null Beeld

Astrid Joosten: “Als je verliefd bent, gaat alles weer stromen”

Ouder worden vindt ze prima, en ze wil nog wel een mooie documentaire maken. Astrid Joosten (61) stráált. Komt vast ook door de nieuwe man in haar leven. “Alleen als je er helemaal voor gaat, krijg je dat grote geluk.”

De recorder is al uit als Astrid Joosten vertelt dat ze geen pyjama heeft. Geen konijnensloffen of wat voor pantoffels dan ook. Geen huispak van fleece. Zélfs geen joggingbroek. Ze wijst op haar grijsleren enkellaarsjes met stilettohakken. “Die draag ik ook thuis.” Vol afgrijzen vertelt ze over een vriendin die zich beklaagde dat er thuis niets meer gebeurt in het echtelijk bed. “Ik zei: ‘Geen wonder! Moet je eens zien hoe je erbij loopt in je joggingbroek en sloffen. Daar wordt toch geen man opgewonden van?’ Een paar jaar geleden was ik te gast in Linda’s Zomerweek en mocht ik een goodiebag vullen voor het publiek. Daar heb ik naast een fles lekkere wijn ook een zijden hemdje met kant in gestopt. Dat is toch veel mooier dan een verwassen badjas? Je moet jezelf niet laten gaan, hoor, nooit. Hoe oud je ook wordt. Juist als je ouder wordt, moet je jezelf een beetje verwennen.” Gedecideerd: “Zet je recorder maar weer even aan want dat wil ik nog even kwijt. Leef! roep ik tegen alle Libelle-lezeressen. Lééf!”

Astrid Joosten leeft – dat is in 1 oogopslag duidelijk. 61 jaar is ze nu, en misschien wel mooier dan ooit. Gave huid, witte tanden, stralende bruine ogen. En een prachtige verzameling televisieprogramma’s op haar naam. Oké, haar satirische programma Kanniewaarzijn slaat een jaartje over, en daar baalt ze van. Maar 2 voor 12, dat ze sinds 1991 presenteert, is nog altijd een kijkcijfersucces. Ook haar taalquiz De S.P.E.L.show krijgt een vervolg en nieuwe afleveringen van Wat verdien je? liggen op goedkeuring van de NPO te wachten. Alsof dat niet genoeg is, runt Astrid Joosten samen met sommelier Thérèse Boer een goedlopende wijnwebshop. Last but not least is er sinds een jaar een nieuwe liefde in haar leven.

We zitten in de businessroom op het dak van het Hilton Hotel waar de winterzon door de vele ramen uitbundig naar binnen schijnt. Voor haar hoeft de zonwering niet naar beneden. “Elke zonnestraal is meegenomen.” Grappend: “Elke zonnestraal in het leven.”

Kom je op de leeftijd dat je denkt: wat zal ik de laatste 5 jaar van mijn werkende leven gaan doen? Ze kijkt licht verbijsterd. “Zo denk ik niet. Nooit. Ik ben gewoon een werkende vrouw.”

Nooit het idee dat er een nieuwe garde staat te trappelen en dat je meer je best moet doen? “Die nieuwe garde is er. En dat is maar goed ook, want op een dag moeten ze ons opvolgen. Maar die zit mij niet in de weg. Er is plek voor iedereen.”

Maar heb je niet bepaalde ambities? Dat je nog dit of dat zou willen doen? “Ik heb al mijn hele leven ambities, dat is niet anders geworden. Dat vind ik echt onzin.”

Wat voor ambities heb je dan nog? “Dat ga ik jou niet vertellen, dat is niet verstandig in Hilversum. Je moet zelf je plannen uitdenken en indienen. Maar goed, ik zou nog wel een documentaire willen maken, zoals ik ook heb gedaan over Nelson Mandela en over de impact van het dagboek van Anne Frank. Ik broed op een mooi onderwerp.”

Heb je weleens gedacht: ik heb een afslag gemist waardoor ik nooit een talkshowvrouw ben geworden zoals Sonja Barend of Eva Jinek? “Nou, afslag gemist… Ik heb vroeger natuurlijk wel interviewprogramma’s gedaan: Jongbloed & Joosten, Oog in oog, Show van mijn leven.

Maar een programma als Pauw of Jinek, waarmee je boven op het nieuws zit? “Zo’n late night show als Jinek zou ik nu niet meer willen. Zoiets bepaalt enorm je leven, dan ben je elke nacht pas om 2 uur ’s thuis, heb je helemaal geen privéleven meer. Dat heb ik net weer een beetje op de rit.” Prompt gaan alle lichtjes aan in haar ogen.

“Groot verdriet moet je ten volle voelen en uiten en opruimen”

Het is duidelijk: je bent stapelverliefd. “Ja, al meer dan een jaar. We hebben ieder ons eigen huis, dat van mij staat in Amsterdam en dat van Rob in Rotterdam, maar we zijn bijna altijd samen. Alleen als hij zijn kinderen heeft, daar ben ik niet altijd bij. Heel bewust niet.” Geïrriteerd: “Ik voel me ook niet hun stiefmoeder, zoals de roddelbaden suggereren, ik ben de vriendin van hun vader. Joh, die kinderen hebben een vader en een moeder, daar heb ik niks mee te maken. Ook niet met hun opvoeding. Als ik me ergens aan erger, houd ik lekker mijn mond.” Schaterlach. “Zoek het lekker uit, denk ik dan. Belangrijk is dat we een beetje met elkaar kunnen opschieten. Als dat niet het geval is, wordt het ingewikkeld. Dat gaat goed, we vinden elkaar aardig, als we samen eten is het gezellig. Maar ik ben niet overal bij. Niet als zij sinterklaas vieren, ook niet als Rob met ze op vakantie gaat.”

Je vorige man, Willem Ennes, is overleden aan kanker. Eerder vertelde je dat je goed moet rouwen om het af te kunnen ronden. Vol weerzin: “O, ik wil het daar niet meer over hebben. Dat ligt zo ver achter me. Willem is al 7 jaar dood, ik heb een heel nieuw leven.”

Willem was een grote liefde van je. Als je de interviews van toen leest, denk je: hoe komt een mens daar overheen? Hoe kan een nieuwe liefde over Willem heen? “Daar wil ik niet over praten, ik zie ze los van elkaar. De enigen die nog altijd naar het verleden vragen en alles aan elkaar willen knopen, zijn journalisten.”

Sorry. En toch wil ik graag weten wat jij met ‘goed rouwen’ bedoelt. “Een mens kan op veel manieren down the drain raken: door de dood van een geliefde, door ontslag, het verlies van een kind. Ik geloof dat je zulk groot verdriet ten volle moet voelen en uiten en opruimen. Als je dat goed doet, kun je door. Doe je dat niet, dan komt het op een dag als een boemerang terug. Niet dat rouwen makkelijk is. Het is hartstikke moeilijk om zo diep te gaan en zo veel verdriet te voelen.” Opgeruimd: “Maar ik heb nu mijn huidige leven, dat voelt als een herstart. Ik leef heel erg in het vandaag. Ik denk niet in termen van: hoe komt meneer B over meneer A heen, of andersom. Dat zou ik ongezond vinden. Het is geen wedstrijd. Het voelt goed met Rob, de liefde is zo groot.”

Wist je meteen: dit is ’m? “Misschien niet de 1ste dag, maar wel na een paar weken. Wij allebei.”

Vond je het eng om je weer in een nieuwe liefde te storten? “Nee. Nou, dat is niet helemaal waar. Omdat we ons allebei zo overgaven aan deze nieuwe liefde, voelden we ons ook kwetsbaar. Als we niet bij elkaar waren, kon de angst toeslaan: als dit fout gaat, val ik in het ravijn! Dan ben ik kapot! Toen we die angst durfden uit te spreken, bleken we er allebei last van te hebben. Dat was geruststellend.”

Ken je geen bindingsangst? “Totáál niet. Alleen als je er volledig voor gaat, krijg je dat grote geluk. Voor mij is jezelf uitleveren de enige manier. Zoals je dat ook als tiener doet. Daarom is dat eerste liefdesverdriet zo groot en verschrikkelijk. Nou, die tiener zit nog altijd in mij. Als ik het gevoel herken, en die ander ook… Rob heeft na een week of 6 letterlijk gevraagd: ‘Zullen we samen in het diepe springen?’ Ik begreep meteen wat hij bedoelde en zei volmondig ja. We hebben toen ook gezegd: dan gaan we het ook écht aan. Dan lopen we niet bij de eerste de beste ruzie of tegenslag weg.”

En, hebben jullie al ruzie gehad? “Ja hoor.”

Hoe verliep dat? “Heftig!”

Waar hebben jullie ruzie over? “Dat zeg ik lekker niet.”

“Ik voel me steeds meer op mijn gemak in het leven”

Wat voor ruziemaker ben je? “Vroeger was ik fel en direct, niet zo prettig om ruzie mee te maken. Tegenwoordig trek ik me eerst in mezelf terug. Als je een groot verdriet hebt meegemaakt en 6 jaar alleen bent geweest, ga je erg op je eigen kracht vertrouwen. Dat is dan nog het enige wat je hebt. Als je alleen leeft, als er niemand anders is tegen wie je aan kunt praten, ga je met jezelf in dialoog. Dingen uitdenken en uitpuzzelen in je eigen hoofd. Als er nu gevaar dreigt, keer ik naar binnen.”

Wat bedoel je daar precies mee? “Ik word stil. Ik heb de behoefte om er eerst in mijn eentje over na te denken. Daar was vroeger geen sprake van, dan had ik alles er al uitgeflapt.”

Vond je het eng, die eerste ruzie? “Heel eng! Elke relatie kan kapot. Nu ben ik daar niet meer bang voor. Wij zijn allebei niet meer bang.”

Je was altijd van de grote diners, met veel vrienden. Hoe voegt hij zich daarin? “Die diners waren er 6 jaar niet. Maar Rob en ik nodigen tegenwoordig samen vrienden uit. Hij kan heerlijk koken en weet ook veel van wijn. Ik vind het fijn om de tafel weer mooi te dekken. We houden van veel dezelfde dingen, maken mooie reizen, hebben dezelfde smaak. Toen ik voor het eerst bij hem thuis kwam, in de flat in Rotterdam die hij zelf had ingericht na zijn scheiding, werd ik blij. Helemaal mijn smaak! Hier kon ik me ook thuis voelen.”

Je hebt geen moeite met ouder worden, hè? “Nee, daar denk ik totaal niet over na. Waarom zou ik? Ik heb een man die me prachtig vindt, waarom zou ik daarmee zitten? Als je verliefd wordt, gaat alles weer stromen. Al die hormonen die door je lijf razen – dáár ga je van stralen.”

Is het niet moeilijk om te daten als je halverwege de 50 bent? “Ja, én als je bekend bent!”

Nooit gewanhoopt? “Nee. Ik heb wel dates gehad, de afgelopen jaren en ik ben ook weleens verliefd geweest. Maar na 6 of 8 weken wist ik steeds: dit wordt het niet. Weet je, ik vond mijn leven vrij compleet. Goeie vrienden, fijn werk, af en toe een date, mijn huis in Frankrijk, soms een reisje. Al met al een heel goed leven. Dat is misschien wel de beste basis om iemand tegen te komen.”

Waar heb je Rob uiteindelijk ontmoet? “Ik leidde een ronde-tafelgesprek met 12 CEO’s. Daar zat hij tussen.”

Hoe sta je op dit moment in het leven? “Vroeger kon ik zwaarmoedig zijn en de afgelopen 6 jaar was ik dat ook af en toe. Het scheelt als je erover kunt praten, en ik ben aan yoga gaan doen. Rust vinden, bij jezelf blijven, dat is het belangrijkst. Uiteindelijk moet je jezelf aan je haren uit het moeras trekken. Ik heb de afgelopen jaren geleerd om naar mijn gevoel te luisteren, het te benoemen en te analyseren. Waarom huil ik? Waarom voel ik me gelukkig? Waarom ben ik chagrijnig? Waarom nu zo snibbig? Wacht even, gisteren is er iets gebeurd, dat heb ik weggemoffeld maar het nare gevoel popt blijkbaar weer op. Dat klinkt misschien rationeel, maar het komt erop neer dat je jezelf leert kennen. Vroeger knalden die gevoelens eruit, had ik geen idee waar ze vandaan kwamen. Daarom heb ik ook geen moeite met ouder worden. Ik word wijzer, ik word rustiger, ik voel me steeds meer op mijn gemak in het leven. Hoe mooi is dat?”

Lijd je nou nooit een beetje aan gebrek aan zelfvertrouwen? Lachend: “Nee, eigenlijk niet. Toevallig zei Rob dat gisteren nog: ik moet er niet aan denken, een vrouw zonder zelfvertrouwen. Dat vind ik zo heerlijk aan jou, dat je gewoon zegt: ja, dat kan ik.”

Over Astrid

Astrid Joosten (Beverwijk, 22 maart 1958) begint na het gymnasium aan een studie Spaans, maar stopt als ze omroepster bij de VARA wordt. Het is het begin van een succesvolle tv-carrière waarin ze talloze formats bedenkt en programma’s presenteert. De bekendste: Jongbloed & Joosten, Oog in oog, 2 voor 12 en Kanniewaarzijn. Ook maakt ze 2 documentaires, en samen met Thérèse Boer heeft ze een wijnwebshop. Na haar scheiding van regisseur en tekstschrijver Jack Gadellaa trouwt Astrid met muzikant Willem Ennes, die in 2012 overlijdt aan alvleesklierkanker. Sinds een jaar heeft ze een relatie met zakenman Rob Peters.

Styling: Patty Zomer. Haar en make-up: Claudia Esser. M.M.V. Casa Gitane, Kokoon (witte bloes), By Malene Birger (gestreepte broek), Graumann (pak), Repeat (trui). Interview: José Rozenbroek. Fotografie: Esmée Franken

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden