null Beeld

Anne-Wil: “Het voelt gek om die anderhalve meter aan te houden bij je eigen kind”

Anne-Wil heeft twee kinderen, vijf kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in exclusieve boetiek. De vakantie gaat niet door, omdat Han voorrang geeft aan zijn werk.

Zondag

Eigenlijk zouden we nu op Schiermonnikoog moeten zitten, maar Han kan niet weg. Te veel werk. Bedrijven proberen de achterstand in te halen die ze hebben opgelopen door de coronacrisis. Ook die waar Han adviseur is. Hij zei dat het hem speet, maar naar mijn smaak niet genoeg. Aan zijn gezicht zag ik dat hij het eigenlijk helemaal niet zo erg vindt, want hij houdt van het werk en heeft het de afgelopen maanden echt gemist.

We hebben de vakantie verschoven naar ergens in oktober. Als dat lukt. En zo verschrikkelijk is het thuis nou ook weer niet. We hebben een heerlijke tuin en in de boetiek is genoeg te doen. Vervelen zal ik mij niet. Ik had mij er alleen erg verheugd om naar mijn favoriete Waddeneiland te gaan. Nu gaan we wat later, dus waar zeur ik eigenlijk over.

Maandag

"Hoi mam", zegt Bart. Ik zie hem aarzelen of hij mij een zoen zal geven of niet. Het voelt gek om die anderhalve meter aan te houden bij je eigen kind, maar we doen het wel. Een beetje onhandig staan we naar elkaar te lachen. "Alles goed bij jullie?" vraag ik terwijl ik naar het koffiezetapparaat loop. Bart gaat aan de keukentafel zitten. "Ah jawel. Kjelt heeft weer een paar huilnachtjes gehad. We waren er net aan gewend lekker de nacht door te slapen. Maar goed, dat hoort er nou eenmaal bij. Meestal ben ik de klos. Ik kan beter tegen weinig slaap dan Engelien."

"En wat doe je dan om Kjelt te troosten?" vraag ik. "Ik loop met hem rond, wieg hem een beetje en neurie ondertussen liedjes voor hem. Slaap, kindje, slaap is nog steeds een succesnummer. Ik merk aan hem dat hij het herkent, hij huilt dan ook ineens veel zachter. Uiteindelijk stopt het huilen pas doordat hij in slaap valt. Huilend in slaap vallen… ik vind het elke keer weer zo merkwaardig." Ik zet een kop koffie voor hem neer. "Dank je. Wat ben ik blij dat de meisjes groot zijn." Ik schiet in de lach. "Zó groot zijn ze nou ook weer niet, Bart." "Je kunt een gesprek met ze voeren. En als ze verdrietig zijn, kunnen ze de reden vertellen. Bij zo’n hummeltje weet je nooit zeker wat er nou echt aan de hand is." Hij trekt een gezicht naar me. "Lekkere koffie, mam." Ik glimlach terug. "Je weet dat je altijd op mij kunt rekenen als je een oppas nodig hebt."

Woensdag

"Ik word zo moe van dat overgeven", zegt Manon. Ze zit tegenover me aan de tuintafel. "Elke ochtend weer... Met Robbert en Wil heb ik dat veel minder gehad. Ik vind het ook heel vervelende dat ze het zo meemaken. Gisteren rende ik de badkamer in, terwijl Robbert er bezig was. Je had hem moeten zien kijken, toen ik op m’n knieën boven de pot hing. Ik heb nog nooit iemand zo snel zien verdwijnen.”

"En Boy?" vraag ik. Ze lacht. "Boy vindt alles prachtig wat een bewijs is van mijn zwangerschap. Pfff… Ze gaat rechtop zitten. Bij Wil en Robbert dacht ik na de bevalling: dit nóóit meer! Maar je vergeet het. Totdat je opnieuw een kind verwacht, dan denk je: ik wilde dit toch nooit meer? Evengoed ben ik blij!" Ze ziet mijn gezicht en lacht. "Sorry mam, maak je geen zorgen, het moest er gewoon even uit."

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden