null Beeld

PREMIUM

Anne-Wil: “Ik benijd de onbezorgdheid waarmee Han fluitend op de fiets stapt om naar de supermarkt te gaan”

Anne-Wil heeft 2 kinderen, 5 kleinkinderen en is getrouwd met Han. Ze hebben al een poosje niets vernomen van Dorien, de zus van Han.

Zondag

Plannen voor een vakantie in het buitenland hebben we maanden geleden al definitief geschrapt. “Wat denk je dat er gebeurt als straks de grenzen opengaan?”, had Han gezegd. “Files van hier tot Tokio, omdat iedereen eropuit wil na maandenlange opsluiting. Het kan meevallen, maar ik neem het risico liever niet. Waarom huren we geen appartementje op Schiermonnikoog?” Daar was ik meteen voor te porren. Han heeft inmiddels iets leuks gereserveerd. Nu moeten we alleen nog tegen Dorien zeggen dat we niet naar Frankrijk gaan, ook al zijn de grenzen eindelijk weer open. “Dat doe ik wel”, zegt Han. “Ik was toch al van plan komende week weer eens bij haar langs te gaan. Ik heb nog nooit zo lang niets van haar gehoord.” “Ze is verliefd, Han”, zeg ik. “Dan zit je echt niet op je broer te wachten.”

Voor het eerst in jaren zijn we de zomermaanden in ons eigen huis. Dat bevalt prima, vooral omdat ik maar weinig mensen hoef te zien. Geen drukke parkeerplaatsen, hotelgasten, restaurants… alleen onze eigen tuin. Voor mij is dat voorlopig genoeg, hoe saai dat misschien ook klinkt. Er is een soort onzekerheid in mij geslopen de afgelopen tijd. Maandenlang waren andere mensen een gevaar. Ze zóuden besmet kunnen zijn met het coronavirus zonder het te weten. Uit de buurt blijven dus. Dat gevoel wordt langzamerhand minder, maar ik ben nog steeds op mijn hoede. Han heeft dat minder. Ik benijd de onbezorgdheid waarmee hij fluitend op de fiets stapt om naar de supermarkt te gaan. Ik ervaar een zomer in mijn eigen tuin als het toppunt van ontspanning. In september gaan we naar Schier, daar is het in de nazomer sowieso rustig. Tot die tijd geniet ik van mijn rozen, hortensia’s en al die andere planten die het dit jaar zo goed doen. Ik heb geen moment het gevoel dat ik iets mis.

Dinsdag

Han vindt het resultaat na 1 staaroperatie al opvallend. “Tjonge, wat scheelt dat veel!”, zegt hij verrukt. Hij druppelt trouw elke ochtend en avond, dat is alles wat er van hem wordt verwacht. Volgende week is zijn andere oog aan de beurt. Ik maak me er niet meer druk om. Al is het mij nog steeds een raadsel, dat zoiets opzienbarends als een nieuwe lens in je oog krijgen, met zo weinig gedoe gepaard kan gaan.

Woensdag

Het is al even geleden dat ik Joris heb gesproken. Wil en Robbert blijken het helemaal niet zo leuk te vinden om naar hun vader te gaan en dat is keihard bij hem binnengekomen. Manon vertelde dat hij zich er zo op had verheugd om weer regelmatig contact met ze te hebben. “Maar ja… toen de kinderen hem nodig hadden, was hij er niet voor ze. Nu het hém eindelijk uitkomt, is het te laat om nog een belangrijke rol in hun leven te spelen. Ik heb zo met hem te doen.” Ik zit tegenover Joris aan de tuintafel, hij ziet er vermoeid en zorgelijk uit. “Ik heb me er te veel van voorgesteld”, zegt hij. “Stom van me. We zijn de laatste jaren uit elkaar gegroeid, en nu moet ik ze weer voor me zien te winnen. Als dat nog kan.” “Natuurlijk kan dat”, zeg ik. “Je moet gewoon een beetje geduld hebben.” Ik hoop dat ik gelijk heb.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden