null Beeld

PREMIUM

Anne-Wils schoonzus is uit de afkickkliniek én heeft ineens een vriend

Anne-Wil heeft 2 kinderen, 5 kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Hans zus Dorien had een drankprobleem en is weer thuis uit de afkickkliniek.

Zaterdag

"Nooit een saai moment bij Dorien", heeft Han wel eens gezegd. Maar deze keer was de verrassing wel heel erg groot, toen Dorien opgewekt vertelde dat ze weer thuis was en het daar heel gezellig had ‘met z’n tweeën'. "Met z’n twééën?", herhaalde ik, en ik hoorde zelf hoe schaapachtig het klonk. Ik hoorde Dorien zacht lachen, maar ze zei niets. "Wat bedoel je daarmee, Dorien?", vroeg ik daarom, wat opnieuw nogal schaapachtig klonk. "Daar bedoel ik mee dat ik niet meer alleen ben", zei Dorien.

En omdat ik zweeg omdat ik werkelijk niets origineels wist te bedenken, zei ze: "Ik heb een vriend, en we wonen samen." "Een vriend?", herhaalde ik. Nu lachte Dorien wat harder. "Is er iets niet goed met je oren?", informeerde ze vriendelijk. "Sorry", zei ik. "Maar ik ben ook zo verbaasd. Een vriend… Dorien wat ontzettend leuk voor je! Wat ben ik daar blij om!" Ik meende elk woord van wat ik zei, al was het mij een raadsel waar ze die vriend ineens vandaan had gehaald. "We kennen elkaar van de kliniek", zei Dorien. "En geloof me, daar leer je iemand kennen. Hij heet Otto, ik zou jullie dolgraag voor de borrel uitnodigen om hem aan jullie voor te stellen, maar dat gaat nou even niet. Ik mail zo wel even een selfie van ons."

5 minuten later zaten Han en ik naar de selfie van Dorien en haar nieuwe vriend te kijken. Zo op het oog een leuke man. Ik dacht alleen maar: wel een man die zo'n groot alcoholprobleem had, dat hij ervoor opgenomen moest worden. "Dat lijkt me alleen maar gunstig", vond Han. "Ze weten allebei hoe het is om verslaafd te zijn, en hoe keihard je moet werken om er vanaf te komen. Dit is nu echt de eerste keer dat ik denk dat dit wel eens een heel goede keuze van Dorien zou kunnen zijn."

Maandag

Nog geen week nadat ik op weg naar de supermarkt de dame zag die door de glazen ruit heen kusjes wisselde met haar kleinkind, zag ik haar opnieuw. Deze keer kwam ze haar voordeur uit toen ik langsliep. "Wat een schattige kleinzoon heeft u", zei ik in een opwelling, terwijl ik stilstond. Zij stond ook stil, zodat we op de keurige afstand van elkaar bleven. "Achterkleinzoon", zei ze. "Het is zo’n lieverdje en wat had ik hem graag even vast willen houden. Maar dit was natuurlijk ook heel fijn. Ik zag u vorige week wel kijken, hoor. En ik zag aan uw gezicht dat u precies wist hoe ik mij voelde." "Ik heb ook kleinkinderen", zei ik. "En wij staan af en toe ook door een ruit naar ze te kijken." "Ik zou u graag uitnodigen voor een kop koffie", zei ze. "Ik heet Ans. Zullen we afspreken dat we die koffie gaan drinken als dit allemaal voorbij is?"

Zondag

Wat houd ik toch van deze tijd van het jaar, heerlijk dat het niet meer iedere dag keihard waait. De afgelopen maanden heb ik zo’n intense hekel gekregen aan de wind, die me bijna van m’n fiets afblies. Ik zit in de zon met mijn ogen dicht en probeer even niet te denken aan de problemen die op dit moment overal om ons heen zijn. "Slaap je?’", vraagt Han die naast mij op het terrasje zit. Ik schud mijn hoofd zonder mijn ogen open te doen. "Met mijn ogen dicht kan ik mij voorstellen dat alles wat er nu speelt een boze droom is", zeg ik. Ik hoor Han zacht lachen. "Ja, en als je dan wakker wordt zeg je tegen mij: 'ik heb toch zo vreemd gedroomd, Han! Van één of ander raar virus dat alles op z’n kop zette. We mochten nauwelijks ons huis nog uit.’ En dan zeg ik: ik begrijp niet hoe je dáár nou op komt, Anne-Wil!"

Beeld: Istock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden