null Beeld

PREMIUM

Anne-Wil maakt zich druk om het drankprobleem van Dorien

Anne-Wil heeft 2 kinderen, 5 kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Ze maakt zich zorgen om het drankprobleem van Dorien, de zus van Han.

Zaterdag

Mijn moeder vond dit de akeligste maand van het jaar. Koud, grauw, geen blad aan de boom, geen bloemen in de tuin en alle feestdagen voorbij. Ze kon niet wachten tot de eerste krokussen uit de grond kwamen. Sneeuw en ijs vond ze wel leuk. Dan maakten we een sneeuwpop in de achtertuin, en ze stond aan de kant als wij op het vijvertje een paar straten verderop probeerden om overeind te blijven op onze Friese doorlopers. Want die waren nog in de familie, dus die moesten gebruikt worden, ook al schaatsten de andere kinderen in mijn klas op heel wat modernere schaatsen.

Ik was denk ik een jaar of 6 en had een hekel aan mijn schaatsen die altijd scheef wegzakten door de oranje bandjes die met de minuut losser zaten. Meestal stond ik na een kwartiertje alweer naast mijn moeder, huilend dat ik het zo koud had. Ja, ik was een echte Hollandse meid, als ik eraan terugdenk. Wat schaatsen betreft hebben Bas en Manon niets aan mij gehad, maar des te meer aan Rob. Hij was een fanatiek schaatser en zodra het even kon ging hij schaatsen op de Ankeveense Plassen, waar het volgens hem fantastisch was, iets om het hele jaar naar uit te zien. En nee, onze kinderen hebben nooit op die Friese doorlopertjes gestaan die nog steeds ergens in een doos op zolder liggen. Ze kregen schoenen met schaatsen eraan vast, en ze deden het heel wat beter op het ijs dan hun moeder toen ze dezelfde leeftijd had. Sneeuw en ijs… zou het echt waar zijn dat we daar niet meer op hoeven te rekenen? Ik zou het zelf geen ramp vinden, maar Han wel, hij heeft noren en wil ook lange afstanden schaatsen. Het zijn dingen die ik overdenk als ik in een dikke trui door de tuin loop en naar de aarde kijk. Daaronder is het nu aan het gebeuren, want reken maar dat ze al druk bezig zijn, mijn planten, met hun voorbereidingen voor het moment dat ze hun kopjes boven de aarde steken.

Maandag

Han gaat trouw iedere week een paar keer naar Dorien, en hij komt steeds somberder thuis. "Ze doet geen enkele moeite meer om te verbergen dat ze te veel drinkt", zegt hij. "De fles staat gewoon op tafel. Maar al was dat niet zo, ik zie het aan de manier waarop ze loopt en praat. Het kan haar gewoon allemaal niets meer schelen. Maar jij moet ook wat vaker contact met haar zoeken, Anne-Wil, ze is aan het vereenzamen." Hij heeft gelijk, maar ik vind het moeilijk met haar te praten. We hadden al nooit veel gezamenlijke onderwerpen, maar nu helemaal niet meer. De laatste keer dat ik bij haar was viel er een stilte die zeker 10 minuten duurde. Waarbij ze met een glas wijn in haar hand peinzend langs me heen uit het raam staarde. "Bedenk dan iets om te gaan doen", stelde Han voor. Dus heb ik haar uitgenodigd voor een lunch. "Wat vind je leuker, bij mij thuis of ergens in de stad?", vroeg ik haar. "Maakt me niet uit," zei ze, "als er maar wijn is." Ook weer zoiets. "Moet ik haar glas vol blijven schenken of zeggen dat ze er niet meer dan twee krijgt?", vroeg ik Han. Het probleem werd opgelost doordat ze belde om te zeggen dat we beter bij haar thuis konden lunchen. Ze liet wel wat komen. En dat deed ze ook. Toen ik een uur had zitten kijken hoe ze haar glas bijvulde, kwam een pizzakoerier een enorme doos brengen. "Snijd jij 'm even?", zei Dorien. "De borden staan in de kast, pak die ook maar vast. Of nee, een bord voor jezelf, ik heb geen trek." Toen ik halverwege de middag thuiskwam, stond het huilen me nader dan het lachen. En ik was het helemaal met Han eens toen hij zei dat het zo niet langer door kon gaan.

Tekst: Tineke Beishuizen, beeld: iStock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden