null Beeld

Anne-Wil past een middagje op haar kleinkind

Anne-Wil heeft 2 kinderen, 5 kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Haar dochter Manon probeert zwanger te worden.

Zaterdag

Eigenlijk is het best vreemd dat je als moeder niet echt gelukkig kunt zijn als het niet goed gaat met een van je kinderen. Alsof je kinderen zolang je leeft met je verbonden blijven door een soort onzichtbare navelstreng. Natuurlijk hebben de zorgen die je hebt veel met hun leeftijd te maken. Als Manon of Robbert bij een potje knikkeren al hun knikkers hadden verspeeld, of wanneer hun lievelingsteddybeer ergens op een camping in Italië was achtergebleven, lag ik daar niet echt wakker van. Hoe verdrietig ik dat ook voor ze vond.

Hun liefdesverdriet jaren later kwam al heel wat meer bij me binnen. En toen Manon en Joris uit elkaar gingen, vooral in de tijd die daaraan voorafging, heb ik heel wat nachten liggen woelen. Hetzelfde gebeurde toen het een tijdje niet goed ging tussen Bart en Engelien. Daarna was het een hele tijd rustig in de familie. Ik had er niet op gerekend dat er weer grote problemen zouden kunnen ontstaan. Behoorlijk onnozel natuurlijk. En nu is er ineens dat grote verdriet van Manon. In mijn hoofd hoor ik telkens opnieuw haar stem die zegt dat ze ongesteld is geworden. Ze klonk zo klein, verslagen en moedeloos. "Manon, het is pas de 1e behandeling! Het zou toch wel heel bijzonder zijn als die ineens zou aanslaan", zei ik tegen haar. "Waarom eigenlijk niet?", reageerde ze opstandig, "Mag ik dan nooit ergens geluk mee hebben?" Daar had Manon een punt. Maar het vervelende van geluk hebben, is dat je er geen recht op hebt. "Nou ja, mam, ik moet het even verwerken en dan ga ik opgewekt verder", zei ze. Zelden hoorde ik iets dat minder opgewekt klonk.

Zondag

Gisteravond belde Bart. "Mam, Engelien en ik zitten er een beetje doorheen. Kjelt heeft al 3 nachten achter elkaar gehuild. Hij is niet ziek, er zal wel weer een tandje doorkomen en hij is een beetje verkouden, maar volgens de dokter is er niets serieus aan de hand. Maar ondertussen doen we geen oog dicht. Dus ik wilde vragen…" "Lieve schat, natuurlijk kom ik oppassen. Hebben jullie al iets bedacht om samen te gaan doen?" Bart lachte. "Het is eigenlijk heel simpel. We zouden morgenmiddag naar een film willen en daarna ergens een hapje willen eten." "Dat is toch geen probleem", zei ik. "We zijn er om een uur of 12. Is dat vroeg genoeg?" "Dat zou fantastisch zijn, mam!" Ik hoorde de opluchting in de stem van mijn zoon. Na ons gesprek schoot de gedachte door me heen: was elk probleem maar zo simpel op te lossen!

Maandag

Het kleine, verdrietige mannetje in mijn armen ontroerde me. Ik keek naar zijn rode oogjes, voelde het schokken van z'n kleine lijfje en ondertussen liep ik rondjes, omdat ik merkte dat hij iets rustiger werd zolang ik bewoog. Ging ik weer zitten, dan was het mis. Eigenlijk was ik na een uur al moe. Niet eens door het lopen, meer door het machteloze gevoel dat ik niets kon bedenken om dat babyverdriet op te laten houden. Ik dacht aan Engelien en Bart, die al een paar nachten zo met Kjelt hadden rondgelopen, en het was me volkomen duidelijk wat Bart bedoelde met 'we zitten er doorheen'. Gelukkig werd Kjelt na een paar uur rustiger en kwamen er kwamen steeds grotere tussenpozen tussen z’n huiltjes, die steeds korter duurden. Toen ik hem in z’n bedje legde, terwijl ik zacht kinderliedjes voor hem neuriede, keek hij nog 1 keer naar me, waarna z’n oogjes dichtvielen. Op mijn tenen sloop ik zijn kamertje uit. Beneden speelde Han met Lonneke en Klaar Monopoly. Ik ging bij ze zitten, met het soort vermoeidheid in mijn lijf dat ik anders alleen heb als ik een stuk tuin heb omgespit.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden