null Beeld

Anne-Wil: “Wat bedoel je met een ‘hangerig’ gevoel in je buik?”

Anne-Wil heeft twee kinderen, vijf kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Dochter Manon vindt dat haar moeder zich geen zorgen over haar hoeft te maken.

Zondag

In plaats van één grote kerstboom hebben we dit jaar gekozen voor twee kleintjes. Ze staan aan weerszijden van de haard. Eigenlijk veel leuker dan die grote boom, waarvoor we de meubels altijd moeten verschuiven. Ik zit op de bank en warm mijn handen aan een beker zelfgemaakte glühwein. Terwijl ik naar het haardvuur staar, bedenk ik hoe heerlijk het is om het niet koud te hebben. Sinds eerste kerstdag weet ik namelijk wat kou is. Van die miezerige kou die door je kleren dringt, zich nestelt tussen je hemd en huid en je met dunne vingers streelt tot je niet meer kunt ophouden met rillen. Tijdens de wandeling viel het nog wel mee. Van lopen word je ook warm en we hébben wat gelopen!

Manon leidde ons kordaat over de heide en door een stuk bos. Dat lopen had ook iets heel prettigs, vooral vergeleken bij de kerstmissen waarbij je de hele dag niets anders doet dan je verplaatsen van de ene lekkernij naar het andere glas wijn. Pas toen we rondom de barbecue bij de knetterende vuurkorven zaten, leerde ik dat ook onnozele, miezerig kou door je kleren dringt, als je maar lang genoeg stilzit. En toch… het was hartverwarmend gezellig. We waren bij elkaar, dat had anders niet gekund, en alles wat Boy op de barbecue legde, kwam er heerlijk weer van af. Ik had het absoluut niet willen missen, maar ik weet nu voor de rest van mijn leven dat Kerstmis vieren in de open lucht niets voor mij is.

Maandag

Af en toe is het geknal van vuurwerk zo hard dat het bijna oorlog lijkt. Dat is al een paar weken aan de gang. Ik denk aan al die mensen die voor hun werk de straat op moeten om het vuurwerkverbod te handhaven. Ik denk aan de kleine Carice, die deze week is begraven, en aan het onpeilbaar diepe verdriet van haar ouders. En ik denk aan Manon, die nu al buikpijn heeft bij de gedachte dat Robbert en Willeke op oudjaarsavond om twaalf uur naar hun vrienden gaan.

“Natuurlijk doen we niks met vuurwerk, mam, don’t worry”, heeft Robbert gezegd. Manon zucht: “Ik weet het zo net nog niet, maar dat ze naar hun vrienden willen, kan ik me voorstellen. Hier thuis valt niet veel te beleven. Ik heb de laatste week zo’n hangerig gevoel in mijn buik. Ik denk dat ik gewoon naar bed ga om twaalf uur. Saai voor Boy, maar het is even niet anders.” “Wat bedoel je met een ‘hangerig’ gevoel in je buik?”, wil ik weten. “Ik weet er geen ander woord voor”, zegt Manon. “Het is geen pijn, het zijn geen steken, het is gewoon… nou ja… hangerig.” “Ik zou het toch maar goed in de gaten houden”, zeg ik. “Wanneer ga je weer naar je verloskundige?” “Volgende week”, antwoordt ze. “Mam, ga je nou geen zorgen maken, dat is echt niet nodig.” Ik denk daar toch een beetje anders over.

Woensdag

“Weet je nog die avond dat we voor het laatst in ons cafeetje hebben gegeten?”, vraagt Han. “Nou en of,” zeg ik, “de volgende dag ging de horeca dicht. Dat was in maart.” We zijn allebei stil en ik weet dat Han hetzelfde denkt als ik: maart… wat lijkt dat een eeuwigheid geleden.

Tekst: Tineke Beishuizen. Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden