null Beeld

Annette’s zoon overleed door een wurgspel: “Ik had er nog nooit van gehoord”

Op 9 juli 2012 veranderde het leven van Annette Boon rigoureus. Haar schoonmoeder vindt haar zoon Marnix (15) dood in huis, met een riem om zijn nek. Hij blijkt het slachtoffer van een levensgevaarlijk spel waar meer jeugd in België zich aan waagt. 

Meike Bergwerff

"Eigenlijk had ik verwacht dat Marnix later een Nobelprijs zou winnen", zegt Annette in een interview met het Belgische HUMO. "Of iets anders enorm bewonderenswaardigs voor de mensheid zou doen, zoals een middel tegen kanker vinden of zoiets. Maar het is anders gelopen." Ze heeft een boek geschreven over het verhaal van haar hoogbegaafde zoon die in zijn eentje stierf door een spel: Ongenaakbare tornado.

Stipt

Het gezin bestaat uit vader en moeder, Marnix en zijn 3 jaar jongere zusje. Het is een week voordat de familie op vakantie naar Bretagne zou gaan. Op die maandag zou Marnix bij zijn oma gaan eten, maar hij komt daar nooit aan. "Marnix was altijd heel stipt, zeker als oma kookte. Hij nam de huistelefoon ook niet op. Dat was vreemd. Dus mijn schoonmoeder stelde voor om even bij ons huis te gaan kijken. Even later belt ze huilend terug. 'Het is niet goed, nee. Hij heeft zich opgehangen'."

Reanimatie

Wat volgt is een oerschreeuw. Een intense brul. Annette's collega's brengen haar daarna naar huis. "Onderweg bleef ik mijn gedachten herhalen: Het kan niet, het ging juist zo goed. Was hij dan zo ongelukkig?" Totdat ze de gele ambulance voor de deur ziet staan. Een heel team staat in uniform om hem heen, ze proberen hem te reanimeren. "Hij lag daar in het midden, doodsbleek en krachteloos. Dood. Ik keek ernaar en dacht: hoe is dit toch mogelijk?" Het team stopt de reanimatie en vertrekt.

Riem

"Ik ben naast mijn zoon gaan zitten en streelde zijn handen. Zijn vingertoppen zijn paarsblauw, zijn knokkels liggen open en er zitten gestolde bloedkorsten op. Hoe komen die daar? Naast hem ligt een bruine broeksriem. De rode afdruk van de riem staat in zijn hals gegraveerd, de bovenste rand is rauw vlees." Als de politie arriveert, stellen ze vragen. Er is geen afscheidsbriefje. De jonge agent zegt haar dat het misschien geen zelfmoord is, maar een wurgspel. "Ik had er nog nooit van gehoord en was verbijsterd en ontdaan." Drie weken eerder blijkt er een 10-jarige jongen in Mechelen op dezelfde manier om het leven gekomen te zijn.

Bloedtoevoer

Het wurgspel is een wereldwijd populair spelletje onder jongeren, vooral bij jongens tussen 9 en 16 jaar oud. Met een sjaal, een riem of met blote handen blokkeren ze de bloedtoevoer naar de hersenen, waardoor er een zuurstoftekort ontstaat. Ze moeten dit 100 seconden volhouden en daarna loslaten. Dit zorgt vervolgens voor een roes, een soort bedwelmd gevoel, als een hallucinatie. Het kan verslavend zijn, omdat de sensaties steeds sterker worden. Ook duren ze nooit langer dan 30 seconden. Vaak wordt het in groepsvorm gedaan, maar soms ook alleen, met een hoger risico op ongelukken. In Engeland heet het Take me down, in Amerika The choking game.

Informeren

José Fernandez vond zijn 13-jarige dochter Victoria in december 2008 dood op haar kamer. Ook zij overleefde het spel niet. Hij richtte de stichting Chousinga op, met als doel om ouders en jongeren te informeren over de gevaren die het spel met zich meebrengt. Het is bekend dat het eerste Belgische slachtoffer een 10-jarige jongen uit Anderlecht was die in oktober 2002 stierf, maar officiële cijfers zijn er niet.

Gevolgen

"In 2009 was het spel een soort hype in ons land, in één jaar tijd stierven 10 kinderen aan het spel", zegt Fernandez tegen HUMO. Sinds 2010 weet Fernandez dat 4 jongeren in Vlaanderen door het spel om zijn gekomen. Het laatste bekende slachtoffer is Marnix. "Er gebeuren ook ongelukken die niet dodelijk zijn, maar die wel grote gevolgen hebben", legt hij uit. "Jongeren raken bewusteloos en belanden in het ziekenhuis. Een te lang zuurstoftekort kan hersenschade, doof- of blindheid of een coma veroorzaken." Fernandez krijgt geregeld telefoontjes van leraren die merken dat hun leerlingen dergelijke spelletjes op school spelen. "Ze weten niet hoe ze moeten reageren."

In Frankrijk houdt de overheid de cijfers wel bij. Per jaar gebeuren er daar veertig tot vijftig ongelukken, waarvan vijftien met een dodelijke afloop. In de VS sterven jaarlijks 250 jongeren.

Opluchting

Als Annette aan mensen vertelt hoe Marnix overleden is, krijgt ze altijd dezelfde reactie. "Een paar seconden verstenen ze, en dan herpakken ze zich. Mensen kunnen zich een zelfmoord wel voorstellen, maar een wurgspel?" Het voelt ergens als een opluchting dat het geen zelfmoord was, legt ze uit. "Dat hij toch niet zo doodongelukkig was en ik het als moeder niet zó verkeerd gedaan had." Naast Marnix lag een iPod, waarmee hij vermoedelijk de tijd heeft bijgehouden om de ceintuur na 100 seconden weer los te maken. "Misschien had hij de kracht niet meer om zich los te maken. Of heeft hij een hartstilstand gekregen."

Zelfverzekerd

Marnix was hoogbegaafd en juist daarom denkt Annette dat hij vatbaar was voor dit soort spelletjes. "Ze vervelen zich dood op school. Marnix haatte school. Niks wat er verteld werd kon hem boeien, want hij wist alles toch al. Dan zoeken ze hun kicks in andere dingen, zoals spelletjes die een zeker gevaar inhouden. Marnix was zo zelfverzekerd: hij moet gedacht hebben dat hij slim genoeg was om alles onder controle te houden. En hij heeft zichzelf overschat."

Informeren

Vorig jaar is Annette op scholen gaan praten over de dood van Marnix. "De hele klas was doodstil. Er bleken ook leerlingen bij te zitten die het spel zelf gespeeld hadden. Dat het dodelijk kon zijn, dat wisten ze niet. Ik wil jongeren informeren, ze moeten zich realiseren hoe gevaarlijk het is." Ook Annette vindt het, net als Fernandez, kwalijk dat er niet wordt bijgehouden hoeveel jongeren omkomen door het spel. "Niemand weet hoeveel het er zijn. De enige informatie die we krijgen komt van ouders die er iets tegen willen doen." Met het schrijven van haar boek hoopt Annette op meer informatie over en aandacht voor de gevaren. "En ook om de herinneringen aan Marnix vast te houden."

Basisschool

Er is in ons land weinig bekend over mogelijke slachtoffers van het wurgspel. Wel is er in november 2013 een onderzoek ingesteld toen jonge kinderen op een Limburgse basisschool in Born stik- en wurgspelletjes met elkaar speelden. De kinderen knepen elkaars keel dicht tot het zwart voor de ogen werd. De klas kwam toen even onder verscherpt toezicht te staan en deskundigen onderzochten waar de spelletjes vandaan kwamen. Lees het hele nieuwsbericht van De Telegraaf hier terug.

Het hele verhaal met Annette en José Fernandez is hier te lezen (inlog nodig)

Bron: HUMO Beeld: ANP

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden