null Beeld

Arts Elcke helpt uitgeprocedeerde vluchtelingen: “Ik wist: hier ben ik nodig”

De uitgeprocedeerde asielzoekers uit de Amsterdamse Vluchtgarage zijn ten einde raad. Maandagochtend verlieten ze de garage op last van de gemeente, maar een permanente oplossing voor hun probleem is er nog steeds niet. Wéér staan ze op straat. 

Elselien van Dieren

De gemeente Amsterdam biedt de vluchtelingen de bed-, bad- en broodvoorziening aan, maar daarmee zijn ze maar ten dele geholpen. Daar kunnen ze alleen de nacht doorbrengen en hun spullen opslaan, maar verder biedt dat aanbod de groep geen enkel toekomstperspectief. Ook kunnen ze naar eigen zeggen onmogelijk terug naar hun land van herkomst, veelal Somalië, Sudan, Congo en Jemen.

Libelle' sprak 2 jaar geleden al met Elcke Bonsen, vertrouwensarts voor vluchtelingen en mensen in vreemdelingendetentie. “Voor hen is de weg naar het ziekenhuis zó moeilijk.”

“Tot voor kort wist ik niet dat er zoiets bestaat als rechtloze burgers in Nederland. Maar jaren geleden zag ik op televisie een groep uitgeprocedeerde vluchtelingen een groot tentenkamp opzetten in Ter Apel, als protest tegen hun dreigende uitzetting en een leven op straat. Mijn vriend en ik besloten om ze een kistje sinaasappels te brengen. Eenmaal in dat kamp, kon ik niet meer terug. We zagen zúlke zieke mensen, er liepen mensen rond met longontsteking, suikerziekte, met verwaarloosde geslachtsziektes wegens gedwongen prostitutie in het land van herkomst. En niemand had toegang tot de reguliere gezondheidszorg. Ik wist: hier ben ik nodig."

Gebroken pols

"Nadat dat kamp werd ontruimd, ben ik voor deze mensen een spreekuur begonnen in een praktijk in Zwolle, en soms kom ik ook bij ze thuis. Mijn werk is soms medisch van aard, maar ik doe ook veel bemiddeling. Veel ziekenhuizen hebben regelingen voor patiënten zonder documenten die toch moeten worden geopereerd of behandeld, en over het algemeen werken de artsen die ik daarvoor benader heel goed mee. Als arts heb je ook de plicht om een ander te helpen. De mensen die ik help, zijn vaak bang. Ze lopen liever wekenlang met een gebroken pols rond uit angst dat ze in een ziekenhuis ineens veel geld moeten betalen of uitgezet worden. En het kán natuurlijk gebeuren dat ze daar iemand tegenkomen die ze aangeeft, maar meestal gaat het goed.”

Tot in de late uurtjes

“In mijn omgeving is niemand verbaasd dat ik dit werk ben gaan doen, als kind wilde ik al ontwikkelingswerker worden. Wel maken mijn vrienden zich misschien wat zorgen of ik niet te hard werk, maar ik heb hier zoveel voldoening van. Geld verdien ik hier niet mee, wel kost het me veel tijd. Patiënten zie ik vooral overdag, maar ’s avonds ben ik nog veel tijd kwijt aan brieven schrijven naar instanties of dossiers bijwerken. En dan heb ik nog mijn baan als abortusarts, waarvoor ik veel in Duitsland ben."

Hart onder de riem

"Ik kom zo veel mensen tegen in een kwetsbare positie. Door veel met ze te praten, ze een hart onder de riem te steken en dingen voor ze te regelen, probeer ik iets voor ze te veranderen. En ik krijg er een fantastisch gevoel van als ze na een operatie opknappen, of eindelijk de juiste medicijnen krijgen. Laatst heb ik zelfs geregeld dat twee mensen met elkaar konden trouwen, ze hadden al een kind samen. Ik doe dit met ontzettend veel liefde, maar ik weet niet of het nou heel nobel is wat ik doe hoor. Ik denk dat dit in ieder mens zit.”

Interview: Liesbeth Smit. Fotografie: Bernice van Wissen. Styling: Ronald Huisinga

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden