null Beeld

Anneke kreeg op haar 50ste een nieuwe heup: “Mijn huisarts wilde me niet doorsturen”

De meeste mensen die een nieuwe heup krijgen, zijn vaak bejaard. Anneke Ypma (55) kreeg al op haar 50e een nieuwe heup. "Ik werd er recalcitrant van om steeds te horen: we hebben geen idee, dus doe maar niet. Jongens, ik zit nog lang niet achter de geraniums!” 

“Hoe omschrijf je wat je voelt als je heup versleten is? 5 jaar lang had ik constant een doffe pijn die uitstraalde naar mijn lies, waardoor ik geen kracht kon zetten met mijn been. Het laatste jaar voor mijn operatie was dramatisch. Ik liep mank omdat ik vaak door mijn been zakte van de pijn. Soms gebruikte ik krukken, dan moest ik na 100 meter gaan zitten omdat de pijn te erg werd. Het scheelt dat ik een zittend beroep had. Thuis kwam ik niet verder dan van bed naar bank en van bank naar koelkast. Ik werd steeds zwaarder en was chagrijnig. Fysiotherapie hielp niet meer en de medicijnfabrikant werd rijk van alle pijnstillers die ik slikte.

Mijn huisarts weigerde me door te sturen naar de orthopeed want ik was pas 49, veel te jong voor een heupoperatie. ‘Zo’n nieuwe heup gaat 10 jaar mee, en dan?’, was zijn argument. Nou, dat wilde ik graag van een orthopeed horen. Ik heb net zo lang gezeurd tot ik een verwijzing kreeg. De orthopeed zei binnen 3 minuten: ‘We gaan je helpen, dit kan zo niet langer. Het kan best zijn dat die heup over 10 jaar vervangen moet worden. Maar de ontwikkelingen gaan zó snel, nu al kunnen versleten onderdelen worden vervangen. En stel dat het niet kan en je in een rolstoel belandt, dan heb je in elk geval nog 10 jaar normaal kunnen leven. Wil je het risico nemen?’ Dat wilde ik, want het leven was echt niet leuk meer zo.”

Snel herstel

“Meteen na de operatie merkte ik dat de pijn weg was. Eindelijk. Ik had natuurlijk een flinke wond en moest revalideren, maar dat was een ander soort pijn. Op dag 5 liep ik thuis al een stukje zonder krukken en vanaf dat moment herstelde ik razendsnel. Veel sneller dan de gemiddelde 80-jarige, daardoor liep ik tegen een hoop dingen aan. Alle behandel- en revalidatieprotocollen zijn afgestemd op hoogbejaarden. De hulp die past bij mijn leeftijd, kreeg ik aanvankelijk niet. Ik mocht wél 3 weken lang tussen bejaarden in een instelling revalideren, waar ik niet aan moest denken, maar twee uur huishoudelijke hulp per week om schoon te maken, paste niet in het protocol. Idioot, want dat is veel minder kostbaar. In de voorlichtingsfolders stonden voornamelijk tips waar ik niets aan had, zoals ‘Hoe trekt u uw steunkousen aan.’ Pardon, steunkousen? De fysiotherapeut had aanvankelijk ook alleen standaardoefeningen voor me. ‘Hebt u geen rollator?’, vroeg hij verbaasd. ‘Hoe lóópt u dan?’ En op mijn vraag wanneer ik weer mocht skiën, naar yoga, bungeejumpen of karten met een bedrijfsuitje, antwoordde de heupverpleegkundige na een lang stilzwijgen met: ‘Ik heb geen idee.’ Ik werd er recalcitrant van om steeds te horen: we hebben geen idee, dus doe maar niet. Jongens, ik zit nog lang niet achter de geraniums!”

In de familie

“Dat ik jong problemen met mijn heup kreeg, verbaasde me niet. Ik zit mijn hele leven al ‘ruim in mijn gewrichten’, alles schoot gemakkelijk uit de kom. Duwde de tandarts mijn kaak iets verder open, dan moest ik het gewricht daarna zelf weer in de kom duwen. Het is me ook meermaals gebeurd dat mijn schouder tijdens een massage uit de kom gleed. Na mijn operatie hoorde ik dat heupproblemen in mijn familie voorkomen. Een paar nichten hebben ook rond hun 50e een nieuwe heup gekregen, allemaal aan de rechterkant, net als ik. Mijn dochter moest als baby 9 maanden een spreidbroek dragen omdat haar heupje niet goed ontwikkeld was. Ik hoop dat dit alles haar daardoor bespaard blijft.

Nu gaat mijn linker heup achteruit, die heb ik jarenlang overbelast doordat hij de rechter moest compenseren. Mijn dochter zei laatst: ‘Mam, een volgende operatie moet je niet te lang uitstellen. Weet je nog dat je zei dat je het veel eerder had moeten doen?’ Ze heeft gelijk. Het was de beste beslissing die ik ooit heb genomen. Ik heb weer lol in mijn leven, kan alles weer. Het was zó bijzonder dat ik gewoon door Ikea kon lopen zonder op elke bank te moeten rusten. En de eerste keer dat ik weer op de skipiste stond, had ik tranen in mijn ogen van geluk.”

Tekst: Marlies Jansen. Beeld: Petronellanitta.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden