null Beeld

Anne-Wil: “Ik zag haar wankelen op de rand van het zwembad, toen viel ze langzaam achterover”

De zomervakantie is aangebroken en Han en Anne-Wil vieren vakantie in een villa die Dorien heeft gehuurd. Ook Anne-Wils zoon Bart, zijn vrouw Engelien en alle kleinkinderen zijn daar.

Zaterdag

Eergisteren hadden we bij het zwembad gegeten. Worstjes van de barbecue, waar de mannen omheen stonden terwijl ze elkaar tegenstrijdige informatie gaven over hoe je de beste resultaten krijgt.

Birgit en Carolien hadden een paar salades gemaakt en Han en ik mochten niets doen, want wij deden elke dag al de boodschappen. Toen we klaar waren met eten en Wil en Robbert de borden naar de keuken hadden gebracht, stond Dorien ineens aan de rand van het zwembad. Een wijnfles in haar ene hand en een glas in haar andere. Van het ene moment op het andere hield het praten en lachen op en we keken naar haar met dezelfde gedachte: hier klopt iets niet. Dorien nam een slok en vulde haar glas bij. Daarna liet ze een boer. Robbert was de enige die lachte, maar hij hield er meteen mee op toen hij zag dat Han zijn hoofd schudde. “Zo, lieve gasten. Ik heet jullie welkom in mijn, in mijn, nou ja, hier dus.” Ze maakte een weids gebaar met haar arm. “Ik zie dat jullie allemaal gelukkig zijn. Dat is mooi, want geluk…”, weer dat gebaar, “geluk is niet zomaar iets. Ik dacht dat ik het had... jawel... Claude heet hij… samen happy, al een hele week, tot net. Wie denk je dat er ineens voor de deur stond?” Ze dronk haar glas weer leeg en vulde het bij. Hield de fles tegen het licht, schudde haar hoofd en gooide hem in het zwembad, waarbij ze bijna haar evenwicht verloor en de fles achterna ging. “Zijn ex staat ineens voor de deur. Komt hem verzorgen, zegt ze. Kannikook, zeg ik. Kannikbeter, zegt ze. Claude zegt niks. Lafaard. “Kiezen”, zeg ik. “Zij of ik”, zeg ik. “Zij druit of ik druit”, zeg ik. “Ik hou van jullie allebei”, zegt hij. “Da’s één te veel”, zeg ik. “Het is zoals het is”, zegt-ie. Da’s allemaal simpel Frans, kon ik allemaal volgen. Ik zag hoe ze naar elkaar keken. Dus ben ik opgestapt. Over en uit. Adieu Claude…” Deze keer was haar armgebaar iets te weids, ik zag haar wankelen op de rand van het zwembad, toen viel ze langzaam achterover.

Het was nog een heel gedoe om haar weer op het droge te krijgen, want ook al was ze niet bewusteloos, ze was even goed zo slap als een grote pop. We legden haar op het matrasje van een ligstoel en droogden haar zo goed mogelijk af met een badlaken. Toen ze overeind wilde komen, hielpen we haar in een tuinstoel. “Wil je niet liever naar bed?”, vroeg Engelien. “Ik zal toch eerst haar haren moeten föhnen”, zei Marianne. Han zat op z’n hurken naast haar stoel. “Hee zus, vertel eens wat je wilt?” Dorien keek hem even aan, sloeg haar armen om z’n hals en begon hartstochtelijk te huilen.

"Ik zag haar wankelen op de 
rand van het zwembad, toen viel 
ze langzaam achterover"

Ondertussen zitten we nu met het probleem dat we morgen allemaal vertrekken, maar dat we Dorien niet alleen achter kunnen laten. Als ze uiteindelijk toch in bed ligt, zitten wij – de volwassenen – om de eettafel. Dorien is een probleem geworden dat we moeten oplossen. “Ik zou haar het liefst meenemen naar Nederland”, heeft Han gezegd toen we even samen in onze slaapkamer waren. “Maar we hebben wel vliegtickets en een afspraak met Jaap en Anja. Ik weet het even niet, Anne-Wil!” Eigenlijk weet ik het ook niet. Dorien is geen dierbare vriendin van me, maar ik heb wel met haar te doen. Haar hier alleen achterlaten, is uitgesloten. We kijken elkaar van over de eettafel aan. “Ik heb er met Marianne over gepraat”, zegt Martin. “Zij neemt Dorien in onze auto mee naar huis en ik rijd er in de auto van Dorien achteraan.” Het is een goede oplossing vinden we allemaal, maar de stemming blijft bedrukt, want niemand gunt Dorien wat haar nu is overkomen.

Tekst: Tineke Beishuizen. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden