null Beeld

Anne-Wil: “Hoe moet het zijn om zo’n groot verlies te dragen in een periode dat straten versierd zijn?”

Anne-Wil heeft twee kinderen, vijf kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Dochter Manon belt in tranen. Ze heeft verschrikkelijk nieuws.

Vrijdag

Tot mijn verbazing verkopen we toch nog aardig wat feestkleding in de boetiek. Ik vraag me af waar onze klanten die mooie glitterjurken gaan dragen. De horeca is dicht, thuis mag je maar een beperkt aantal mensen ontvangen, dus veel glamour zit er niet in. “Het kan mij niet schelen dat we met kerst de deur niet uit gaan”, hoor ik een vrouw tegen haar vriendin zeggen. “Ik ga er met Kerstmis niet bij lopen alsof het een doordeweekse dag is!”

Ik vind het wel iets hebben, om je niets van de omstandigheden aan te trekken. Zelf heb ik nauwelijks een kledingprobleem met kerst. Eerste Kerstdag zal ik met vachtlaarzen, dikke coltrui, waterdichte winterjas en wollen muts in het bos en op de hei lopen. Verkleden na de wandeling hoeft niet, want we blijven buiten bij de barbecue en de vuurkorven. Ik kan me niet voorstellen dat ik daar lekker warm van word, maar een oplossing is het wel: we zitten buiten, houden afstand en de winterlucht doet de rest. Manon doet heel geheimzinnig over de wandelroute die ze heeft uitgestippeld. Het zal mij benieuwen of er hier in de omgeving nog verrassende plekjes zijn. “Je moet het positief zien”, zegt Han. “We gaan ontberingen tegemoet! Dat heb ik mijn hele leven nog nooit meegemaakt met Kerstmis. Dus eerlijk gezegd vind ik het allemaal best bijzonder.” Op die manier had ik het nog niet bekeken. Hij heeft gelijk.

Zondag

Carice is overleden! Ik heb Manon in tranen aan de telefoon. Joris heeft haar gevraagd om het de kinderen te vertellen. “Hij is totaal van de kaart”, zegt ze. “Hij blijft bij Jitske tot na de begrafenis. Ik geloof niet dat de kans bestaat dat het ooit nog iets wordt tussen die twee, maar ze hebben nu in elk geval steun aan elkaar.”

Het wordt een intieme begrafenis. Alleen de familie van Jitske en Joris, natuurlijk. Hij zal het die dag extra moeilijk hebben, omdat Jitskes ouders het hem enorm kwalijk nemen dat hij hun dochter zo heeft laten zitten. “Maar mam, na de begrafenis komt Joris weer terug in dat flatje van hem, dan is daar niemand om z’n hart bij te luchten. Ik zou het zo fijn vinden als hij weet dat hij bij jullie terechtkan. Bij mij kan dat nou eenmaal niet, omdat ik dan meteen mot heb met Boy.” “Wat een goed idee, Manon”, zeg ik. “Ik was toch al bezig met een brief aan hem, ik laat het hem weten.”

Maandag

Mijn gedachten blijven bij Joris en de uitvaart van Carice. Zijn dochter, die hij in haar korte leventje zo weinig heeft gezien. In dit soort situaties heb je mensen nodig op wie je kunt terugvallen. Dat is ook precies wat Joris tegen Manon zegt als ze hem belt om hem sterkte te wensen. “Ik heb hem heel kort gesproken”, zegt ze. “Hij is zo intens verdrietig. Er moet van alles worden geregeld, ook voor de begrafenis, en Jits is op dit moment tot niets in staat.” Hoe moet het zijn om zo’n groot verlies te dragen in een periode dat straten versierd zijn, overal kerstliedjes klinken en alles draait om familie en samenzijn? Vrolijk kerstfeest…

Tekst: Tineke Beishuizen. Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden