null Beeld

Anne-Wil: “Ik hoop zo dat de baby haar alles zal brengen waarnaar ze zo verlangt”

Anne-Wil heeft twee kinderen, vijf kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Ze vergeet spontaan de coronaregels als ze Manon feliciteert.

Lees hier het Dagboek van Willeke, de kleindochter van Anne-Wil.

Zaterdag

Terwijl ik probeer mijn aandacht bij de klanten te houden, dwalen mijn gedachten toch steeds af naar Manon. Zwanger. Eindelijk. Ze heeft niet eens zo veel gezegd toen ze me belde om het te vertellen. Haar stem klonk alsof ze het zelf niet kon geloven, ze huilde zelfs even.

“Sorry, mam. Ik heb het gevoel dat alles om me heen draait. Het is nog niet echt tot me door gedrongen”, zei ze. Na ons gesprek blijf ik een tijd aan de tafel zitten, zonder aan iets speciaals te denken. “Wat is er met jou aan de hand?”, vraagt Han. “Het gaat toch wel goed met je?” “Ik weet het niet”, zeg ik.

Natuurlijk ben ik blij voor Manon, ze heeft zo vurig naar deze zwangerschap verlangd. Ze heeft er zo veel moeite voor gedaan en zo veel teleurstellingen moeten verwerken, nu is het dan eindelijk zover. Wat voor moeder ben je als je dan niet blij bent voor je dochter? Tegelijkertijd dringt de gedachte zich op dat deze zwangerschap het begin is van weer nieuwe problemen. Manon, bijna veertig, twee tienerkinderen en een man die jaren jonger is. Makkelijker zal het er niet op worden. Ik hoop met heel mijn hart dat de baby haar alles zal brengen waarnaar ze zo verlangt.

Zondag

Met een prachtig boeket van mijn favoriete bloemenwinkel bellen Han en ik aan bij Manon. Ze doet open alsof ze ons al had verwacht. “Mam!” Ik laat de bloemen uit mijn handen vallen en omhels haar. Zo staan we even dicht tegen elkaar aan. “Lieverd, ik ben zo blij voor je”, zeg ik terwijl ik haar haren streel. Aan het schokken van haar schouders, merk ik dat ze huilt. We laten elkaar los en kijken elkaar aan. Boy verschijnt in de gang, ik zie het stralende gezicht van een gelukkig mens. “Gefeliciteerd, Manon, veel geluk met de baby”, zegt Han, die het boeket heeft opgeraapt en aan Manon overhandigt.

Ineens staat ook Wil bij de deur. “Oma! Mám! Anderhalve meter!”, roept ze. Schuldbewust doe ik een paar stappen achteruit. Maar toch… Hoe had ik mijn dochter anders moeten feliciteren?

Maandag

Ergens op zolder moet een doos staan met babyspulletjes van Manon en Bart. Hun eerste rompertjes, truitjes en hansopjes waarin ze eruitzagen als plaatjes uit een prentenboek, de mutsjes die ze op hadden in de kinderwagen. Er moeten ook nog lakentjes in die doos zitten en speeltjes die ik in de wieg hing om ze te amuseren. Ik kan de doos nergens vinden en daar raak ik danig van uit mijn humeur.

“Waar ben je mee bezig?”, vraagt Han, die mijn gerommel op zolder kennelijk heeft gehoord. “Ik zoek een doos met babyspulletjes”, zeg ik. “O, die heb ik daar in die hoek gezet”, lacht hij. “Ik dacht, laat ik ’m ergens opbergen waar je hem makkelijk kunt vinden.” Even later zit ik op de grond en haal verrukt alles tevoorschijn. Verbeeld ik het me of ruik ik de geur van lang geleden? Toen mijn eerste baby in de wieg lag, dacht dat ik nooit meer zó gelukkig zou kunnen zijn.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden