null Beeld

Bart (46): “Het moment dat ik mijn moeder voor het eerst zag, zal ik nooit vergeten”

Bart Stembert (46) durfde bijna niet meer te hopen dat hij herenigd zou worden met zijn biologische moeder. “Ik wilde weten wat mijn verhaal is en bij wie ik nog meer thuishoor.”

“2020 is het mooiste jaar van mijn leven, dat kan ik volmondig zeggen. Als ik terugdenk aan mijn 46e verjaardag afgelopen februari, krijg ik weer kippenvel. Terwijl de woonkamer vol zat met visite, kwam er een WhatsApp-berichtje binnen van mijn halfzus in India, met daarin het telefoonnummer van mijn moeder én dat ik haar kon bellen. Tijd om zenuwachtig te zijn, had ik niet. Ik ging naar de slaapkamer, toetste het nummer in en klikte op de camera. En toen, na 46 jaar, zag ik mijn moeder. Dat moment zal ik nooit vergeten, het was alsof ik naar een soort spiegelbeeld keek. We hebben dezelfde mond en neus en ook de contouren van ons gezicht zijn nagenoeg hetzelfde. Ze had een warme, liefdevolle stem; de stem van een moeder die haar kind liefheeft – dat gevoel had ik direct. Ik was zó ongelofelijk blij met dat prachtige cadeau. En ook dat er, naast mijn zonen, nóg meer familie is op wie ik lijk. Ik heb lieve ouders, lijk in mijn doen en laten op mijn adoptievader, maar uiterlijke herkenning is er natuurlijk niet.”

Altijd ‘anders’

“Al zolang ik me kan herinneren, had ik de wens om mijn biologische moeder te zien en dat gevoel werd alleen maar sterker toen ik zelf kinderen kreeg. Drie keer in mijn leven ben ik in India geweest en elke keer voelde ik het verdriet dat ik mijn geboorteland verliet zonder dat ik achter het verhaal van mijn afkomst was gekomen. Natuurlijk had ik Spoorloos al jaren geleden benaderd, maar zij doen niets met India omdat adopties uit dat land niet altijd even zuiver zijn gegaan. Bij mij is alles wél in orde: mijn vader werkte indertijd voor Wereldkinderen en voor ouders die daar ingeschreven stonden, haalde hij vier baby’s op. Hij zag mij daar in het weeshuis en omdat mijn ouders graag een kind een beter leven wilden geven, werd ik geadopteerd. Twee jaar was ik toen ik als donker jongetje in het sneeuwwitte Bloemendaal terechtkwam. In het dorp was ik de enige met een kleur, daar ben ik op lagere school wel mee gepest. Ik vind het moeilijk om te zeggen, want er was veel liefde in ons gezin, maar heel diep vanbinnen voelde ik me toch altijd ‘anders’, waarschijnlijk omdat ik het enige adoptiekind was. Mijn ouders hadden al twee dochters en ik kwam daar later bij. Je identiteit vinden is lastig, je mist je wortels. Ik denk dat dat ook de reden is dat ik altijd mijn biologische moeder wilde zoeken; ik wilde weten wat mijn héle verhaal is en bij wie ik nog meer thuishoor. Die wens had ik al vanaf het moment dat ik kon denken.”

Vergeven

“Toen ik zesentwintig was, zijn mijn vader en ik gaan zoeken. Dat was niet eenvoudig, elk spoor liep dood en langzaam begon ik de hoop te verliezen. Maar mijn vader beet zich vast in het verhaal, bleef zoeken en via-via kreeg hij de tip om online te kijken naar een door de mormonen opgezette databank. Nachtenlang speurde hij microfilms af en eíndelijk was daar een aanknopingspunt. Begin februari vroeg mijn vader of ik even wilde langskomen, hij had belangrijk nieuws voor me. Het bleek dat hij niet alleen mijn biologische moeder, maar ook vier halfzussen en een halfbroer had gevonden. Fantastisch nieuws, hoewel het ook confronterend en verdrietig was om te horen dat mijn moeder nog maar veertien was toen ze mij kreeg. Er ging van alles door me heen: je hoort weleens horrorverhalen dat jonge meisjes worden misbruikt, verkracht, ongewenst zwanger worden. Het is pijnlijk, zoals ik het ook pijnlijk vind dat mijn moeder al jarenlang als kok bij een gezin in Koeweit werkt om de bruidsschat van mijn jongste halfzus te betalen. Toen we elkaar op mijn verjaardag voor het eerst spraken, vroeg ze me of ik haar wilde vergeven. Ik heb direct gezegd dat er niets te vergeven valt, ze had geen keus.”

Compleet

“Dat het mijn vader is gelukt om écht de speld in de hooiberg te vinden, daar ben ik nog elke dag dankbaar voor. Mijn moeder en ik bellen en appen regelmatig, bij elk WhatsAppje van haar maakt mijn hart een sprongetje. Dat we elkaar gewoon kunnen bellen is zó bijzonder. De cirkel is nu rond, het is alsof ik het laatste stuk van mezelf heb gevonden en ik voel me eindelijk compleet. Eind 2021 reizen we met ons gezin naar India. Het voelt ontzettend rijk dat mijn familie ons straks met open armen ontvangt.”

Interview: Christien Jansen. Fotografie: Petronellanitta.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden