null Beeld Getty Images/Cavan Images RF
Beeld Getty Images/Cavan Images RF

Anne-Wil: “Ongelooflijk wat kinderen allemaal bespreken, er komt geen einde aan hun vogelgekwetter”

Anne-Wil heeft twee kinderen, vijf kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Han heeft Bart aangeboden tijdens de lockdown op de kinderen te passen.

Vrijdag

Vreemd, zoals de coronamaatregelen ons leven hebben veranderd. Sinds de scholen zijn gesloten, zijn Lonneke en Klaar drie dagen in de week bij Han en mij. Het was direct duidelijk dat Engelien de combinatie van thuiswerken en de hele dag de kinderen om zich heen, niet ging redden. Al op de derde dag van de strenge lockdown zei Bart: “Ik weet niet hoe we dit moeten oplossen. Engelien was al zo moe... Niet dat de meisjes lastig zijn, maar er is wel de hele dag gedoe in huis. Lachen, muziek, vriendinnetjes over de vloer. Ondertussen moet Engelien proberen iets van dat thuiswerken te maken. Aan mij heeft ze niets. Ik ben al blij dat mijn baan niet op de tocht staat.”

“Dan komen de meisjes toch gewoon bij ons”, zei Han. Verbijsterd keek ik hem aan. Hij had me een vette knipoog gegeven. “Drie dagen in de week. Ik kom ze ’s ochtends halen en aan het einde van de middag breng ik ze terug. Schieten jullie daar iets mee op?”

Bart reageerde vol ongeloof: “Meen je dat echt, Han? En mam, is dat niet te veel voor jou?”

Zo begon het. Voor Bart en Engelien was het fijn om ze ook in de kerstvakantie met ons te kunnen ‘delen’. We hebben koekjes gebakken en kerstfilms gekeken. Heel veel kerstfilms. Veel te veel eigenlijk, maar zulke dingen mogen af en toe bij opa en oma. Daar ben je per slot van rekening ook grootouders voor.

Ik zie ze nu om de dag uit de auto stappen, mondkapjes op, rugzakjes met schoolwerk om. Ze volgen hier ondertussen braaf hun online lessen. En Han en ik zitten ineens weer in een stramien van op tijd opstaan en een snel ontbijt, maar wat is het leuk om mijn kleindochters over de vloer te hebben.

Zijn ze niet met school bezig, dan vullen hun stemmen het huis. Praten en lachen met elkaar, chatten met vriendinnen of urenlang appen, waarbij ze elkaar foto’s en filmpjes laten zien, die ze doorgestuurd krijgen. Ongelooflijk wat kinderen op die leeftijd allemaal met elkaar te bespreken hebben, er komt geen einde aan. “Vogelgekwetter”, noemt Han het. Natuurlijk is het best druk, maar het is vooral gezellig. Als alles weer normaal wordt, ga ik hun bezoekjes ontzettend missen.

Zaterdag

“Ik heb wat voor je, oma!”, zegt Willeke. Ze is door de achterdeur gekomen en staat ineens voor me in de keuken. Ze heeft knalrode wangen en haar haar zit wild van het fietsen. Ze grabbelt in haar rugzak en haalt er een pakketje uit. Nieuwsgierig maak ik het open. Het dringt niet meteen tot me door wat ik in mijn handen heb, maar Wil helpt me.

“Vegaburgers, oma. Het wordt echt tijd dat jullie leren anders te gaan eten. Weet je wel hoe schadelijke één koe al is voor milieu? Vegaburgers zijn hartstikker lekker en je hoeft er geen dier voor te vermoorden.” “Die gaan we vanavond meteen eten”, beloof ik. “Ik ben benieuwd hoe ze smaken en wat Han ervan vindt.” Die komt precies op dat moment net de keuken binnen. “Waar moet ik wat van vinden?” Ik duw hem het pakje in z’n handen.

“Vegaburgers”, zegt Han. “Daar ben ik toevallig al een tijdje nieuwgierig naar.” “Ik heb nog wel meer tips voor jullie om milieubewuster te leven, hoor”, zegt Wil. “Bij Boy hoef ik er niet mee aan te komen, bij mam wil het er ook nog niet echt in, maar misschien slaan ze bij jullie wel aan.” “Ik bel je vanavond na het eten”, zeg ik. “Wie weet willen we straks niets anders meer.”

Lees ook het dagboek van Willeke, de kleindochter van Anne-Wil >

Of abonneer je op de exclusieve e-column van dochter Manon >

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden