null Beeld

Anne-Wil: “Na dit bizarre jaar mag een beetje verwennerij wel, vind ik”

Anne-Wil heeft twee kinderen, vijf kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Helaas wordt het sinterklaasfeest in stukjes gehakt dit jaar.

Zaterdag

“Pfff”, zegt Wil. “Wat een rotwind! Natuurlijk ook de hele weg tegen. Je zult zien dat-ie gedraaid is als ik straks naar huis ga!” Ze ploft neer op een stoel. “Blij dat ik zit!” Ik kijk naar mijn kleindochter en schiet in de lach. Ze ziet eruit alsof ze een tornado heeft getrotseerd. Ik schenk thee in en zet een schaal biscuitjes neer. “Hoe gaat het met de Groene Panda?”, vraag ik. Wil kijkt mij met samengeknepen ogen aan. “Je gaat me toch niet vertellen dat mam daar niet over heeft gebeld?”, vraagt ze. “Ze heeft me iets verteld over jullie actiegroepje voor een beter milieu”, zeg ik.

“Jullie zouden met z’n drieën ’s avonds laat een stel tuinen hebben verwoest, maar hoe het nou echt zit, weet ik niet.”

“We hebben niks verwoest”, roept Wil opgewonden. Ze is rechtop gaan zitten. “Dat waren geen tuinen! In een tuin groeien dingen waar bijen op afkomen. Dit waren gewoon betegelde stukjes grond met wat bloempotten. Jij weet toch ook wel dat de regen de grond niet in kan in zulke tuinen? We hebben alleen maar die tegels eruit gejast. En bloemzaad gestrooid. Die mensen hadden ons dankbaar moeten zijn, volgend jaar hebben ze een bloemenzee. Maar nee, dat hele rijtje klagen en dreigen met de politie. En ze willen geld van mam.” Ze zakt onderuit.

“Wij hebben met z’n drieën die tegels moeten terugleggen, dat is nog het ergste.” “Natuurlijk moesten jullie dat”, zeg ik. “Je kunt toch niet zomaar iemands tuin gaan veranderen, Willeke!” Ze haalt haar schouders op. “Die mensen willen gewoon niet weten hoe erg het met het milieu is gesteld.” Ze kijkt naar buiten. “Jullie hebben trouwens ook tegels in de tuin, oma!” “Dat is een terrasje”, zeg ik. “Ik zou niet weten hoe ik anders tuinstoelen en een tafel overeind moet houden. Verder is het een tuin, met bloemen en planten, en in de zomer bijen en vlinders. Al zijn dat er een stuk minder dan tien jaar geleden.” “Precies! Dat bedoel ik!”, zegt Wil fel. Ze kijkt nog steeds naar buiten, op een manier die me niet helemaal bevalt. “Wil…”, zeg ik. “Als je ook maar één stap met die Groene Panda’s in mijn tuin zet, jaag ik je er hoogstpersoonlijk met een bezem uit!” Ze zucht. “Oké oma. Jammer dan!”

Zondag

Dit jaar dus geen sinterklaasfeest met z’n allen. We hebben lang gewacht met het maken van afspraken, maar er zit niets anders op dan het feest in stukjes te hakken. Komende vrijdag pakjesavond bij Bart en Engelien en zaterdag bij Manon. Volgens Bart zijn Lonneke en Klaartje al weken in staat van opwinding en geheimzinnigheid. Grote posters op hun slaapkamerdeur met ‘Verboden Toegang’ erop, en veel gegiechel. Alle beperkingen die er dit jaar zijn, lijken aan de meisjes voorbij te gaan. “Gelukkig maar”, zegt Bart. “Zo gezellig is het hier de laatste tijd niet. Volgens mij zit Engelien op de rand van een inzinking na maanden thuiswerken. Het wordt tijd dat we terug naar normaal gaan, maar vrijdag gaan we er een feestje van maken!”

Maandag

De stapel pakjes op het logeerbed is indrukwekkend. Na dit bizarre jaar mag een beetje verwennerij wel, vind ik. Ik ben niet zo’n dichter en toch zal er bij elk pakje een rijmpje moeten, al is het nog zo kort. Alleen Lonneke en Klaartje mogen surprises maken in plaats van gedichtjes. “Wedden dat het weer iets wordt met van dat groene slijm?”, zegt Han. “Speelslijm”, lach ik. “Dat kun je per emmer kopen, het is nog steeds razend populair.” “Vorig jaar zat het tot onder m’n oksels!”, sipt Han. “Trek dan maar iets aan wat ertegen kan”, antwoord ik opgewekt.

Tekst: Tineke Beishuizen. Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden