null Beeld

Barbara opende vondelingenkamers: “Ik wil kinderen redden”

Begin deze week werd een baby te vondeling gelegd in Breda. Het meisje werd achtergelaten in een tas op straat. Barbara Muller trekt zich het leed van zulke kinderen zo aan, dat ze vorig jaar de eerste vondelingenkamer van Nederland opende. Inmiddels zijn er twee kamers, binnenkort komen daar nog twee bij.

Helene van Santen

"Verschrikkelijk dat een baby'tje op de koude grond op straat is achtergelaten, in plaats van veilig in een wieg." Zo reageert Barbara op het nieuws dat deze week opnieuw een baby te vondeling is gelegd op straat. "En dat een ouder zo radeloos is, dat hij of zij dit doet..."

Groot probleem

Barbara gaat verder: "In vier maanden tijd zijn er zes baby's te vondeling gelegd in Nederland, van wie vier zijn overleden. Dat geeft duidelijk aan dat het een groot probleem is en dat we onze verantwoordelijkheid moeten nemen." Dat laatste doet Barbara met de Vondelingenkamers die zij heeft opgericht, de telefonische noodlijn en de website Beschermde Wieg, met een live chat.

Twinkeling

In 2013 kwam Barbara op het idee om een Babyhuis te openen, een jaar later volgde de stichting Beschermde Wieg. “Sinds de geboorte van mijn twee dochters Eva en Feline kan ik niet meer tegen kinderleed. Ik las geen kranten meer en meed het journaal. Berichten over mishandelde en verwaarloosde kinderen kwamen zó dichtbij dat het net was alsof het in mijn eigen omgeving was gebeurd. Ik kon het niet loslaten. Als ik naar mijn eigen dochters keek, deed het bijna pijn. De twinkeling in hun ogen, daar heeft ieder kind recht op. Dat werd mijn missie.”

Boos

“Ik ging me inzetten voor het Dushi Huis; een gezinshuis waar kinderen wonen die om welke reden dan ook thuis niet op hun plek zitten. Het tweede Dushi Huis was net open, toen ik een bericht las over het tweejarige meisje Cheyenne. Zij was door een vriendin van haar moeder zo hard met haar hoofdje tegen de grond geslagen, dat ze overleed. Eerst was ik boos. Boos op de vriendin van de moeder en op de moeder die had staan toekijken. Vervolgens realiseerde ik me dat niemand uit vrije wil zijn kind mishandelt. Mensen doen dit omdat ze pedagogisch onmachtig zijn of omdat ze zelf zijn mishandeld en niet beter weten."

Veilige plek

"Mijn jongste dochter was een huilbaby. Ik heb toen wel eens gedacht: je zult maar niet zo goed in je vel zitten of labiel zijn, dan doe je je kind misschien iets aan. Ik probeerde niet meer te oordelen, maar te kijken naar wat ik kon doen. Dat werd het Babyhuis, waar ouders hun baby kunnen brengen als ze tijdelijk niet voor hun kindje kunnen zorgen en begeleiding krijgen om opvoedkundig krachtiger te worden. Daarnaast opende ik de vondelingenkamers. In deze kamers willen we met de moeder in contact komen om samen tot een betere oplossing te komen dan haar baby anoniem af te staan. Maar als ze niet anders kan, dan respecteren we dat. Binnen staat een bedje, geen luik waar een kind ingelegd moet worden. Alsjeblieft niet. Baby’s zijn heel gevoelig, die hebben een veilige plek nodig."

Interview: Deborah Ligtenberg, Helene van Santen. Beeld: Anja van Wijgerden

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden