null Beeld

Bartina Koeman: “Ronald en ik hebben allebei corona gehad”

Bartina Koeman (59) en haar man Ronald zijn dit jaar 35 jaar getrouwd. 2020 moest een bijzonder jaar voor ze worden. En bijzonder werd het: het EK voetbal gaat niet door vanwege de coronacrisis én Ronald kreeg een hartinfarct. “We leven nu van dag tot dag.”

We spraken Bartina over haar geluk en verdriet met Ronald, en waarom zij zich soms net koningin Máxima voelt.

Hoe is het met je?

“Het gaat nu weer goed, maar er is heel wat gebeurd. Ronald en ik hebben allebei corona gehad. Onze coronatest was negatief, maar vervolgens hebben we een bloedtest gehad en bleken er bij ons allebei antistoffen in het bloed te zitten. Bij Ronald meer dan bij mij. Hij is er ook heel ziek van geweest, mijn klachten waren milder. Toen Ronald hersteld was, is hij op zijn racefiets gesprongen. Samen met een groep vrienden trainen, met als doel om naar Volendam te fietsen. Op een dag verdwaalden ze, moesten ze een flink stuk omrijden met een straffe tegenwind. ‘Ik ben kapot’, zei Ronald toen hij thuiskwam. En nadat hij had gedoucht: ‘Ik voel me echt niet lekker.’ Hij ging op bed liggen en zei dat hij een stevige druk op zijn borst voelde. Dit is het hart, dacht ik, en heb onmiddellijk 112 gebeld. Ronalds vader is door hartproblemen overleden, zo ook de broers van zijn vader. De ambulance was er snel. Op de ECG was te zien dat Ronald een hartinfarct had gehad.”

Dat was wel even schrikken!

“Ik ben ontzettend geschrokken. Ik besefte dat hij er ineens niet meer kan zijn. In eerste instantie zat mijn lijf vol adrenaline, ik schoot in de overlevingsmodus. Hup, actie! Ik ben achter de ambulance aan naar het ziekenhuis gereden. Anderhalf uur later kwam Ronald alweer in een bed aangereden. Een kransslagader bleek helemaal dicht te zitten, de ander voor de helft. Er zijn 2 stents geplaatst, nu is alles weer open. Het schijnt dat hij zich uiteindelijk weer beter zal voelen dan hij zich ervoor voelde.” Lachend: “En heb ik mijn jonge god weer terug! Maar het heeft wel een impact gehad, hoor. Het moet nu langzaam een plekje krijgen. Het jaar is sowieso compleet anders dan we hadden gedacht. Het EK dat door corona natuurlijk niet doorgaat, maar ook andere plannen liggen stil. We hadden net ons huis in Portugal verkocht. Hoe ouder hoe gekker, zeggen Ronald en ik steeds tegen elkaar. We zijn opa en oma geworden, maar juist nu willen we van de stilte naar de drukte, namelijk verhuizen naar ons appartement in Barcelona. Uiteindelijk wil ik daar wel voorgoed gaan wonen. Dat zou voor mij echt een droom zijn die uitkomt.”

Wat maakt dat een droom die uitkomt?

“Ik vind Barcelona een fantastische stad. Ik voel me daar veel vrijer. Door de mentaliteit van de mensen, het weer, alles. Nederland is zo’n klein landje, we zitten boven op elkaar. Er wordt zo op je gelet en zo met je bemoeid. Ronald vindt dat ook. Al is het in deze tijd wel fijn om in Nederland te wonen, met de intelligente lockdown. Ik ben trots op hoe Rutte het doet. Maar uiteindelijk willen we graag oud worden in Spanje. Het is maar 2 uurtjes vliegen naar onze dochter en kleindochter, onze zoon met kleinzoon en onze andere zoon.”

Ga je die dan niet missen? Je woont net lekker bij hen in de buurt.

“Ik vlieg gewoon een keer in de 3 weken even naar Nederland, dacht ik. Dan wil ik ook een dag in de zaak van mijn dochter en mijn zoon zijn, de cosmeticawinkel Skins Cosmetics Oosterbeek. Ik ben de creabea van ons drieën. Ik help met de inrichting, de etalages, de bloemen, dat vind ik heerlijk om te doen. Maar goed, dat heen en weer vliegen zit er nu niet in, dus voorlopig blijf ik bij ze in de buurt. Ik leef van dag tot dag. Niet alleen door corona, maar door alles wat ik heb meegemaakt. Ik ben natuurlijk ziek geweest in 2010.”

“Ik besef meer dan ooit dat je gezondheid het allerbelangrijkst is”

Er is toen borstkanker bij je geconstateerd. Heeft dat je veranderd?

“Ik stond al met beide benen op de grond, maar dat sta ik nu nog meer. Ik verbaas me er ook sterker over dat mensen zo met zichzelf bezig kunnen zijn. Ik ik ik, dat vind ik af en toe wel jammer. Toen ik ziek was, durfden mensen vaak niet te vragen hoe het met me ging. Man, daar heb ik zo van geleerd. Het is juist fijn als mensen dat vragen. Verder besef ik meer dan ooit dat je gezondheid het allerbelangrijkst is. En dat het belangrijk is om rustig te blijven. Ik denk dat ik van de stress kanker heb gekregen. Dat is misschien een belachelijke gedachte, maar ik ben af en toe een druktemaker, dus het kan.”

Waar maak je je dan druk om?

“Ik heb heel veel stress gehad van Ronalds ontslag bij Valencia in 2008. Daar heb ik echt trauma’s aan overgehouden. Ik vond dat zo onterecht. Ik ben een heel gevoelig iemand. Als je hem zo aanpakt, dan kom je ook aan mij. Vanwege die stress ben ik een aantal jaar geleden yoga gaan doen, dat helpt me wel erg.”

null Beeld

Stel dat het EK volgend jaar doorgaat en het Nederlands elftal speelt onverhoopt niet goed, met veel commentaar op de bondscoach tot gevolg. Heb je daar inmiddels dan voldoende eelt voor op je ziel?

“Dat hoop ik zo! Maar verliezen doet nog steeds pijn, hoor. O, dat vind ik zo erg. Dat is ook mijn karakter, denk ik. Daarom ga ik niet altijd mee naar wedstrijden. Dan zie ik ze liever op televisie, want dan kan ik weglopen. In het stadion kan dat niet. Als spelersvrouw had ik die stress een stuk minder dan als trainersvrouw. Als het team nu verliest, wordt de trainer ontslagen. Dat voelt als falen en dat trek ik mij ook aan. Want Ronald doet het niet alleen, we doen het samen. Dus van zijn ontslagen heb ik veel verdriet gehad. Daar moet ik echt van huilen. Ronald is er nuchterder in. Erg hè, dat ik dat erger heb?”

Jullie zijn dit jaar 35 jaar getrouwd. Hoe is jullie liefde ooit ontstaan?

“Ik werkte in een schoenenspeciaalzaak in Groningen en ging lunchen in zijn stamkroeg. Daar kwamen Ronald en Erwin (Ronalds broer, red.) elke vrijdag een biertje drinken. Ik werd aan hen voorgesteld, ik kende ze niet. Ronald zag ik weleens langs de winkel fietsen. Hij zag er niet uit, haha. Hij had een heel rare broek en trui aan, en cowboylaarzen. Erwin was knapper, maar Ronald was wel oké. Er was een aantrekkingskracht. Met oud en nieuw was er een feestje boven een café, daar was hij samen met zijn vriendin, en ik ging daar ook heen met een vriendin. Later op de avond is hij met ons meegegaan naar een ander feestje en heeft hij zijn vriendin achtergelaten, ze zal nog steeds wel boos op me zijn. Die avond probeerde Ronald me te versieren. Maar mijn moeder zei altijd: ‘Nooit de eerste keer toehappen, dan onthouden ze je beter’. En dat was ook zo, dat vond hij toch wel interessant. Sterker nog, daar heeft hij het nu nog weleens over. Daarna gingen we elkaar steeds meer zien en kregen we officieel verkering. Echt zo leuk. En nog steeds. Ongelooflijk. Hij is mijn soulmate, mijn alles.”

"Ik zou ook nog best kunnen kamperen. Alleen wil Ronald dat absoluut niet"

Door zijn werk konden jullie er een steeds hogere levensstandaard op nahouden. Hoe is dat?

“Als ik met een privévliegtuig vlieg, voel ik me net koningin Máxima! Daarmee word je verpest door de grote voetbalclubs. Die bieden aan om je met een privéjet op te halen. Als ik alleen vlieg, ga ik gewoon met Transavia of KLM, met Ronald pak ik af en toe wel een privévliegtuig, omdat hij het lastig vindt dat mensen altijd wat moeten roepen - en stiekem ook omdat hij bang is om te vliegen. Dat bedoelde ik eerder met dat we Nederland te klein vinden worden. In Barcelona zijn de mensen wat respectvoller, in Portugal ook. Nederlandse mensen kunnen zo gaan schreeuwen. Maar ik zou zo weer in een normaal leven kunnen passen, hoor. Ik zou ook nog best kunnen kamperen. Alleen wil Ronald dat absoluut niet.”

Heeft jouw ziekte jullie huwelijk ook veranderd?

“Het is er alleen maar fijner op geworden. Ronald heeft mij natuurlijk zien lijden en ziet nu dat ik weer de oude Bartina ben. Ik merk wel dat hij het echt een zegen vindt dat het nu zo goed met me gaat. Zo ziet hij me natuurlijk het allerliefst.”

Ben je er ook wel wat somberder onder geweest?

“Ja, best wel. Door het trauma van de kanker was ik soms wat triester, denk ik. Wie ben ik nog?, dacht ik. Ik heb me altijd zo druk gemaakt om andere mensen, maar die andere mensen maakten zich minder druk om mij. Of ze dachten: Bartina redt zich wel. Dat wordt vaak over mij gedacht. Of ze nodigen ons niet uit, omdat ze denken dat wij een luxe leven leiden, veel vrienden hebben en dat we toch niet komen. Ik ben in die periode naar zo’n vrouw geweest. Ik dacht: laat ik dat maar eens proberen. Ik wil wel eens een gebruiksaanwijzing horen, weten wie ik ben.”

Je bedoelt een psycholoog?

“Ja, maar na 3 keer ben ik afgehaakt. Het werkte niet bij mij. Ik weet heel goed hoe ik het moet doen. Laat mij maar gewoon lekker. Dat soort gesprekken heb ik helemaal niet nodig, het gaat mij allemaal veel te diep. Mij helpt het veel meer om muziek te luisteren, dat is meer mijn geneesmiddel dan de psycholoog. Muziek heeft me er doorheen gesleept. Ik ben wel een aparte. Zo denken mensen ook wel over me, volgens mij.”

“Ik houd van mensen, maar ik ben ergens ook wel een einzelgänger”

Wat is het aparte aan jou?

“Mijn tegenstrijdigheid. Ik hoor vaak dat ik heel zelfverzekerd overkom, maar dat doe ik onbewust, want zo voel ik me niet altijd. Ik houd erg van mensen, maar ik ben ook snel verveeld. Op feestjes zie ik mensen soms uren met elkaar kletsen, terwijl ik het, als ik een feestje geef, ‘t leukst vind om de dj te zijn. Ook omdat ik niet rook en niet drink. Ik ben ergens ook wel weer een einzelgänger, gek hè? Voer voor psychologen! Ik kan over het algemeen ook beter overweg met mannen dan met vrouwen. Vrouwen kunnen zo zeuren. En sinds mijn ziekte heb ik tegen mezelf gezegd: niet te veel dingen doen waarvan je slechte energie krijgt, dat is niet goed voor je lijf. Waar ik vooral heel blij van word, is van reizen. Dat dat nu niet kan, vind ik heel erg. Maar ik verveel me niet hoor, ik blijf optimistisch. Ik ben, geïnspireerd door Fred van Leer, aan het legoën geslagen, ik ben de Taj Mahal aan het bouwen. Heerlijk! En af en toe rijden we richting mijn 85-jarige moeder in Groningen. Dan brengen we haar een bosje bloemen en praten we wat, terwijl we twee meter afstand houden. Hopelijk kan het reizen over een tijdje weer, want ik heb nog zo veel plannen. Ik ben laatst voor het eerst in New York geweest en ik wil graag naar Los Angeles als het weer kan.”

Ben je nieuwsgieriger naar andere plekken dan naar andere mensen?

“Ja. Ben ik erg?”

Hebben al die verhuizingen je misschien gevormd?

“Dat kan best. Mijn zus woont haar hele leven in Groningen, nog steeds in hetzelfde huis. Dat zou ik niet kunnen. Ik ben veel wispelturiger. Ik vind ook alles leuk, ben een avonturier. Ik ben echt blij dat het leven met Ronald op mijn pad kwam. Ik weet nog goed dat hij zei: ‘We gaan van Groningen naar Amsterdam verhuizen’ en ik dacht: yes!”

Dacht je dat bij elke verhuizing weer?

“Ja. Als ze nu bellen dat we weer ergens naartoe mogen, zeg ik meteen: ja, we gaan weer!”

Al is het Dubai?

“Ja.”

Ben je door al die verhuizingen ergens ook onthecht geraakt?

“Ja. Dat merk ik goed aan vriendschappen, jammer is dat. Ik had nu een leuke band met een Engels vrouwtje in Everton, maar ik vind het lastig om dat vast te houden als we weer vertrekken. Het is zo’n apart leven dat je leidt. Je kunt het ook niet met veel mensen delen. Je begrijpt alleen maar hoe het voetbalwereldje is als je er zelf in zit, het is een heel aparte wereld.”

Verveel je je ook sneller bij mensen omdat je zo gewend bent aan veranderingen?

“Heel erg. Daar moet ik mee oppassen. Maar doordat ik ziek ben geweest, ben ik wel wat rustiger geworden.”

Voordat je ziek werd, heb je een fase gehad waarin je er even klaar mee was dat je als voetbalvrouw altijd zoveel alleen moest doen.

“Klopt, er is een periode geweest dat ik me alleen voelde en ook verliefd werd op een ander. Is dit het nou?, dacht ik. Daar heb ik nu totaal geen last meer van. Ook dat hebben Ronald en ik overleefd.”

Je was ook vriendinnen met Truus, de vrouw van Louis van Gaal. Toen Ronald en Louis samen in dienst waren bij Ajax, kregen ze ruzie. Inmiddels praten zij weer met elkaar, maar Truus niet meer tegen jou. Hoe is dat nu?

“Ik heb laatst bij ze aangebeld. We woonden dicht bij elkaar in Portugal en voordat we daar vertrokken, dacht ik: ik ga er gewoon langs. Want wat heb je er allemaal aan, waar gaat het over? Dus ik heb aangebeld en ze keken me allebei verbaasd aan. Ik zei: ‘Ik wil toch even dag zeggen.’ ‘Dat vinden wij heel leuk’, zeiden ze. ‘Dan kunnen we elkaar in het vervolg gewoon gedag zeggen’, zei ik, en daar waren ze het mee eens.”

“Als er iets moois is met die kleinkinderen zie ik Ronald soms een traantje wegpinken”

Vind je Ronald veranderd sinds hij opa is?

“Zó! Hij is verliefd op die kleinkinderen. Dat is zo leuk. Ronald was al heel lief, maar ik zie dat hij nu veel meer rust heeft voor die kindertjes. Hij is ook emotioneler geworden, dat vind ik prachtig om te zien. Als er iets moois met die kleinkinderen is, zie ik hem soms een traantje wegvegen. O heerlijk, denk ik dan. Maar ook als ik hem heel gefocust op zijn werk zie, vind ik dat mooi om te zien. Dan laat ik hem ook helemaal met rust, hoort of ziet hij me niet. Ik ben geen zeikwijf, dat mag ik wel van mezelf zeggen. Je moet in een huwelijk ook geen zeikwijf zijn. Dan gaan mannen heel snel andere dingen doen. Echt. Dat klinkt heel hard, maar zo is het. Ik trek mijn eigen plan wel. Ik denk ook meer dan vroeger: ik ben 59, dus zo veel tijd heb ik niet meer. Dan wil ik wel genieten en ga ik niet thuis in een hoek zitten en alleen maar lezen. Echt niet. Dat is niet mijn ding. Nee, ik moet weg. Ik pluk de dag. Ik geniet. Dat gezeur allemaal over morgen, ik leef vandaag.”

Mevrouw Koeman

Bartina Boddeveld werd op 30 januari 1961 geboren in Groningen. 35 jaar geleden trouwde ze met Ronald Koeman. Hij voetbalde bij FC Groningen, Ajax, PSV, Barcelona en Feyenoord, en was trainer bij Vitesse, Ajax, Benfica, PSV, Valencia, AZ, Feyenoord, Southampton en Everton. Nu is hij de bondscoach van het Nederlands elftal. Bartina en Ronald kregen drie kinderen: Debbie, Tim en Ronald Jr. Ze hebben twee kleinkinderen. Met Debbie en Tim werkt ze voor cosmeticawinkel Skins Cosmetics Oosterbeek.

Interview: Nathalie Huigsloot. Fotografie: Petronellanitta. Styling: Patty Zomer. Haar en make-up: Leco Zadelhoff. Mmv Het Gymlokaal.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden