null Beeld

PREMIUM

Anne-Wil maakt zich druk om de relatie van haar dochter

Anne-Wil heeft 2 kinderen, 5 kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Dorien, de zus van Han, heeft een alcoholprobleem.

Zondag

“Je zult het niet geloven, maar Dorien heeft het nog nooit zo druk gehad”, zegt Han lachend. Hij is net bij haar op bezoek geweest en ze zag er volgens hem beter uit dan hij haar in jaren heeft gezien. Ze zit in een groep die iedere dag een uurtje wandelt.

“Wandelen en Dorien…”, zegt Han. “Als ze ergens niet met de auto naartoe kon bleef ze liever thuis. Ze mediteert ook iedere dag, en ze zit in een praatgroep, kortom, ze heeft een volle agenda. En dat iedere dag opnieuw. Maar het gaat goed, en ze wil graag komend weekend bij ons zijn. Ook dat is een onderdeel van de behandeling, dat ze langzamerhand weer tijd buiten de kliniek gaat doorbrengen. Ik heb natuurlijk gezegd dat ze van harte welkom is.” “Ja, natuurlijk is ze van harte welkom”, zeg ik. “Moeten we nog iets speciaals doen? Alle wijnflessen verstoppen of zoiets?” “Het is de bedoeling dat ze went aan het gewone leven, en in het gewone leven ziet ze overal om zich heen flessen drank en mensen die drinken”, zegt Han. “Daar zal ze toch tegen bestand moeten zijn.”

We zijn even stil, ik denk aan Dorien, die op een bepaald moment toch weer alleen in haar appartement zal zitten. En ‘alleen’ was misschien wel de belangrijkste reden dat ze naar de fles greep. Han raadt mijn gedachten. “Ze zal altijd steun kunnen vinden bij zelfhulpgroepen”, zegt hij. “De mensen die ze daar zal ontmoeten hebben allemaal een drankprobleem, die weten precies waar het fout kan gaan en waarom, ze helpen elkaar er doorheen. Ze zal nooit meer zo alleen zijn als ze was. Wij zijn er toch ook nog?” “Natuurlijk”, zeg ik. “Wij zijn er ook nog.”

Woensdag

Ik bel Manon om een praatje te maken, dat doe ik wel vaker. Ze belt mij ook regelmatig en als het niet uitkomt zeggen we dat gewoon, dan praten we een andere keer wel bij. De laatste weken voelen onze telefoongesprekken wat mij betreft een beetje ongemakkelijk. Het is ook niet niks, als je weet dat je dochter graag zwanger wil worden en aan een ingewikkelde behandeling is begonnen. Vooral als die dochter daar zelf liefst zo min mogelijk over kwijt wil. Natuurlijk is dat voor mij een reden om er dan ook maar niet naar te vragen, omdat ik haar daarmee dwing vage en ontwijkende antwoorden te geven. Ik zou zo graag willen weten hoe ze zich diep in haar hart voelt.

Ze is dol op Boy, en hij op haar, daar twijfel ik niet aan. Dat hij een geweldige vader zal zijn weet ik zeker. Ik heb gezien hoe hij met Kjelt omgaat, hoe hij naar het jochie kijkt als hij het in zijn armen heeft. Dat is 1 kant van de medaille. De andere kant is het grote leeftijdsverschil tussen hem en Manon. Niet dat dát hun liefde in de weg hoeft te staan, maar wel de mogelijkheid voor Manon om nog kinderen te krijgen. Boy wil een gezin. Ik heb hem een keer tegen Engelien horen zeggen dat er wel 5 kinderen welkom zijn. Maar Manon mag blij zijn als ze hoe dan ook 1 kindje krijgt. Als het een beetje tegenzit komt ze in de overgang, en dat betekent het einde van Boys droom.

De telefoon gaat eindeloos lang over, net als ik wil neerleggen neemt Manon op. “Hi mam”, zegt ze, en ik hoor meteen aan haar stem dat het niet goed met haar gaat. “Hoe is het met je, lieverd?”, vraag ik. Het is even stil. Dan zegt ze: “De eerste behandeling is niet gelukt, mam. Ik ben vanochtend ongesteld geworden.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden