null Beeld

Anne-Wil: “Volgens mij is iedereen dikker geworden. Ik in elk geval wel”

Anne-Wil heeft twee kinderen, vijf kleinkinderen en is getrouwd met Han. De boetiek waar ze werkt is weer open. Als vanouds, maar toch is het anders.

Lees hier het Dagboek van Willeke, de kleindochter van Anne-Wil.

Zondag

Het is eigenlijk een beetje te warm op de hei, maar Arie heeft nergens last van. Ze rent een eindje verderop rondjes met een cocker spaniël, die met flapperende oren probeert om haar bij te houden. Manon en ik praten over Wil, die nog altijd tot over haar oren verliefd is op Adam. Mijn kleindochter is dolblij met elk beetje aandacht dat ze van die jongen krijgt en diepongelukkig als hij haar weer eens laat zitten. Wat haar vooral kwetst is dat hij met andere meisjes flirt als hij met haar op stap is. “Maar ze pikt het wel allemaal”, zegt Manon. “Is het niet verschrikkelijk dat elke generatie opnieuw in dezelfde valkuilen trapt en dezelfde stomme dingen uithaalt als hun ouders toen zij jong waren?” “Waren het maar dezelfde valkuilen”, zeg ik. “Elke generatie heeft weer meer vrijheden dan de generatie ervoor, dus nog meer valkuilen. Dat hoort er gewoon bij. Het zou ook een beetje vreemd zijn als Wil op haar leeftijd al overal op zou reageren als een ervaren volwassene.”

“Hm”, zegt Manon. We lopen zwijgend een eindje door. De cocker spaniël verdwijnt met z’n baasje het bos in en Arie komt hijgend naar ons toe, alsof het haar nu pas te binnen schiet dat wij er ook nog zijn. “Je had haar Adam moeten noemen”, zeg ik. “Kan nog steeds”, zegt Manon. “Zou een goede oefening voor Wil zijn. Adam, hier! Adam, zit! Adam, af! Ik ga het meteen proberen.” Ze kijkt naar Arie, die in de verte een hond heeft gezien en er nu in een drafje naartoe loopt. “Adam! Hier!”, roept ze. Arie aarzelt even, dan draait ze zich om en tot onze verbazing komt ze gehoorzaam terug.

Dinsdag

Het is als vanouds en toch anders om weer naar de boetiek te gaan. Met Geertje en Hetty heb ik de afgelopen tijd een paar keer gebeld, maar als we naar elkaars gezondheid hadden geïnformeerd liep het gesprek een beetje dood. Ik realiseerde me dat de boetiek eigenlijk onze enige gezamenlijke interesse is, waarover op dat moment weinig te zeggen viel. Het valt bitter tegen hoe weinig klanten er in de winkel komen. “Het lijkt wel alsof iedereen meteen in de auto is gestapt toen de grenzen opengingen”, zegt Geertje. “Het is toch meestal rustig in de zomer?”, zeg ik. “Als ze straks allemaal terug zijn, merken ze dat ze niet meer in hun winterkleren passen. Volgens mij is iedereen de afgelopen tijd dikker geworden. Ik in elk geval wel.” Dat was mij trouwens nog niet eens zo opgevallen, tot Manon zei dat ik nu echt een beetje moet gaan oppassen. Mijn buik die wat boven mijn ceintuur bolde, mijn lange broeken die toch wel erg strak zitten. Straks op Schier in een zwempak, ik moet er even niet aan denken! Dus eh… hoe was het ook alweer? Magere yoghurt. Een appel als tussendoortje. Geen koekjes bij de koffie. Geen spekjes door de zomerstampotjes. Dat wordt afzien, maar er zit niet anders op.

Donderdag

Ik heb het gras gemaaid. Ik ben dol op de geur van gemaaid gras. Als ik uit de schuur kom, hoor ik mijn telefoon overgaan. Hijgend kom ik bij de tuintafel. Manon, zie ik op het schermpje. “Mam?” Haar stem klinkt vreemd in mijn oor, ik schrik. “Mam…”, zegt ze nog een keer. “Ik ben zwanger!”

Beeld: iStock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden