null Beeld

Anne-Wil tegen haar vriend: “Jullie zijn niet als vrienden uit elkaar gegaan. En nu moet je haar troosten?”

Anne-Wil heeft 2 kinderen, 5 kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. De ex-vrouw van Han belt hem in tranen.

Zaterdag

Vandaag zijn Manon, Boy en de kinderen naar Griekenland vertrokken. Per vliegtuig natuurlijk. Ik moet denken aan een reis naar Griekenland die ik ooit maakte met Rob in onze tweedehands auto. In mijn herinnering deden we er zeker een week over voordat we er waren. Een spannende reis was het, vooral omdat de auto het onderweg diverse keren begaf. Voor mijn gevoel hebben we meer uren doorgebracht bij garages waar we niemand konden verstaan dan in de auto. Vliegen was toen gewoon geen optie, veel te duur.

Ik ben blij voor Manon dat ze er even uit is, al was het misschien beter voor haar geweest als ze met haar vriendin Eefje was gegaan. Sinds ze zwanger is, behandelt Boy haar alsof ze van glas is en elk moment in duizend stukjes kan breken.

Dat irriteert haar mateloos en komt de stemming tussen die 2 niet echt ten goede. Waarbij ik wel moet zeggen dat op dit moment alles en iedereen Manon irriteert. Willeke is des duivels omdat ze mee moest naar Griekenland, maar liever naar een zeilkamp in Friesland was gegaan. Die verschrikkelijke Adam is daar ook, net als nog een paar meisjes uit de klas op wie Wil op voorhand al jaloers is. Vooral omdat Adam haar nog steeds nauwelijks ziet staan.

Toen ik haar vroeg wat hij van haar blonde haren vond, haalde ze alleen haar schouders op. Geen succes kennelijk, ik had ook niet anders verwacht.

Gisteravond heb ik Manon even gebeld om haar een goede reis te wensen. Ze klonk uitgeteld. “Als ik zo op vakantie moet, blijf ik liever thuis”, zei ze. Ik had het gevoel dat ze het meende.

“Als je eenmaal in je hotel zit, ben je blij dat je bent gegaan”, antwoordde ik.

“We hebben geen hotel, maar een huisje, mam.”

“Nog leuker. Probeer er een beetje van te genieten, lieverd.”

“Mmm”, zei ze. Erg vrolijk klonk het niet.

Donderdag

Ik ben nog maar net thuis van de boetiek als de mobiel van Han gaat. Ik zit met een beker thee op de bank en zie zijn gezicht veranderen terwijl hij luistert naar een vrouwenstem die luid en druk tegen hem praat. “Wat verschrikkelijk, Else”, zegt hij. Ik hoor dat er aan de andere kant van de lijn wordt gehuild. “Natuurlijk wil ik je helpen”, zegt Han.

“Zeg maar wat ik voor je kan doen.”

En even later: “Nu? Dat is een beetje erg snel, Else. Zaterdag kom ik naar je toe, nee, daar kun je op rekenen. Sterkte en tot dan!”

Hij legt zijn mobiel op tafel, een diepe rimpel tussen zijn ogen. “Andrea is aangereden en ze is op weg naar het ziekenhuis overleden. Else is in alle staten. Ze heeft in de jaren dat ze met Andrea in Antwerpen woont nooit zelf een vriendenkring opgebouwd. En, nou ja, ze heeft steun nodig en kon niemand anders bedenken, dus belde ze mij. Dat is eigenlijk behoorlijk treurig.”

“Else en jij zijn niet echt als vrienden uit elkaar gegaan”, zeg ik. “En nu ineens moet je haar troosten?”

Han zucht. “Lieverd, ik sta ook niet te juichen, maar ze is wel de moeder van mijn kinderen. We hebben samen ook goede tijden gekend. Moet ik dan zeggen dat ze het zelf maar moet uitzoeken?”

“Nee, natuurlijk niet”, zeg ik. “Ik hoop dat je iets voor haar kunt doen.”

Lees hier het dagboek van Willeke, de kleindochter van Anne-Wil >

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden