null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Anne-Wil: “Het zal je gebeuren, dat je op de valreep toch nog in het ziekenhuis belandt”

Anne-Wil heeft twee kinderen, vijf kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Schoonzus Dorien en haar vriend Otto hebben zo hun gedachten over het coronavaccin.

Vrijdag

“We willen even langskomen”, zegt Dorien. “Ik weet dat jullie niet van onverwacht bezoek houden, dus ik bel maar even om het officieel aan te kondigen. Ja, ja, mijn broertje is wel veranderd sinds hij met jou is. Vroeger kon ik hem ’s nachts zijn bed uit bellen voor een gezellige borrel.” “Wat is het toch altijd leuk om van jou te horen, Dorien”, zeg ik. “Natuurlijk zijn jullie van harte welkom, maar wel graag met mondkapjes.” “Ben je nou nog steeds met die onzin bezig?”, vraagt Dorien. “Ot en ik hebben ons nergens iets van aangetrokken. Om ons heen heeft het ene mondkapje na het andere corona opgelopen, maar wij niet. Nou jij weer.” “Pure mazzel”, antwoord ik. “Dat je misschien levend aan de overkant komt als je de A1 lopend oversteekt, wil nog niet zeggen dat het veilig is. Maar oké, jullie zijn dus van harte welkom, mét een mondkapje.” “Dan niet!”, zegt Dorien. En voordat ik nog iets kan zeggen, is de verbinding verbroken. Ik zit een beetje verslagen met mijn mobiel in mijn hand als Han binnenkomt. “Wat is er?” wil hij weten. Als ik het hem vertel, zucht hij. “Als ze in zo’n agressieve stemming is, zit er iets niet goed”, zegt hij. “Jammer, want ze is verder gewoon een leuk mens.” Daar ben ik het mee eens. Ik ben vaak genoeg gezellig met Dorien op stap geweest. Maar soms verandert ze in een gifkikker en dan kun je maar beter uit haar buurt blijven.

Zaterdag

Nu het moment waarop Han en ik worden gevaccineerd langzaam maar zeker in zicht komt, ben ik gek genoeg benauwder om besmet te worden dan alle voorgaande maanden bij elkaar. Het zal je gebeuren, dat je op de valreep toch nog in het ziekenhuis belandt! In de supermarkt kom ik al een tijdje niet meer. Ik heb het idee dat steeds minder mensen hun handen ontsmetten en volgens mij worden de winkelwagentjes ook niet meer zo secuur schoongemaakt. Han is nuchterder dan ik. Het is zoals het is, luidt zijn devies, dus doet hij de boodschappen. Gelukkig zijn er dingen waar ik erg blij van word. In de tuin bloeien niet alleen de sneeuwklokjes, ook de toverhazelaar, die ik vorig jaar heb geplant, heeft prachtige, gele bloemen. Ook wordt het steeds vroeger licht en later donker. Elke dag komt de lente dichterbij. Voor mij is dat nou eenmaal de mooiste tijd van het jaar.

Zondag

Het allerbelangrijkste voor mij is Manon met haar baby, die nu nog veilig verstopt zit in haar steeds dikker wordende buik. Het liefste zou ik elke dag even de stand van zaken met haar doornemen, maar als je met een overbezorgde aanstaande vader samenwoont, die bij alles wat je doet “Pas op voor de baby!” roept, zit je er echt niet op te wachten dat je moeder ook nog eens wil weten of het allemaal wel goed met je gaat. Dus praten we vooral over zaken die ons allebei niet echt bezighouden. Gelukkig houdt Willeke mij een beetje op de hoogte. Het gaat goed met Manon of, zoals

Wil zegt: “Ze is steeds makkelijker in de omgang en ze maakt zich niet meer druk om alles. Eigenlijk is het thuis best gezellig.” Over zichzelf wil ze nauwelijks iets kwijt, behalve als het over het milieu gaat. Zoals ze daarover praat, is het een fascinerend onderwerp.

Beeld: Getty Images.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden