null Beeld

Anne-Wil zit in quarantaine en pakt klusjes op waar ze nooit aan toe komt

Anne-Wil heeft 2 kinderen, 5 kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Nu iedereen verplicht thuiszit heeft ze tijd voor zaken die al jaren zijn blijven liggen.

Zaterdag

Het lijkt zo lang geleden dat we een normaal leven hadden. Dat Han en ik tegen elkaar zeiden "Zullen we vanavond een hapje gaan eten in de bistro?", alsof dat de gewoonste zaak van de wereld was. En het wás het ook, niemand die ook maar kon vermoeden dat er ineens een einde aan zou komen, en dat we met z’n allen min of meer in onze huizen opgesloten zouden zitten. Gelukkig hebben Han en ik allebei zo onze eigen bezigheden. Han zit in z’n werkkamer en kan daar nog een beetje werken, omdat hij voor de crisis al met een paar langetermijnplanningen bezig was.

En ik heb mij voorgenomen de verhuisbox met foto’s van zolder te halen en de foto's die ik al zolang ik mij kan herinneren van plan was om in albums te plakken, eindelijk eens in te plakken. Ik had de albums zelfs al gekocht. Welgeteld 2 fotoalbums heb ik volgeplakt. Eentje na de geboorte van Manon en eentje na de geboorte van Bart. Die staan beneden in de boekenkast. Nu is de beurt aan de andere foto’s. Als ik halverwege de zoldertrap ben en achterstevoren naar beneden loop de verhuisbox trede voor trede met me meetrekkend hoor ik de stem van Han achter me. "Ben je nou helemaal gék geworden?!", zegt hij, en ik hoor aan zijn stem dat hij kwaad is. Ik draai mij verbaasd om, waarbij ik de verhuisbox even loslaat, die meteen naar beneden glijdt en ondersteboven tegen Han aankomt. De trap is bezaaid met honderden foto’s.

"Waarom maak je me zo aan het schrikken", zeg ik geïrriteerd. "Omdat ik niet wilde dat je weer van de trap valt zoals laatst", zegt Han. "Dat heb je dan slim aangepakt", zeg ik. We staan elkaar even aan te kijken, en beginnen dan tegelijk te lachen. Als ik een halfuur later aan de keukentafel de foto's aan het ordenen ben, dringt het tot me door dat we al wekenlang niet zo gelachen hebben. Wat een opluchting het is om even, hoe kort ook, alle zorgen en angsten even weg te lachen.

Zondag

Het verwarrende van de situatie rondom het coronavirus is dat er evengoed ook nog ‘gewone’ griepvirusjes en ‘gewone’ verkoudheden rondzwerven. Engelien heeft dus een gewoon griepje gehad, maar veel serieuzer dan haar griepje is de situatie waarin zij en Bart nu zitten. Aan huis gekluisterd met een baby en 2 meiden waarvan de ene op de basisschool zit en de andere op de middelbare school. Iedere dag moeten de meiden aardig wat taken voor school doen. Nog steeds hebben we dagelijks ons skypemoment, en ik zie Engelien stiller en bleker worden en Bart ziet er ook niet al te best uit. Oververmoeid, dat is duidelijk. "Waarom laten we de meisjes niet bij ons logeren zolang deze toestand zo blijft?", zeg ik tegen Han. "We zijn toch allebei gezond? En zo oud zijn we nou ook weer niet dat er voorzichtig met ons moet worden omgesprongen? Dan kunnen Engelien en Bart eindelijk weer eens een beetje uitrusten, en wij zijn mans genoeg om te helpen bij de schooltaken. Het is toch niet verboden om voor je kleinkinderen te zorgen?" "Volgens mij is het niet de bedoeling dat kleinkinderen bij hun grootouders intrekken", zegt Han. "Maar is het verboden?", houd ik vol. Han heeft geen idee. We zoeken op internet en vinden een bericht dat het toch sterk wordt afgeraden om als grootouders op de kleinkinderen te passen. Koppig bel ik Bart. "Heel lief van je, mam, om daaraan te denken, en het zou heerlijk zijn als het kon. Maar ik neem die verantwoordelijkheid niet op me, en Engelien ook niet, dat weet ik zeker!"

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden