null Beeld

Barbara is vrijwilliger op een covid-afdeling: “Ik schrok van die lijkwagen”

Barbara (46) organiseert normaal gesproken wijnproeverijen, reizen, feesten en evenementen. Maar momenteel is ze vrijwilliger voor het Rode Kruis op een covid-afdeling: "Er zijn verdrietige dagen bij, maar ook dagen waarop vijf patiënten gezond naar huis vertrekken."

"Als ondernemer in de wijnbranche vielen door corona (bijna) alle werkzaamheden van Barbara Verbeek weg. Ze besloot niet bij de pakken neer te zitten en meldde zich aan als vrijwilliger bij het Rode Kruis. Nu werkt ze als ondersteuner van het verplegend personeel op de covid-afdeling van het Erasmus MC."

Vrijwilligerswerk

"Ik heb altijd al vrijwilligerswerk willen doen. Nu kreeg ik van het universum een jaar ‘vrij’ en toen ik een advertentie zag van het Rode Kruis waarin ze vrijwilligers zochten wist ik: 'Dit is het moment'. Ik heb me ingeschreven, deed een EHBO-cursus en kon na een week of twee aan de slag."

Geen vrije dagen

"Als vrijwilliger kun je je aanmelden voor veel verschillende taken. Zoals ondersteuner in de zorg. Ik wilde niet langer op de bank zitten en horen dat verplegend personeel geen vrije dagen krijgt omdat de druk te hoog is. Zij werken zo verschrikkelijk hard. Dit was mijn kans om een steentje bij te dragen."

Fantastisch personeel

"Op mijn eerste dag ondersteunde ik een verpleger en werd ik meteen in het diepe gegooid. Voordat je een kamer van een covidpatiënt ingaat moet je door een sluis. Daar kleed je je om: een beschermend vest, bril, mondkapjes, handschoenen. Ben je klaar bij de patiënt dan ga je weer door de sluis om je uit te kleden. Alles wordt meteen weggegooid omdat er virusdeeltjes op kunnen zitten."

Beschermen

"Ik vond het spannend en heftig om te zien wat je moet doen om je te beschermen tegen iets wat de patiënt heeft. De verpleegkundige die ik ondersteunde heeft me geweldig begeleid. Hij was fantastisch; maakte grapjes en zong oudhollandse liedjes voor de patiënten terwijl hij ze verpleegde."

Lijkwagen

"Wel was die eerste dag op de covid-afdeling heel intens. Ik ben een grote stoere vrouw, maar heb een klein hartje. Ik schrok dus ook toen ik op mijn fietsje aankwam bij het ziekenhuis en aan de achterkant een lijkwagen naar buiten zag rijden. Of toen er tijdens mijn koffiepauze een bodybag langskwam. Het waren eerste keren. Inmiddels werk ik er twee maanden en weet ik dat dat er soms ook bij hoort, helaas."

Contact met de patiënten

"Mijn werkzaamheden bestaan uit het ondersteunen van het verplegend personeel. Als ze een schaar nodig hebben, luiers, verband noem maar op, dan geef ik het aan. Ik zorg dat alles aangevuld blijft en sleep vuilniszakken naar de container. Het belangrijkste is het verbale contact met de patiënten, de psychosociale ondersteuning."

Liefde en aandacht

"De verpleging is zo druk dat ze vaak geen tijd hebben om te gaan zitten voor een praatje met de mensen; dat doen wij wel. Aan de ene kant werk ik totaal buiten mijn comfortzone, aan de andere kant zit ik er middenin. Mijn normale werk bestaat uit het organiseren van wijnproeverijen, reizen, feesten en evenementen. Daar zorg ik voor positieve vibes en het verspreiden van een beetje liefde en aandacht. Dat is wat ik in het ziekenhuis ook doe: zorgen dat de spirit erin blijft."

Aanspreekpunt voor mensen

"Naast het ondersteunen van het verplegend personeel werk ik als aanspreekpunt voor mensen die patiënten komen bezoeken. Ik ontvang ze, loop mee naar de kamer, help ze met aankleden in de sluis en vang ze na afloop weer op. De dagen zijn heel verschillend. Er zijn verdrietige dagen bij, maar ook dagen waarop vijf patiënten gezond naar huis vertrekken. Dat zijn de fijne dagen."

Bijzondere gesprekken

"Vaak ontstaan er bijzondere gesprekken. Laatst bezocht een man (77) zijn vrouw. Ik had hem aangekleed en vroeg hoe het ging. Of hij het thuis wel redde en of er iemand was die hem af en toe wat lekkers bracht. Hij had het moeilijk, redde het amper en mistte zijn vrouw verschrikkelijk."

Zijn vrouw bezoeken

"Toen hij terugkwam haalde ik een warme chocolademelk voor hem en liet hem twintig minuten praten. Over hoe hij met een soort skibril op zijn vrouw moest bezoeken. Dat ze zo van skiën houden en zo graag weer op wintersport willen. Het is fijn om zulke momenten te creëren en zo’n man toch een stukje blijer de deur uit te zien gaan. Dat hij zichtbaar opknapte, al was het maar voor even, is goud."

Iedere dag de best gelezen berichten van Libelle in je mailbox? Meld je aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: Annemieke Riesebos. Beeld: Noah Vink (Rode Kruis)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden