null Beeld

PREMIUM

Anne-Wil wil met haar dochter praten over haar zwangerschapsbehandeling

Anne-Wil heeft 2 kinderen, 5 kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Ze probeert er het beste van te maken in deze vreemde tijd.

Zaterdag

“Begrijp jij wat er aan de hand is met Dorien?”, vraag ik Han. “Als ik haar bel klinkt ze alsof ze met vakantie is. Zó leuk is het toch niet om min of meer opgesloten te zitten in een kliniek?” “Ze zit niet echt opgesloten”, zegt Han. “Als ze wil kan ze er op ieder moment uit, ze heeft zich tenslotte vrijwillig op laten nemen. Maar dan zit ze alleen thuis, dus ik denk dat ze beter uit is waar ze nu is. En ze doen daar van alles om ervoor te zorgen dat de cliënten het naar hun zin hebben. Dus wat is het probleem?”

“Er is geen probleem”, zeg ik. “Ik verbaas mij er alleen een beetje over.” Han haalt zijn schouders op en gaat verder met z’n klusje. Iets met scharnieren en scheef hangende kastdeurtjes in de keuken. Er is nog nooit zo veel opgeknapt, gerepareerd en geschilderd in huis als de laatste weken. Van de weeromstuit werk ik een lijst met klusjes af waar ik nooit aan toe kwam. Al was dat vooral omdat ik er geen zin in had. Het opruimen en schoonmaken van de zolder bijvoorbeeld. Met het sorteren van jarenlang verzamelde foto’s ben ik trouwens ook nog steeds niet klaar, terwijl ik dat dan weer wel een leuk klusje vind. Het is niet alleen het sorteren dat veel tijd kost, maar vooral het bekijken van de foto’s en het terugdenken aan het moment waarop ze genomen werden. Gisteren heb ik zeker een halfuur aan de keukentafel gezeten met een foto van mijzelf met Manon aan de borst. Rob staat half achter mij, met die speciale glimlach van hem die ik mij nog steeds herinner. Wat waren we gelukkig met onze baby. En wat een zegen is het dat je geen idee hebt van wat de toekomst te bieden heeft. Ik had het niet willen weten, dat ons geluk nog maar zo kort zou duren. Rob werd van het ene moment op het andere van ons weggerukt door een auto-ongeluk. Op dit moment gebeurt hetzelfde met mensen die met het coronavirus besmet raken. Een maand geleden wisten ze nog van niets. Ze gingen op vakantie, naar verjaardagen, het theater, een restaurant. En ineens was alles anders. Of nee, ineens ís alles anders voor iederéén, of je nu besmet raakt of niet. En zoals dit een tijd is voor Han om klusjes te doen waar hij anders niet toekomt, is het voor mij een periode om na te denken over dingen waarvoor ik anders de tijd niet neem.

Maandag

Ik heb het gevoel dat Manon een stuk rustiger is geworden nu ze niet meer in de zenuwen hoeft te zitten over het zwanger worden. Ik kan me zo voorstellen dat er een last van haar is afgevallen. Maar ik ken ook haar angst dat ze op een gegeven moment te oud zal zijn voor een zwangerschapsbehandeling. Ik zou er graag met haar over praten, maar wil er niet over beginnen. Kinderen zijn niet verplicht om met hun ouders over hun diepste gevoelens te praten. Er zijn ook andere manieren om te laten merken dat je aan iemand denkt en met iemand meeleeft. Gisteren heeft Han een kistje met voorjaarsbloeiers bij haar voordeur neergezet. En Boy kwam een appeltaart brengen die Manon gebakken had. Een ingewikkelde manier van brengen, dat wel. Hij belde dat hij met zijn auto voor de deur stond en wat bij de voordeur had gezet, daarna maakten we vanaf het hek even een kort praatje. Zo proberen we er het beste van te maken.

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden