Het klinkt niet erg overtuigend.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden