null Beeld

PREMIUM

Anne-Wil: “Het kost me moeite om niet in tranen uit te barsten”

Anne-Wil heeft twee kinderen, vijf kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Als Han belt vanuit Antwerpen, bekruipt haar een naar gevoel.

Zaterdag

Han en ik hebben het niet meer over het telefoontje van Else gehad. Ik ken het gezicht dat hij trekt als hij ergens niet over wil praten. Zelf heb er ik continu aan lopen denken. Ik ken Else nauwelijks. Als ik haar zie, is het bij een familiebijeenkomst van Hans kinderen. Zij is tenslotte hun moeder, maar meer dan een paar woorden hebben we nooit met elkaar gewisseld. Han heeft weinig verteld over hun huwelijk. Ze waren verliefd, trouwden, kregen kinderen en op een dag kwam hij van zijn werk thuis in een verlaten huis. Op tafel lag een briefje waarin Else hem vertelde dat ze al een paar jaar een relatie met een vriendin had en dat ze haar leven voortaan met deze vrouw wilde delen. Andrea dus, die nu zo tragisch om het leven is gekomen.

“Je hebt nooit gemerkt dat ze verliefd was op een ander?”, vroeg ik, toen hij het verhaal aan mij vertelde. “Pas achteraf”, zei hij. “Dat de sex weinig meer voorstelde, lag aan onze drukke banen, dacht ik indertijd. Ik had het druk, was veel weg voor mijn werk. Door dat briefje viel het kwartje. Dat ze verliefd was geworden op een vrouw maakte het minder erg voor me. Was het een man geweest, dan had ik mijzelf verweten dat ik te weinig tijd en aandacht aan haar had besteed. Maar wat ik kan ik er tegenover stellen als mijn vrouw verliefd wordt op haar vriendin?” Evengoed is hij er een tijdlang kapot van geweest. Het was de eerste en de laatste keer geweest dat hij erover heeft gepraat. Nu gaat hij naar Antwerpen om de vrouw te steunen om wie hij zo veel verdriet heeft gehad. Nu ik er langer over nadenk, vind ik het eigenlijk wel mooi van hem. Hij weet nog niet hoe lang hij wegblijft. “Zo kort mogelijk, maar wel zo lang Else me nodig heeft”, zei hij gisteravond. Met onze armen om elkaar heen staan we bij de auto. “Ik heb extra mondkapjes in je koffer gedaan”, zeg ik. “Doe je voorzichtig?” Han knikt. “Ik was liever hier bij jou gebleven”, zegt hij. “Ik bel je vanavond.” We zoenen nog een keer, dan stapt hij in de auto. Als hij de straat uitrijdt, voel ik me ineens zo alleen dat het me moeite kost niet in tranen uit te barsten.

Dinsdag

Het zijn vooral praktische zaken waarmee Han Else helpt. Polissen, begrafenisondernemer, rouwkaarten, een advertentie in een dagblad, dingen met de bank, verzekeringen. “Ze laat alles aan mij over”, zegt Han als ik hem aan de telefoon heb. “Ze zit als een zombie voor zich uit te staren op de bank. Ik heb verschrikkelijk met haar te doen. Eerlijk gezegd weet ik niet hoe ze het hier in haar eentje moet redden. Aan de vrienden van Andrea heeft ze nauwelijks iets. Zelf heeft ze hier nooit vrienden gemaakt, omdat ze altijd veel tijd in haar werk heeft gestoken. Nu Andrea er niet meer is, wil ze weg uit Antwerpen. Amsterdam lijkt haar wel wat. Ze weet alleen niet waar ze moet blijven, zolang ze nog geen appartement heeft gevonden. Misschien moeten we het daar maar eens over hebben, Anne-Wil.” “Wat bedoel je precies?”, vraag ik argwanend. “Daar hebben we het later nog wel over”, zegt Han ontwijkend.

Lees hier het dagboek van Willeke, de kleindochter van Anne-Wil >

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden