null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Anne-Wil: “Ik hoor aan Manons stem dat ze nerveus is”

Anne-Wil is onlangs getrouwd met Han. Ze heeft 2 kinderen en 5 kleinkinderen en werkt in een exclusieve boetiek. Haar dochter Manon woont samen met de veel jongere Boy.

Vrijdag 6 december

Het valt me elk jaar op hoe snel het sinterklaasfeest is vergeten. Wekenlang voorpret, versierde etalages, sinterklaasliedjes in de supermarkt, de pakjes en surprises, zwoegen op gedichten, en op 6 december is het allemaal weer voorbij.

Ik was nog geen 10 minuten in de boetiek of de etaleur stond al voor de deur. Een jongen met een vrolijk gezicht, die alles wat aan de goedheiligman herinnerde uit de etalage haalde en kerstboompjes, en gouden en zilveren versieringen uit zijn bestelbusje tilde. Hetty had een prachtige collectie pakjes en jurken samengesteld. Er waren een paar setjes bij die me hebberig maakten, maar zelfs tegen inkoopsprijs waren ze nog een heel eind boven mijn kledingbudget. Na een paar uur hadden we een etalage waarin niets meer herinnerde aan het feest van de dag ervoor. Ik was in gedachten nog wel bezig met de sinterklaasavond die leuker en gezelliger was dan ik had durven hopen. Een hele familie bij elkaar en geen enkele wanklank! Zelfs Robbert deed opgewekt mee, Boy was lief en zorgzaam voor Manon, Lonneke en Klaar genoten van de afschuw waarmee hun slachtoffers met hun handen door een groenig slijm moesten wroeten om hun pakje te vinden en iedereen had z’n best gedaan op de gedichtjes. Mijn moeder noemde zulke hartverwarmende gebeurtenissen altijd ‘pareltjes aan de ketting van mijn herinneringen’ en gisteravond was een pareltje aan mijn ketting.

Zondag 8 december

Het hele huis geurt naar hars. Gistermiddag hebben Han en ik een kerstboom gekocht waarna het jaarlijkse getob met de elektrische lichtjes begon. “Ik weet zeker dat ik ze goed heb opgeborgen”, zei Han, die op z’n knieën op de grond zat, omringd door een wirwar van snoeren en lichtjes. “Iedereen bergt ze altijd goed op,” zei ik, “het is een samenzwering. Er moet ergens een geheim genootschap zijn dat maar met 1 ding bezig is: een zooitje maken van kerstboomlichtjes.” “Dat zal het zijn,” zei Han, “en als die knoop er over 5 minuten nog niet uit is, ga ik knippen!”

Dinsdag 10 december

“Mam, kan Joris een paar nachten bij jullie logeren?” Ik hoor aan de stem van Manon hoe nerveus ze is. “Hij stond 10 minuten geleden voor de deur met z’n bagage, terwijl hij had gezegd dat hij tot half december nog in het huisje van z’n ouders kon zitten. En Boy weet nog van niks. Ik moet het hem vertellen voordat Joris in het tuinhuisje zit. Mam, help me, please!” “Natuurlijk help ik je”, zei ik. “Han is vanmiddag weg, dus dat wordt een leuke verrassing voor hem als hij thuiskomt.” Een halfuur later zag ik hoe Joris z’n auto voor de deur parkeerde en een enorme rugzak uit zijn kofferbak tilde. Daarna volgde nog een weekendtas en een laptoptas. Voordat hij bij de voordeur was, stond ik al in de deuropening. “Welkom, Joris!”, zei ik. “Dankjewel!”, zei hij. “Ik kwam geloof ik een beetje ongelegen bij Manon. Iets met die vriend van haar. Ze zit toch niet onder de plak?” Ik gaf geen antwoord. “Zet je spullen maar in de gang, Joris. Wil je thee?” Hij liet de bagage op de grond zakken. “In de weekendtas zit mijn was van een paar weken. Kan ik die hier in de machine stoppen? En thee…ik ben een beetje gespannen, mag het ook iets sterkers zijn?”

Tekst: Tineke Beishuizen. Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden