null Beeld

Anne-Wil: “O, dat is een meevaller!”

De zomervakantie is allang aangebroken en Anne-Wil en Han zijn druk aan het plannen. Net als Anne-Wils dochter Manon, die net een miskraam heeft gehad.

Zaterdag

Manon heeft gereserveerd in een restaurantje waar ik nooit eerder ben geweest. Ze hebben er verrukkelijke high tea’s, zegt Manon die er wel eens met collega’s van de krant komt. Ik weet nog hoe ik jaren geleden mijn laatste high tea had, en heb genoten van al die verrukkelijke kleine hapjes. “Ik trakteer, mam”, zegt Manon.

Daar zitten we dan tegenover elkaar, met tussen ons in een schaal met daarop mini-sandwiches die eruitzien alsof ze zojuist op de foto zijn geweest voor een exclusief tijdschrift. “Ik heb geen haast”, zegt Manon. “Ik heb geen idee waar de kinderen uithangen en het heeft weinig zin om het te vragen want hun plannen veranderen met het uur.” Peinzend kijkt ze naar de schaal. Ze kiest een mini-sandwich met zalm en komkommer. “Weet je mam,” zegt ze, “hoe ouder ze worden hoe kleiner mijn rol in hun leven wordt. Terwijl ik juist denk dat ze mij nu pas echt nodig gaan hebben. Toen ze klein waren, hadden ze niets aan mijn wijze levenslessen. Ze moesten eten, drinken, geknuffeld worden en veilig zijn. Dat was het wel zo’n beetje. Maar nu... Met Willeke heb ik nog wel eens gesprekken die echt ergens over gaan. Robbert blijft zo ver mogelijk bij me uit de buurt, terwijl ik denk dat hij het op het ogenblik erg moeilijk heeft. Hoe was dat vroeger met Bart en mij?” Ze kijkt me vragend aan. Haar hand aarzelt boven een sandwich. “Nee, toch maar niet”, zegt ze. “Er komen nog zo veel lekkere dingen!” “Met Bart en jou?”, herhaal ik. “Bart was heel meegaand. De perfecte zoon. Ik heb eigenlijk nooit problemen met hem gehad. Maar jij? Je bent behoorlijk lang onmogelijk geweest. Vrij-gevochten is misschien een beter woord.” “Dus boontje komt om z’n loontje?”, concludeert Manon. “Ik denk niet dat het zo zit”, zeg ik. “Er is nou eenmaal een leeftijd waarop je bezig bent om zélf dingen te ontdekken. Je kunt niet alles maar aannemen wat je ouders zeggen. Dat litteken op je hand? Ik had wel honderd keer gezegd dat je niet in de buurt van de kachel moest komen, maar je deed het toch. Tot die keer dat je je hand brandde, daarna heb ik je nooit meer hoeven waarschuwen. Het moeilijkste voor ouders is alleen dat je dat wel begrijpt, maar dat je zo graag wilt dat je kinderen zich niet te erg branden.” “Oké”, zegt Manon. “Dus dat is eigenlijk wat mijn rol nu is: voorkomen dat mijn kinderen zich te erg branden.”

“Je raadt nooit wat er is gebeurd! Ik heb weer contact met Claude.”

Dinsdag

Dorien belt op. “Met mij!”, zegt ze, het klinkt meer als jubelen dan als praten. “Je raadt nooit wat er is gebeurd! Ik heb weer contact met Claude. Hij is ontslagen uit het revalidatiecentrum en hij voelt zich goed genoeg om naar zijn eigen huis te gaan. Hij heeft het een beetje gehad met de bemoeizucht van zijn ouders. Tenminste, dat begreep ik. Ik heb zo lang geen Frans gepraat en hij geen Engels, maar dat gaf niet. We willen elkaar zo gauw mogelijk zien. Morgen ga ik naar Frankrijk en ik logeer bij hem.” “Tot je in het vakantiehuis kunt natuurlijk”, reageer ik. Ze lacht. “Ik zou wel gek zijn om ergens anders te gaan slapen als ik bij Claude kan zijn.” “Hoe doe je het dan met al die mensen die je hebt uitgenodigd?” Ze lacht als een onbezorgde puber. “Ach, Anne-Wil, de meesten van jullie zijn volwassen. Jullie redden je wel. Ik zorg natuurlijk wel dat jullie een sleutel hebben.” “O, dat is een meevaller!”, zeg ik, maar de spot ontgaat haar. “Ik bel je wel als ik in Frankrijk ben. Groetjes aan Han. Dag!” Ze verbreekt de verbinding voordat ik nog iets kan zeggen.

Tekst: Tineke Beishuizen

Wilt je het dagboek van Manon, dochter van Anne-Wil, elke week per e-mail ontvangen? Kijk op libelle.nl/manon

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden