null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Anne-Wil: “Ik voel me ineens een stuk jonger dan mijn vriendinnen”

Anne-Wil is getrouwd met Han. Ze werkt inmiddels in een exclusieve boetiek, waar heel andere klanten komen dan in Het Winkeltje.

Zaterdag

Ik had nooit verwacht dat het zo’n verschil maakt wát je verkoopt. In Het Winkeltje stonden hebbedingen in alle prijsklassen. Ook mensen die niet veel te besteden hadden, vonden er altijd wel iets leuks.

De klanten waren over het algemeen gezellig, er waren bijna nooit problemen. In deze boetiek is het toch anders. Je hoeft alleen maar naar de etalage te kijken en je weet al dat je hier niet naar binnen hoeft te gaan als je niet veel uit kunt geven. Dat betekent dat de vrouwen die wél binnenkomen zich iets kunnen veroorloven en behoorlijk hoge eisen stellen, waar ik me wel iets bij kan voorstellen. Al vind ik drie kwartier aarzelen of je een jurk wel of niet zult kopen, ’m vier keer passen en dan zonder iets te kopen de winkel weer uit stappen, toch bijzonder. Soms gebeuren er bizarre dingen. Toen ik deze middag bezig was met een klant, hoorde ik dat er bij de kassa iets aan de hand was. Tegenover Geertje stond een vrouw die op hoge toon iets eiste. Geertje bleef kalm, maar de vrouw werd steeds bozer. Ze riep: “Als je maar niet denkt dat ik hier ooit nog een voet zet!”, waarna ze met grote stappen de boetiek uit beende. “Wat was dat?”, vroeg ik. “Ze wilde drie sets kleren op zicht mee naar huis nemen”, zei Geertje. “Toen ik zei dat dat niet mogelijk was, zei ze dat ze bij internetzaken soms wel vijf sets toegestuurd krijgt. ‘Ik wil een nieuwe outfit eerst een halve dag dragen voordat ik beslis’, zei ze ook nog. Alsof wij erop zitten te wachten om gedragen kleren weer terug te hangen in het rek!” “Jullie zullen nog wel meer mee gaan maken”, meldt Hetty, die na sluitingstijd langskomt. “Blijf altijd vriendelijk en beleefd, hoe onredelijk klanten ook zijn, maar laat je niet overbluffen. En als je er niet uitkomt, bel mij dan even.” “We komen er wel uit”, zegt Geertje terwijl ze naar mij kijkt, “Toch, Anne-Wil?” “Ik denk het wel”, zeg ik. Maar helemaal zeker ben ik er niet van.

Woensdag

We hebben elkaar omhelsd en geroepen dat we elkaar veel te lang niet hebben gezien, en nu zitten we bij Helga. Ik kijk naar mijn oude schoolvriendinnen en voel me ineens een stuk jonger. Janna zit natuurlijk weer te lachen, zoals ze altijd al deed. De gangmaker in de klas, de leerling die er het vaakste werd uitgestuurd vanwege haar niet te stuiten lach. Als ze op de gang was, op weg naar de conciërge waar ze zich moest

melden, hoorden we die lach nog steeds. Met Berthes gezicht is iets gebeurd, dat viel me meteen op. Haar huid lijkt gladder. En had ze altijd al zulke volle lippen?

“Ik heb nu toch een leuke man ontmoet!”, hoor ik Helga even later zeggen. “Hij houdt van precies

dezelfde dingen als ik.” “Ah”, zegt Berthe, “laat me raden: bergwandelingen maken met een rugzak op je rug!” Janna ligt alweer dubbel bij de gedachte. “Grote steden bezoeken”,

zegt Helga. “Parijs. Rome. Londen. Heerlijk shoppen, lekker eten en een goed hotel! Voor mij is dat geluk.” “Dat meen je niet!”, zegt Berthe. “Alles wat jij nu noemt, heeft met geld te maken. Vorige week was Daan jarig. We zaten met de hele familie aan tafel en toen ik om me heen keek, naar die mensen van wie ik zoveel hou en met wie het gelukkig allemaal goed gaat… dát is voor mij geluk.” Ze kijkt naar Agnes. “En Agnes. Wat is geluk voor jou?” Het lijkt alsof Agnes iets rechter op gaat zitten. Ze kijkt van de een naar de ander. “Geluk...?”, herhaalt ze. “Ik zou werkelijk niet weten wat dat is.”

Tekst: Tineke Beishuizen. Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden