null Beeld

Béatrice kreeg een agressieve vorm van borstkanker: “Ik dacht: wat oneerlijk dat ik zo jong doodga”

Béatrice (47) kreeg eind 2013 te horen dat ze de meest agressieve vorm van borstkanker heeft: 65% van de patiënten overlijdt binnen 10 jaar. Béatrice is er nog steeds.

Ik ben geboren op 1 augustus, maar de afgelopen jaren voelt 6 december meer als mijn verjaardag: de dag waarop ik hoorde dat ik borstkanker had in een vergevorderd stadium. Weer een jaar voorbij, denk ik op die datum - steeds met iets meer hoop. Hoe meer jaren er verstrijken, hoe meer kans ik heb om nog een tijd te mogen leven.Vreemd genoeg bleef ik vrij rustig toen ik op mijn veertigste hoorde dat ik een kwaadaardige tumor had in mijn borst, met uitzaaiingen in de lymfeklieren. Het is zoals het is, maar ik ga er alles aan doen om beter te worden, dacht ik. Zo zeker was dat helemaal niet: ook als de behandelingen zouden aanslaan, was de kans groot dat ik binnen tien jaar zou overlijden. Ik heb geen partner en kinderen, maar ik vond het nog het ergst voor mijn familie en mijn ouders. Ik wil graag iets voor hén betekenen in hun laatste levensfase, dat hoort niet andersom te zijn. Ik ging een intensief traject in - chemo, operatie, bestraling, opnieuw chemo. Het was een heftige periode waarin ik me vaak erg naar voelde. Toen was het klaar. Tenminste, de behandelingen in het ziekenhuis. De kans was groot dat er micro-uitzaaiingen waren achtergebleven die op elk moment weer konden gaan groeien. Als dat gebeurt, is genezing niet meer mogelijk. Met die wetenschap moest ik verder leven.”

Goede bedoelingen

“Sinds 2013 hangt het zwaard van Damocles boven mijn hoofd, ik heb het gevoel dat ik in blessuretijd leef. Al wordt dat steeds iets minder: na zeven jaar is de kans dat de kanker nog terugkomt best klein. Toen ik net de diagnose kreeg, waren mensen erg meelevend, maar zodra ik weer twee millimeter haar op mijn hoofd had, zeiden ze: “Je ziet er goed uit!” Mijn zorgen delen met anderen was soms moeilijk. “Mij kan ook van alles overkomen”, werd dan gezegd. Of: “Je moet positief blijven!” Met dat soort opmerkingen kon ik niet zo veel, ook al waren ze nog zo goed bedoeld.

Er is een Béatrice-versie van vóór en een Béatrice-versie van na de borstkanker. Ik ben bijvoorbeeld veel sneller moe en overprikkeld en ik kan me minder lang concentreren. Daarnaast heb ik last van vocht in mijn arm en lieten de bestralingen hun sporen na. Ik kan niet meer fulltime werken. Ook mentaal ben ik veranderd, ik leef minder zorgeloos. Tijdens een functioneringsgesprek werd me gevraagd waar ik mezelf zag over drie jaar. Ik weet helemaal niet of ik er over drie jaar nog wel ben, dacht ik toen - ik ben al blij als ik een leuke werkdag heb gehad.”

Een zware deken

“Gelukkig denk ik niet bij elk pijntje of kwaaltje dat de kanker terug is, maar toen ik een keer ’s ochtends wakker werd en met één oog heel wazig zag, was ik even bang dat er uitzaaiingen in mijn hersenen zaten. Gelukkig was dit niet het geval: ik bleek een troebeling in mijn oog te hebben. Vervelend maar niet alarmerend. Vijf jaar geleden leek het er wel echt op dat de kanker terug was. In korte tijd viel ik veel af, ik had pijn in mijn heup en bepaalde bloedwaardes waren verhoogd. De huisarts en oncoloog zagen genoeg redenen voor een botscan.

Dit was het dan, dacht ik. Wat oneerlijk dat ik zo jong doodga. Ik maakte mijn administratie op orde, zodat ik mijn familie daar niet mee zou opzadelen. Een kennis kon de dierenartsrekening niet betalen: zonder nadenken gaf ik hem geld, dat had ik toch niet meer nodig. Het was alsof ik onder een zware deken leefde. Toen bleek ik tóch geen uitzaaiingen in mijn botten te hebben, dat was zo surrealistisch. Ik kreeg blijkbaar toch nog een kans. Sindsdien help ik anderen met mijn ervaringen in allerlei projecten en onderzoeken naar kanker. Ik vind het fijn dat ik zo mijn steentje kan bijdragen. Sinds de diagnose merk dat ik nog meer geniet van kleine dingen. Maar nee, grote inzichten of wijze levenslessen heb ik door de kanker niet gekregen. Ik had het gewoon veel liever niet gehad.”

Interviews: Krista izelaar. Fotografie: Petronellanitta

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden