null Beeld

Anne-Wil: “Mijn dochter oogt ontspannen en intens gelukkig”

Anne-Wil heeft twee kinderen, had tot nog toe vijf kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Ze is voor de zesde keer oma geworden.

Woensdag 14.00 uur

Voor de zoveelste keer kijk ik naar het filmpje dat Boy me heeft gestuurd. Ik heb het meteen doorgestuurd naar Han. Hij is naar Dorien en Otto en heeft nog niet gereageerd.

‘Gefeliciteerd met je prachtige kleindochter!’ staat bij de video. Manon in een ziekenhuisbed, een enorm boeket op het kastje naast haar en in haar armen een klein hoopje mens. Mijn dochter oogt ontspannen en intens gelukkig. Ze kijkt naar haar baby, Titia. Het eerste wat je in de grotemensenwereld krijgt, is een naam en, als je geluk hebt, heel veel liefde. Met die liefde zit het wel goed. Dat zie ik aan het gezicht van Manon en hoor ik aan Boys stem.

Terwijl de kersverse vader zijn dochter filmt met zijn mobiel, praat hij tegen haar. “Ze geeft antwoord!”, hoor ik hem verrukt zeggen als ze pruttelende geluidjes maakt. Ze balt haar vuistjes en ontspant weer. Titia weegt iets minder dan zeven pond. Het meisje is kalm en snel gehaald met een keizerssnede. Daar heeft Manon me van tevoren uitgebreid over verteld. Ze beschreef hoe de geplande keizerssnee zou worden uitgevoerd, met zacht licht in de operatiekamer. Als je wilt, staat er muziek aan. Je bent bij kennis als de baby wordt geboren en nadat het kindje is gecheckt, krijg je het meteen in je armen. Mooier kun je het je bijna niet voorstellen.

Woensdag 14.10 uur

‘Lieverd, wat ben ik blij! Wat zou ik graag bij je zijn om je te knuffelen en om dat handje van Titia te strelen. Maar oké, dat kan nu even niet en ik geniet enorm van het filmpje van Boy. Je hebt een prachtig kindje, Manon, ik wens jullie heel veel geluk. Tot gauw!’

Woensdag 16.00 uur

Een appje van Manon: ‘Mam, ze is zo lief! Ik kan bijna niet geloven dat alles nu achter de rug is. Ik heb al een paar uur heerlijk geslapen. Alles is goed gegaan. Als ik dat vergelijk met de geboortes van Willeke en Robbert… Dat urenlange persen, de pijn en hoe mijn lijf daarna voelde – ook al was ik natuurlijk hartstikke blij! Titia is zo mooi en gaaf. Zoals zij is geboren, was fantastisch! Over een paar dagen mag ik naar huis. Ik bedoel natuurlijk wij, Titia en ik. Ik moet er nog even aan wennen dat er weer iemand bij is gekomen in mijn leven. Je komt dan toch wel meteen kijken?’

Woensdag 17.00 uur

Ik heb Boys filmpje ook naar Bart en Engelien geappt en kreeg direct een berichtje terug: ‘Mam, wat een schattig kindje en wat heerlijk dat alles zo goed is gegaan. Klaar en Lonneke hebben al aangekondigd dat ze lekker vaak gaan oppassen bij Manon. Ze verheugen zich er nu al op’.

Woensdag 18.00 uur

“Han! Heb je gezien wat ik je heb gestuurd?”, vraag ik opgewonden als hij thuiskomt van het bezoekje aan zijn zus. “Lieverd, gefeliciteerd”, zegt hij. Hij slaat zijn armen om me heen en geeft me een kus. “Ik had mijn telefoon uitgezet, omdat ik niet afgeleid wilde worden. Communiceren met mijn zus is en blijft iets waar ik mijn hoofd bij moet houden.” Ik snap het.

Ik pak mijn mobiel weer en speel de video nóg een keer af. “Is ze niet prachtig?” Dat vindt Han ook. Over haar naam is hij minder enthousiast: “Ik vind het een strenge naam voor zoiets kleins.” Op de vraag hoe hij haar dan liever zou noemen, antwoordt hij heel beslist: “Kruimeltje!”

Lees ook het dagboek van Willeke, de kleindochter van Anne-Wil.

Tekst: Tineke Beishuizen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden