null Beeld

Antoinette Hertsenberg: “Ik denk dat ik met ‘Radar’ meer bereik dan ik in de politiek zou kunnen”

Al ruim vijfentwintig jaar is Antoinette Hertsenberg (56) het gezicht van Radar. Aan de bevlogenheid waarmee ze misstanden aan de kaak stelt, is niets veranderd. “Ik stond als kind al op de barricade.”

“Wacht, ik laat ’m even van dichtbij zien.” Antoinette staat op en haalt een schilderij van de muur dat achter haar hangt. Het is een stilleven van paprika’s en een gemberpotje, vrij precies geschilderd. Ze houdt het voor de camera van haar computer – wegens de coronarestricties doen we dit interview via een videoverbinding. “Kijk, zie je ’m zo beter?”

Mooi!

“Dank je. Sinds een paar jaar is schilderen mijn hobby, ik kan er enorm van in een flow raken. Dat gefriemel van stillevens leek me eerst saai, maar uiteindelijk vind ik dat het allerleukst. Er wordt weleens gevraagd wanneer ik ga exposeren, maar dat hoeft niet van mij. Voor je het weet ben je die BN’er die ook zo nodig moet schilderen.”

Wie is Antoinette Hertsenberg?

Al ruim vijfentwintig jaar is Antoinette Hertsenberg het gezicht van Radar. Naast Radar presenteert Antoinette ook Dokters van morgen, over nieuwe inzichten in de zorg. In 2009 werd ze uitgeroepen tot journalist van het jaar, in 2010 tot machtigste mediavrouw (door Opzij). Ook schreef ze vier vegetarische kookboeken en twee kinderboeken. Ze is getrouwd met Niko Koffeman, die de Partij voor de Dieren oprichtte. Samen hebben ze drie kinderen: Piet (23), Eva (22) en Hessel (21).

Journalist

In het gesprek voorafgaand aan deze kleine artistieke onderbreking, waarin ik naar het schilderij vraag, heeft ze al ruim een halfuur energiek en bevlogen gepraat, soms hard gelachen en dan weer aandachtig geluisterd. Haar antwoorden hebben een duidelijk begin en einde, ze is in control, maar ook sportief in haar reacties: ze weet maar al te goed hoe een interview werkt. Ze ziet zichzelf dan ook meer als journalist dan als bekende Nederlander, zegt ze.

“Als ik op mijn bekendheid word aangesproken, voelt dat altijd ongemakkelijk, wat ik doe is me totaal niet om de roem te doen.

En op de redactie van Radar wordt er ook om gegniffeld, hoor.”

Online overleggen

Die redactie werkt inmiddels al bijna een jaar vanuit huis, behalve als de uitzending live is.

“We beginnen onze weg te vinden en we zijn best effectief in al onze online overleggen, misschien zelfs een beetje té. Even met de benen op tafel gekkigheid uithalen en met elkaar lachen is er niet meer bij. Maar goed, ik vind het knap dat het ons lukt. Vooral bij collega’s die een tijd ook nog kleine kinderen moesten lesgeven. Ik heb hier in huis soms mijn eigen kinderen rondlopen, die zijn vrijwel volwassen, en dan nog voel ik de druk daarvan.”

Omdat je het gevoel hebt dat je voor ze moet zorgen?

Vrolijk: “Nou dat vinden zíj vooral. Komen ze met: ‘Waarom heb je niet een lekkere salade gemaakt? Of soep?’”

Jubileum

Vorig jaar bestond Radar vijfentwintig jaar, Antoinette is al vanaf de eerste uitzending het gezicht van het programma. Dat jubileum was bijzonder, vond ze, vooral omdat het programma nog steeds zo goed scoort. “Terwijl het heel inhoudelijk is, we brengen diepgaande onderwerpen. Het team is ook hecht, iedereen heeft een missie. Als je geen doel hebt, kun je wel een tijdje bij ons meedraaien, maar red je het uiteindelijk niet.”

Welke onderwerpen zijn jou het meest bijgebleven uit al die jaren?

“Toch de grote dossiers, waar we soms wel vijftien uitzendingen aan besteedden. Die over de woekerpolissen bijvoorbeeld, waarmee zo veel mensen het schip in gingen. En natuurlijk de implant files van een paar jaar geleden. Dat ging over medische hulpmiddelen als bekkenbodemmatjes en borstimplantaten. De toelatingseisen om die door commerciële partijen op de markt te laten brengen, bleken verschrikkelijk slecht te zijn.”

Mandarijnennetje

Om dat te bewijzen brachten jullie undercover een mandarijnennetje op de markt, bij wijze van bekkenbodemmatje.

“Ja, dat hebben we laten goedkeuren. Mindblowing dat dat lukte, zó schokkend! Het was spannend, collega’s reisden met verborgen camera’s onder andere naar Oostenrijk en Italië af met ons matje. Hun tassen zetten ze dan zo neer dat ze de gesprekken met de bureaus, die dit soort producten goedkeuren, konden filmen. In onze zelfgeschreven bijbehorende brochure stond dat ons matje bij dertig procent van de vrouwen ernstige klachten zou veroorzaken. Dat bleek voor die partijen geen reden om het matje af te keuren. Heel erg, vooral als je weet dat in de praktijk duizenden vrouwen beschadigd zijn door dit soort matjes.”

Wet Openbaarheid Bestuur

En waar maak je je nu druk over?

“De Wet Openbaarheid Bestuur, de WOB. Dan vraag je iets op bij de overheid en krijg je een dossier waarin delen zijn zwartgelakt, áls je het al krijgt. WOB is een wet waar vooral journalisten mee te maken krijgen, dachten we. Maar na een oproep bleek dat burgers daar ook tegenaan lopen. Die minachting voor de mensen, door geen informatie te verstrekken waarvan is vastgelegd dat die openbaar is! Ik vind dat ongelooflijk.”

Waar komt jouw strijdbaarheid steeds vandaan in dit programma?

“Wij willen mensen absoluut niet vertellen wat ze moeten doen, maar wel op de hoogte stellen. Wij zullen bijvoorbeeld nooit zeggen dat ze geen goedkoop gehakt moeten eten, maar we kunnen ze wel laten zien welke industrie daarachter zit. Zodat ze kunnen kiezen.”

Vegetariër

Je bent zelf al lange tijd vegetariër, waarom besloot je dat?

“Vanwege het dierenleed. Later kwamen daar de milieugevolgen en gezondheidseffecten bij. En ik zag ooit hoe werd geprobeerd een koe van de kade op een schip te takelen en dat het dier viel. Vervolgens werd ze met stroomstoten toch dat schip op gedwongen. Ik vond dat zo barbaars dat ik dacht: klaar. Hier wil ik niets mee te maken hebben. Vroeger was het lastiger hè? Er waren amper kookboeken en recepten, een geitenkaasquiche kon je krijgen in restaurants. Dat is voorbij, gelukkig, ook omdat een deel van de mensen steeds bewuster met gezondheid omgaat.”

Wat doe jij om gezond te blijven?

“Ik loop drie keer in de week hard. Nou ja, hard… ik kijk vooral veel om me heen. Verder wandel ik elke week en eten we zo gezond mogelijk. Al smokkelen we ook hoor, dat hoort erbij.”

Optimistisch

Bevlogen was ze altijd al. “Als ik als kind iets vond, ging ik ervoor op de barricade staan, dat heb ik nog steeds, soms op het irritante af. Als iemand zegt niet van schaatsen te houden, zeg ik meteen: nee, wacht, dan moet je een keer met mij meegaan, dan vind je het wél leuk. Het helpt ook dat ik vaak positieve reacties krijg. En zo niet, dan trek ik me dat niet aan.”

Dat optimistische, heeft dat iets te maken met je geloofsovertuiging?

“Nee, maar het geloof heeft wel altijd een rol gespeeld. Ik ben katholiek opgevoed. Van dat geloof heb ik op een gegeven moment bewust afscheid genomen, maar ik nam geen afscheid van God. Toen ik mijn man Niko leerde kennen, vertelde hij dat hij zevendedagsadventist was, daar ben ik toen eerst heel veel over gaan lezen. Pas negen jaar later heb ik me ook laten dopen, met een onderdompeling. Dat heb ik niet voor hem gedaan, maar omdat ik dat zelf wilde.”

Was die doop een groot moment voor je?

“Ja, zeker.”

Geloof

Wat betekent het om zevendedagsadventist te zijn?

“Het is een protestants geloof met een sabbat, een rustdag, die op vrijdag bij zonsondergang begint. Dan doen we alleen dingen die we belangrijk vinden, met familie, het gezin of in de natuur. Eigenlijk is het elke week een extra vakantiedag, waarin we niet naar de supermarkt gaan, werken of klusjes doen. Strenge regels en verboden zijn er niet, als wij die dag een grote wandeling willen maken en we plotseling moeten tanken, doen we dat gewoon. Maar als ik het kan voorkomen, tank ik de dag daarvoor, zo is het ook.”

In elk interview wordt naar je geloof gevraagd, viel mij op.

“Ja, iedereen begint erover. Ik snap het wel, want er zijn niet zo veel adventisten in Nederland. En kennelijk wordt religie niet met mij geassocieerd, daarvan wordt toch gedacht dat je bevattelijk moet zijn voor onzinnige informatie.”

Politiek

Andere vragen die je standaard krijgt, zijn wanneer je de politiek in gaat én wanneer je gaat stoppen met Radar.

“Ja! Maar ik zit daar prima, ik heb er zo veel plezier. Televisie maken is mijn vak, het is een ambacht waarin ik nog heel lang kan blijven doorgroeien. Ik betwijfel of ik in de politiek net zo veel zou kunnen bereiken als ik nu met Radar kan. Nog los van dat je er zin in moet hebben, want de laatste jaren vind ik de politiek minder leuk. Het delen, de confrontatie zoeken en het voor anderen opnemen zit al in wat ik nu doe. Ik bén dat programma, wat je mij daar ziet doen, ben ik zelf.”

Televisiewereld

Ze rolde zesentwintig jaar geleden min of meer toevallig de televisiewereld in nadat ze in een actualiteitenprogramma een jager confronteerde vanuit haar toenmalige functie als woordvoerder van de Dierenbescherming.

“Ik wist niet wat ik hoorde toen ik daarna werd gebeld door de Tros, televisie stond niet op mijn wensenlijstje. Maar ze waren zó serieus, dat ik me realiseerde: dit soort kansen ga je niet elke dag krijgen. In die tijd was ik net samen met mijn man Niko, hij zag veel eerder dan ik dat ik er geschikt voor was en had een enorm vertrouwen in me. Maar goed, hij was verliefd.”

25 jaar getrouwd

Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?

“Hij werkte als copywriter bij het reclamebureau dat de campagnes voor de Dierenbescherming maakte. Wij werkten samen en de vonk sloeg over, komende juni zijn we vijfentwintig jaar getrouwd. Dat willen we natuurlijk vieren, maar de manier waarop hangt van corona af. En anders doen we dat een jaar later.”

Werk en kinderen

Jullie drie kinderen werden binnen drie jaar geboren, terwijl Niko en jij allebei een baan buiten de deur hadden. Hoe combineerden jullie werk en kinderen?

“Mijn schoonouders waren overgelukkig toen er kleinkinderen kwamen. Ze zijn er zelfs voor in de buurt komen wonen en pasten vier dagen in de week op. Als ik thuiskwam, hadden de kinderen al gegeten, dan legde Niko of ik hen in bed en aten we daarna met z’n tweeën, het was fantastisch geregeld. Als ik nu zie hoe collega’s soms worstelen, kan ik niet anders zeggen dan dat ik de meest verwende vrouw van Nederland was. Oma zorgde beter voor hen dan ik, als ze ziek waren, rende zíj met wortelsapjes achter ze aan.”

Wat voor moeder was jij in die tijd?

“Als ik er was, maakte ik tijd voor ze, dan gingen we knutselen en buiten spelen. Ik heb ze weleens gevraagd of ze liever hadden gehad dat ik er meer was geweest. Het antwoord was ‘ja’, maar ze begrijpen ook dat mijn werk veel voor me betekent. Ik heb nooit geprobeerd een perfecte moeder te zijn, want die bestaat niet. Ook was ik niet bang me naar mijn kinderen te verontschuldigen als iets gewoon niet lukte. Soms waren ze dan een dagje boos, zo gaat dat.”

Meer energie

Inmiddels zijn ze volwassen.

“Ja, nou, volwassenen in wording, ze zijn nog volop in ontwikkeling. Dat doen ze ontzettend leuk, ze studeren en hebben een gezond studentenleven. Ik heb gewoon heel fijne kinderen, we zijn heel close. Ze gaan nog vaak mee op vakanties en komen regelmatig thuis; even chillen en uitblazen van hun leven op kamers. Er is een nieuwe fase aangebroken sinds ze ouder zijn, dat vind ik wel mooi aan vijftiger zijn. Ineens heb ik weer een eigen leven, kan ik over mijn eigen tijd beschikken. Ik heb nu veel meer energie dan toen ik die kleintjes nog had. Destijds was ik afgedraaid ’s avonds. Nu denk ik: wat zullen we eens gaan doen?”

Fijn leven

Geen klachten over het ouder worden?

“Ik vind het geweldig om weer alleen met Niko te zijn zonder dat de kinderen overal doorheen lopen, we hebben alle vrijheid om te doen wat we willen. Ik vind dit een fantastische periode in mijn leven. En die paar rimpels, die zijn niet interessant.”

Dat klinkt allemaal alsof je een heel fijn leven hebt, klopt dat?

“Ja, ik ben een blij mens. Ik ben nooit gescheiden, grote drama’s zijn mij altijd bespaard gebleven. Dat is mazzel, en misschien is het eigenlijk ook wel een saai verhaal.” Lachend: “Sorry, ik kan er niet meer van maken.”

Interview: Liesbeth Smit. Fotografie: Andy Tan

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden