null Beeld

Anthoinette (57) ontdekte op latere leeftijd dat zij als kind door haar vader is misbruikt

46 jaar was Anthoinette van Vulpen (57, getrouwd met Ton), toen ze zich bewust herinnerde dat zij als kind door haar vader is misbruikt. Het misbruik duurde tot haar zevende. "Ik voelde vooral opluchting: het klopte wat ik al die jaren heb gedacht." 

“Begin twintig was ik, toen de vraag voor het eerst in me opkwam of ik seksueel misbruikt zou kunnen zijn. Geen idee hoe ik daarbij kwam. Ik had alleen een vaag beeld dat mijn vader me op mijn bed knuffelde op een manier die ik niet prettig vond, en ik kordaat riep: ‘Nee papa, dat doe je maar met mama’. En ik wist nog dat ik als zes-, zevenjarige op school in mijn broek plaste, waar ik niets van begreep. Mijn toenmalige partner wuifde mijn bedenkingen weg: ‘Nee joh, bij jou thuis is het altijd zo gezellig.’ Ik trok mezelf in twijfel. Ik verbeelde het me vast, al was het niet altijd gezellig geweest bij ons thuis."

Crisis

"Nadat mijn ex en ik gingen scheiden, kwam ik in een crisis. Ik was begin veertig en opnieuw stak het gevoel misbruikt te zijn de kop op. Ook nu deed ik er niets mee, totdat ik Ton leerde kennen. Tijdens ons tweede gesprek vroeg hij ineens: ‘Speelt geweld een rol in jouw leven?’ Pure intuïtie was het, dat hij dit vroeg. ‘Nou nee’ wilde ik verbaasd zeggen, maar ik bedacht me en vertelde over mijn vermoedens. Ton moedigde mij aan het te onderzoeken. Nu ik de liefde van mijn leven had gevonden en er eindelijk ruimte was om de herinneringen toe te laten, kwamen ze op allerlei momenten naar boven. Zo stond ik te koken, en zag ik ineens weer voor me hoe mijn vader naast me in bed kwam liggen en aan zichzelf ging zitten. Een jaar of vier was ik, en herinnerde me zelfs wat mijn moeder zei toen ik het haar vertelde: ‘Ach, jíj was nieuwsgierig!’ Ik begreep het niet, maar blijkbaar had ik het fout gezien, of iets fout gedaan."

Geen vertrouwen

"Mijn ouders leefden nog toen mijn herinneringen naar boven kwamen. Met mijn vader heb ik het nooit echt over het misbruik kunnen hebben. Ons contact verliep stroef, hij vond dat ik ‘onzin’ verkondigde. ‘Je bent niet goed wijs’, riep hij. Daarin proefde ik bevestiging dat het wel degelijk was gebeurd. Mijn hele leven lang riep hij al dat ik niet goed snik was. Ik was het zelf gaan geloven. Boos ben ik nooit geweest op mijn vader. Niet rechtstreeks in elk geval. Want kwáád, dat ben ik jarenlang geweest. Achterdochtig. Ik vertrouwde niemand. Als Ton me bijvoorbeeld vertelde dat hij de remmen van de auto had laten checken in de garage, kon ik hem zomaar ineens de huid vol schelden als ik dacht dat hij loog. Het was een ongeleide woede. Zo kwamen óók veel herinneringen naar boven: soms gebeurde er iets kleins, en dan triggerde dat een emotie die totaal niet paste bij dat moment. Dan was het puzzelen: waar hoorde dit gevoel dan wél bij? Ton hielp me, we gingen er rustig voor zitten: ‘Wat voel je, en waar in je lichaam?’ Zo kwam ik weer in contact met mijn vroegere gevoelens en ervaringen. Dan voelde ik de olie waarmee mijn vader mij insmeerde nadat hij me in bad had gedaan, en hoe ik werd aangeraakt op mijn intieme delen. Ik voelde de verwarring; dat het best fijn was maar toch ook niet klopte. En de totale ontreddering na afloop. Als er zo’n herinnering naar boven kwam, hield Ton me vast, luisterde hij naar mij."

Vergiffenis

"Mijn moeder heeft mij om vergiffenis gevraagd omdat ze nooit heeft ingegrepen. ‘Ik heb niet goed voor jou gezorgd,’ zei ze. ‘Het geeft niet’, zei ik en ik gaf haar een knuffel. En dat méénde ik, want ik zag hoe mijn moeder werd onderdrukt door mijn vader. Hij bepaalde alles voor haar en sprak laatdunkend over haar.

Het ophalen van herinneringen en het verwerken van de emoties heeft me een paar jaar gekost. Het was een zwaar proces, maar ik voelde vooral opluchting: het klopte wat ik al die jaren heb gedacht. Ik was niet gek. Daarmee was het echter nog niet gedaan. Want na de herinneringen kreeg ik last van de overlevingsmechanismes die ik had opgebouwd en die ik niet meer nodig had. Zoals het boos reageren op mensen. Ook had ik een soort ‘ongevoeligheidslaag’ zodat ik door kon gaan en pijn en verdriet niet hoefde te voelen. Met behulp van de samen met Ton ontwikkelde methode voor transformaties, heb ik me in de afgelopen vijf jaar ook daarvan weten te bevrijden. Ik voel me nu al een tijd stabiel en gelukkig. Eindelijk is er rust in mij gekomen.”

Wist je dat je Libelle.nl ook gewoon kunt blijven volgen vanaf je vakantieadres? Als je binnen de EU op vakantie gaat, valt dataroaming (meestal) onder je bundel. Zo hoef je ons niet te missen vanaf de camping of je strandbedje.

Interview: Marlies Jansen. Fotografie: Robbert Alexander

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden