null Beeld

Anne-Wil: “Ze is onmogelijk sinds ze op die jongen verliefd is”

Anne-Wil heeft 2 kinderen, 5 kleinkinderen en is getrouwd met Han. Ze probeert te begrijpen wat er in het hoofd van haar kleindochter Willeke omgaat.

Lees hier het Dagboek van Willeke, de kleindochter van Anne-Wil.

Zaterdag

Bij de tuindeur staat een meisje dat me bekend voorkomt, maar ook weer niet. Felblonde haren hangen in slordige pieken om haar hoofd. Het duurt zeker een minuut voordat ik onder al dat blond het gezicht van mijn kleindochter herken. Ik sta op en Wil komt me langzaam tegemoet. Nu zie ik de uitdrukking op haar gezicht: uitdagend en tegelijk onzeker.

“Wil, wat heb je in ’s hemelsnaam met je haar gedaan?”, vraag ik. Een vreemde vraag, het is overduidelijk geblondeerd. “Hoeven we het daar even niet over te hebben?”, vraagt ze smekend.

“Mam is woedend op me, Boy moet alleen maar lachen als hij me ziet en Robbert maakt me uit voor maiskolf!” Ik schiet in de lach. Maiskolf… het is nog niet eens zo’n gekke vergelijking. “Zie je wel”, zegt Wil somber. “Iedereen lacht me uit.” “Ik lach je niet uit, lieverd”, zeg ik. “Ga zitten, dan haal ik wat te drinken voor je. Appelsap?” Als ik terugkom, zit ze neerslachtig voor zich uit te kijken. “Waarom heb je het gedaan?”, vraag ik. Ze haalt haar schouders op. “Adam houdt van blond haar”, zegt ze.

Ineens zie ik het voor me: Wil tot over haar oren verliefd op Adam en Adam die in haar ogen te veel aandacht besteedt aan blonde meisjes. Tja, dan krijg je dat. Je kunt moeilijk van een meisje van haar leeftijd verwachten dat ze denkt: ik ben goed zoals ik ben en als het je niet bevalt, kun je opstappen. Al zou het wel veel verdriet voorkomen als je op die leeftijd al zo ver zou zijn.

Ik herinner me wat Manon over deze Adam heeft verteld: 2 jaar ouder, een klas hoger. Een jongen met een scooter, die afspraakjes maakt met Wil en dan niet komt opdagen omdat hij een vriend is tegengekomen. “En nu?”, vraag ik. Weer die schouders. “Mam wil niet dat ik het zelf terugverf. Ik moet naar de kapper.” En in 1 adem erachteraan: “Mag ik hier blijven eten?” “Natuurlijk mag dat”, zeg ik. “Ben je te oud voor pannenkoeken of kan dat nog net?” Voor het eerst zie ik een lachje op haar gezicht. “Dat kan nog net, oma”, zegt ze.

Zondag

“Het gaat me nog niet eens om dat verven,” zegt Manon aan de telefoon. “maar dat ze zoiets doet voor zo’n rotjongen die haar keer op keer laat zitten. Ze is onmogelijk sinds ze op die jongen verliefd is. Laatst is ze uit het raam van haar slaapkamer geklommen, omdat ze van mij niet de deur uit mocht. Heeft ze dat niet verteld?” “Nee”, zeg ik. “Ik weet alleen dat jij erg boos bent en dat Robbert haar maiskolf noemt.”

“Was ik vroeger ook zo?”, vraagt Manon. Ik aarzel even. “Eigenlijk weet ik dat niet meer”, zeg ik. “Er is in elk geval niets gebeurd wat sporen bij mij heeft achtergelaten. Natuurlijk zijn er periodes geweest dat het een beetje wrong tussen ons.” “Een beetje wrong...”, herhaalt Manon. Ik hoor haar zuchten. “Helpt het als ik zeg dat het allemaal weer goedkomt?”, vraag ik. “Nee mam”, antwoordt Manon. “Het helpt pas als het allemaal weer goed ís!”

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden