Wateroverlast Limburg Beeld Getty Images
Wateroverlast LimburgBeeld Getty Images

Annieke moest door de overstromingen haar Limburgse zorgboerderij halsoverkop evacueren: “Het is net alsof we in een slechte film zijn beland”

Annieke Smits-de Beus (40) woont met haar man en vier kinderen in het Limburgse Lomm, waar ze een zorgboerderij runt voor mensen met een verstandelijke beperking. Vrijdagmiddag moest ze alle cliënten, haar kinderen en dieren halsoverkop evacueren. De dreiging van het water zal nog tot dinsdag duren. “Het was echt alle hens aan dek.”

“Alle berichten over evacuaties hielden we zo’n beetje dag en nacht in de gaten. We dachten dat we aan de goede kant zaten van het dorp. We hadden zelfs een oproep gedaan, dat wie zijn dieren wilde stallen voor het opkomende water, dat bij ons kon doen. Toen kwam vrijdagmiddag het bericht dat ook wij moesten evacueren. Het was echt alle hens aan dek. Opeens moesten wij zelf opvang en vervoer zien te regelen voor onze paarden, geiten, schapen, ezel, stier en varkens! Ook onze vier kinderen, van 3 tot 13 jaar oud, moesten we ergens anders onderbrengen. “Wat er ook gebeurt, ik blijf hier”, zei mijn man. Dat begrijp ik wel. We wonen best afgelegen, we willen doen wat we kunnen om onze spullen in veiligheid te brengen.

Onwerkelijk

Onze eerste zorg waren de dieren. Samen met mijn collega plaatste ik een oproep op Facebook voor hulp. Binnen een half uur tijd had ik werkelijk 200 appjes! Het bericht verspreidde zich als een olievlek: van Friesland tot België en zelfs Duitsland, werkelijk overal boden mensen ons direct hulp aan. Binnen een uur werden onze dieren op trailers en veewagens ingeladen door de eigenaar van stal Dasserijk. Een echte held, want hij rijdt al de hele week door de regio om mensen te helpen met hun dieren. De saamhorigheid die hierdoor ontstaat, is zo bijzonder. Iedereen helpt mee, denkt mee. Het leger rijdt rond en er vliegen helikopters over ons huis, wat heel onwerkelijk is. Net alsof ik in een slechte film ben beland. Zonder hulp van burgerinitiatieven hadden wij het niet gered. Mijn zoon van 9 heeft staan huilen op het moment dat de dieren werden ingeladen. Gelukkig konden we hem en zijn broertje naar oma brengen. Onze twee dochters logeren bij collega’s.

Snel schakelen

Zelf veranderde ik van zorgmedewerker in een soort crisismanager. Gelukkig lukte het me goed om het hoofd koel te houden. Ik moest gewoon heel snel schakelen om alles te regelen. Onze cliënten moesten ook zo snel mogelijk weg, zonder al te veel stress. We vangen hier mensen op met een verstandelijke beperking. Daardoor vertonen ze sterk afwijkend gedrag en wisten sommigen echt niet wat ze overkwam. En ze hebben al zo’n zwaar jaar achter de rug omdat ze vanwege corona een tijd niet konden komen. Ik verwacht dat de nasleep van de overstroming er ook in zal hakken bij ze.

We deden alles wat we konden: de kinderen waren in veiligheid, de dieren waren ondergebracht, de cliënten waren weer veilig thuis. Pas toen kwam even mijn breekmoment en kon ik alle spanning eruit huilen.

Dreiging

Het is hier nog niet overstroomd, maar de dreiging blijft tot dinsdag zeer groot. De toestand van de dijken is kritiek. Aan slapen ben ik vrijdagavond niet echt toegekomen. Bij Greenport pallets in Lomm mochten we kunststof pallets ophalen; die stelden ze beschikbaar voor iedereen in het dorp. Hierdoor hebben we onze spullen, zoals koelkast en wasmachine, hoog kunnen zetten en weten we zeker dat het bij een eventuele overstroming niet instort. Alle andere spullen hebben we op de eerste etage gezet. Om vier uur ’s nachts lag ik pas in mijn bed; twee uur later was ik alweer wakker.

Klaar voor vertrek

Een overstroming op deze schaal had ik nooit verwacht. Vorig jaar hadden we te maken met bosbranden. Daar hebben we een noodplan voor opgesteld. Zoiets als dit, en dan nota bene in de zomer, hadden we niet voorzien. Toch ben ik blij dat we deze maatregelen hebben getroffen. Je wilt niet dat het leger om 2 uur ’s nachts bij je aanbelt en je halsoverkop moet vertrekken. Al zijn mijn man en ik achtergebleven: onze tas staat ingepakt en we kunnen elk moment weg. Ik hoop dat alles snel normaal wordt, dat we de dieren weer kunnen ophalen en onze cliënten weer de aandacht kunnen geven die ze nodig hebben. De dieren brengen niet alleen hen tot rust, het is ook mijn eigen rustpunt. Ik kan niet wachten tot ik geen crisismanager meer ben, maar weer in de zenmodus kan gaan.”

Bron: XXX

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden