null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Anne-Wil: “Wat vind je er zélf van dat je nog niet opnieuw zwanger bent geworden?”

Anne-Wil is onlangs getrouwd met Han. Ze heeft 2 kinderen en 5 kleinkinderen en werkt in een exclusieve boetiek. Haar dochter Manon heeft een relatie met de veel jongere Boy.

Zondag

Het is koud op de hei, er waait een gemeen gure wind. Manon en ik hebben allebei een dikke wollen sjaal om en we lopen met onze handen diep in de zakken van onze winterjassen. Ergens in de verte speelt Arie met een paar honden.

Zodra er leuke honden in het vizier zijn, trekt hij zich van Manon nog maar weinig aan, dus straks zal het haar heel wat moeite kosten om hem weer mee te krijgen. Ondanks de kou is het lekker om even uit te waaien. Thuis staat de verwarming altijd net een beetje te hoog, wat Han afschuwelijk vindt en ik heel prettig vind. Een klein, steeds weerkerend twistpuntje tussen ons.

Dat Manon regelmatig belt op zondag om te vragen of ik zin heb in een wandeling, vind ik erg prettig. Ik mis het verplicht de deur uit moeten, wat nou eenmaal het geval is als je een hond hebt. Er zou eens een onderzoek gedaan moeten worden naar het achteruitgaan van je conditie nadat je hond is overleden. Ik weet zeker dat ik minstens de helft minder beweeg sinds Charles er niet meer is. Ik kijk van opzij naar Manon. Ze ziet er niet vrolijk uit en dat komt echt niet alleen door de snijdende wind.

“Is er iets?”, vraag ik. “Boy wil dat ik naar de dokter ga”, zegt ze. “Hij vindt dat het te lang duurt voordat ik zwanger ben. Hij moet zelf natuurlijk ook onderzocht worden, maar dat vindt hij niet erg.” “Maar jij?”, vraag ik. “Hoe vind jij het om naar de dokter te gaan? En heeft Boy de volgende stap ook al bedacht? Wat er moet gebeuren als er iets niet in orde is bij jullie?” “We denken nog niet aan dat er misschien iets niet in orde zou zijn”, antwoordt Manon. “We denken meer aan de mogelijkheid dat de zaadjes misschien een beetje geholpen moeten worden om sneller bij de eicel te komen. Een iui-behandeling.” “O”, zeg ik, terwijl ik me afvraag waar ze het over heeft. Iui… thuis meteen even opzoeken. We lopen zwijgend verder.

“Manon”, begin ik na een tijdje, “wat vind je er zelf van dat je nog niet opnieuw zwanger bent geworden? Vind jij ook dat er iets ‘gedaan’ moet worden? Of vind je het eigenlijk wel goed zo?” Ze staat stil en ik heb zelden op haar gezicht zo veel wisselende emoties gezien. “Als ik dat wist”, zegt ze, “als ik daar een helder antwoord op zou hebben, dan zou ik me niet zo rot voelen als nu.”

Maandag

Natuurlijk lig ik er wakker van. De vraag waarmee mijn dochter nu worstelt, hoort bij de belangrijkste vragen die je in je leven aan jezelf kunt stellen. Omdat het over het leven van een ander gaat. Het leven van een kind dat wel of niet verwekt zal worden. Dat wel of niet een leven zal leiden met alles wat erbij hoort aan vreugde en verdriet. Diep in mijn hart voel ik dat een baby krijgen in deze periode van haar leven, niet de wens van Manon is. Van Boy weet ik het wél. Ik heb met eigen ogen gezien hoe hij verlangt naar het vaderschap. En ik weet zeker dat hij een perfecte vader zal zijn. Maar Manon, die in de afgelopen jaren echt het een en ander heeft meegemaakt maar nu haar leven aardig op de rails heeft, verlangt zij er echt naar om weer moeder te worden? “Als ik daar een helder antwoord op had, dat zou ik me niet zo rot voelen als nu”, zei ze gisteren. Ik zou haar zo graag willen helpen, maar ik weet dat het beter is als ze hier op eigen kracht uitkomt.

Lees hier meer columns van Anne-Wil.

Tekst: Tineke Beishuizen. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden