null Beeld

Anne-Wil maakt zich zorgen over de boetiek nu deze gesloten is

Anne-Wil heeft 2 kinderen, 5 kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Nu de boetiek gesloten is probeert ze thuis haar zinnen te verzetten.

Zaterdag

Dit is mijn tweede vrije zaterdag en ik moet er nog steeds aan wennen dat ik op zaterdag niet meer hoef te werken. De andere dagen van de week trouwens ook niet. We hebben het nog lang volgehouden in de boetiek. Hij was de afgelopen weken open en tegelijk ook dicht. Meer dicht dan open eigenlijk. We hadden veel maatregelen genomen: er mochten niet meer dan 10 mensen tegelijk binnen zijn, Geertje en mijzelf niet meegerekend en na de tiende klant zou de deur op slot gaan en wie dan nog naar binnen wilde zou moeten wachten tot er een klant naar buiten kwam.

Van de 3 pashokjes werd het middelste niet gebruikt zodat er ook bij het passen voldoende afstand zou blijven tussen de klanten. Verder zouden we scherp opletten dat er niet ineens 3 klanten tegelijk bij hetzelfde kledingrek zouden staan. Al die moeite hadden we ons kunnen besparen, Geertje en ik kregen het steeds minder de druk. De laatste dag dat we open waren zaten we vooral koffie te drinken omdat er niets te doen was. Pas aan het einde van de ochtend kwam een vrouw aarzelend de boetiek binnen. “Goh, jullie zijn dus open?”, zei ze verbaasd. “Ik kan het allemaal niet meer bijhouden wat er dicht is en wat niet. Maken jullie de deurknop eigenlijk wel schoon?” Geertje en ik keken elkaar verbaasd aan. Dom! Daar hadden we nog helemaal niet aan gedacht.

Terwijl ik uit het kantoortje een doekje en een schoonmaakmiddel haalde, bood Geertje de vrouw een flesje met ontsmettende gel aan terwijl ze zich verontschuldigde en op afstand bleef. “Ik vergeet het soms ook even”, zei de vrouw. “Ik kwam toevallig een kwartier geleden een vroegere buurvrouw tegen die ik in tijden niet heb gezien, en we liepen op elkaar af om elkaar te omhelzen, maar gelukkig schoot ons net op tijd te binnen dat zoiets voorlopig niet meer kan. Ik vind het zelf één van de moeilijkste dingen, dat gewone spontane hartelijkheid ineens levensgevaarlijk is geworden. Het zet alles op z’n kop, die corona.” Alles wat ze zei was helemaal waar. Vooral haar opmerking over de normale spontane hartelijkheid die ineens niet meer mogelijk was.

Toen de vrouw weer verdwenen was, belde Hetty. Ik hoorde Geertje zeggen “Nee, bij ons ook niet. Mensen hebben wel wat anders aan hun hoofd dan kleren kopen. Oké, dus gewoon sluiten maar?” En zo gebeurde het dat ik midden op de dag door bijna lege straten naar huis fietste. Thuis zat ik in de keuken een hele tijd voor me uit zat te kijken, denkend aan alle mensen die op ditzelfde moment ook thuis zaten en zich afvroegen hoe het in hemelsnaam zo ver heeft kunnen komen en hoe dit allemaal af moet lopen.

Zondag

Han heeft het scrabblespel tevoorschijn gehaald dat al ik weet niet hoeveel jaren ergens in een rommelkast was opgeborgen. Het is niet uit verveling dat we nu tegenover elkaar aan tafel zitten, het scrabblebord tussen ons in. Het is meer dat we er behoefte aan hebben om iets gezelligs te doen, iets waar we ons hoofd bij moeten houden zodat er geen plek is om aan nare dingen te denken. En het werkt. Eigenlijk is het een fascinerend spel en we spelen het behoorlijk fanatiek. Han heeft wat woorden betreft meer parate kennis, ik verzin woorden die ik opzoek in het woordenboek om te kijken of ze ook echt bestaan. Uiteindelijk win ik met 15 punten verschil. “Een nipte overwinning”, zegt Han zuinig. Ondertussen heb ik toch maar mooi gewonnen.

Beeld: Istock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden