null Beeld

Anne-Wil: “Wat dat betreft komt het leeftijdsverschil goed uit”

Anne-Wil heeft twee kinderen en zes kleinkinderen. Ze is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Het liefst zou ze de hele kraamtijd bij haar dochter Manon zijn.

Vrijdag

Toch vergeet je het, hoe miniatuur een pasgeboren baby is. Die handjes, vingertjes, dat neusje... Dat wonderlijke van een wezentje dat nog maar net op deze wereld is en evengoed totaal niet gealarmeerd de binnenkant van een wieg bekijkt. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is om je aangekleed in een droge, lichte omgeving te bevinden, na negen maanden in de duisternis in een verwarmd zwembadje te hebben gedobberd. Er is volgens mij geen ingrijpender verandering in het leven als die allereerste: van moederschoot naar wieg. Misschien is doodgaan net zoiets, in omgekeerde volgorde, maar daar hoor je natuurlijk nooit iemand over. Ik sta naast de wieg en kijk naar mijn kleinkind, een perfecte baby met grote blauwe ogen.

Boy haalt Titia uit de wieg en legt haar in de armen van Manon.

Willeke komt binnen met beschuit met muisjes en koffie. Lekker! Opgewekt zegt ze dat Boy en Manon maar heel vaak moeten uitgaan, zodat zij fijn op Titia kan passen. Het is wonderlijk hoe de verhouding tussen Wil en Manon is veranderd. Lange tijd was er voortdurend wrijving tussen die twee, maar alles lijkt vergeven en vergeten. Dat maakt dit bezoekje voor mij extra dierbaar. Ook Robbert komt nog even binnen. Hij begint meteen met foto’s maken. “Lieverd, je hebt er al minstens honderd gemaakt!”, zegt Manon. “Het wordt een project”, antwoordt hij. En ja, hij wil ook wel graag zo’n lekker beschuitje. Zo zitten we gezellig bij elkaar, terwijl de kleine nieuwkomer pruttelende geluidjes afwisselt met zacht gesmak. We luisteren ernaar alsof we nog nooit zoiets moois hebben gehoord.

Zaterdag

Natuurlijk kan ik niet elke dag naar Manon, al zou ik dat best willen. Ze ligt veel in bed, omdat ze last heeft van de wond van de keizersnee. Ik denk aan mijn eigen kraamtijd. Heerlijk niets doen, behalve dan bezoek ontvangen en cadeautjes uitpakken. Ik zou het Manon ook zo graag gunnen, maar veel bezoek zit er door de coronamaatregelen niet in. Ik hoor haar trouwens nergens over klagen. Baby Titia maakt alles goed en is bovendien geen nachthuilertje. Al zou dat volgens Manon geen probleem zijn, aangezien Boy de nachten voor zijn rekening neemt. Hij is tenslotte een stuk jonger. Niet dat ze dat uitspreekt, maar het speelt wel mee. Boy vindt het heerlijk om de baby te verzorgen. Voor hem is er op dit moment niets belangrijkers op de wereld. Titia is zijn eerste kind, en alles is nieuw voor hem, terwijl Manon het al twee keer eerder heeft meegemaakt. Wat dat betreft komt het leeftijdsverschil goed uit, maar dat mijn dochter nu geen heerlijke kraamtijd heeft zoals het hoort, blijf ik jammer vinden.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden